Een nieuw jasje aangetrokken en verhuisd!

Vanaf heden kan je me vinden op http://www.goeiereis.be!

Zoals je vast en zeker gemerkt hebt heeft de site bovendien een nieuwe look, hopelijk wordt deze gesmaakt 😉

Aan mijn liefste volgers, in principe zijn ook jullie mee overgeplaatst naar de nieuwe website. Zo blijven jullie als vanouds op de hoogte van nieuwe blogberichten! Vragen, tips, opmerkingen?

Stuur ze gerust naar davina@goeiereis.be

 

Just one song

Het antwoord op de vorige blog?

Zie hieronder:

En toen zei ik ja.

Ken je dat moment, dat je iemand leert kennen en zegt: “Ok, laten we er voor gaan, maar wel op ons eigen tempo, rustig, stap voor stap… En we zien wel waar we eindigen.”? De ander knikt dan toestemmend en geeft je liefdevol een kus. Je weet dat je goed zit en je wacht af waar de rit je brengt.

 

Ken je dat moment, dat je voelt dat het goed gaat en dat je zegt, weet je wat: “Laten we de volgende stap uitproberen? Laten we gaan samenwonen.” Of zoals mijn moeder me er toen netjes op wees: “Ja, doen! Je wordt er tenslotte ook niet jonger op hé.” (Ja dames en heren, van je moeder moet je het hebben.)

 

Ken je dat moment dat je dan zo ver bent dat je je verhuis aan het regelen bent… Dat je eigenlijk nog geen jaar samen bent met je liefje… En dat je dan volgend berichtje krijgt?:

btw, zin om te verhuizen naar één van volgende? 😛
Amerika
São Paulo, Brazilië
Virginia
New York
Dallas, Texas
California
Chicago, Illinois

Europa
Amsterdam
Frankfurt
Londen

Azië
Indië
Japan
Australia

 

 Mijn reactie? “Say whuuuuuuuut?”

 

Globetrotter die ik ben, kon ik geen nee zeggen. Nochtans was er het plan om even te settelen, om het rustig aan te doen en om hier een leventje op te bouwen. Of misschien toch niet helemaal? Bij mij zit het reizen sowieso in mijn bloed en ik wist dat mijn geliefde dezelfde kriebels had. Al sinds we elkaar leerden kennen ging het vaak over de reizen die we gedaan hebben en de reizen die we nog zouden doen. Maar dé sprong wagen: voor een definitief onbepaald lange tijd naar een ander land gaan wonen?

 

Ik wist min of meer waar ik aan toe was toen ik naar Australië trok. Er stond ook een einddatum op. Het was een lange periode, maar eigenlijk ook niet zo lang. De tijd vloog.
Toen ik bovenstaand lijstje zag ging mijn hart als een gek te keer. Zouden we? Waar? Wanneer? Kunnen we het aan met ons twee?

 

Het lijstje was op basis van de plaatsen waar mijn geliefde terecht kon met zijn job. Hij heeft het geluk om bij een wereldbedrijf te werken waardoor hij in één van hun vele filialen terecht kan. Dit wou echter ook zeggen dat er nog gegadigden waren en dat hij dan ook zijn beste beentje moest voorzetten om een plaatsje te bemachtigen. Dit in combinatie met persoonlijke smaak leidde ons al snel naar de start van een heus avontuur.

En met snel bedoel ik razendsnel. Het ene moment ben je aan het dromen en het andere moment ben je met de papierwinkel bezig. Van visa’s regelen tot het abonnement opzeggen van je favoriete krant tot… trouwen.

 

Toen het liefje en ik pas samen waren kan ik me nog de ontmoeting met zijn broer zo goed herinneren alsof het gisteren was. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de frappante vraag die hij me stelde. Het was de eerste zin die hij tegen me sprak: “En, voor de kerk of ’t stadhuis?”

“Uh, niet?”, antwoordde ik. En dat was exact hoe ik erover dacht. Stiekem dacht ik er wel eens aan. (Ik ben een vrouw voor iéts.) Trouwen. Als het gebeurde wist ik dat het niet op mijn vraag zou zijn. Het zou wel zijn omdat ik héél zeker was. En als ik het dan zou doen, dan zou het met alles erop en eraan zijn: trouwen in mijn geliefde stad Gent, foto’s aan de Graslei en meer van dat soort cliché’s. Trouwen in een mega pouffy kleed. Zoals alleen maar Disneyprinssesen ze hebben. Een groot feest. Wel geen groot diner, enkel dessertbuffet (dat is toch het enige wat er toe doet) en een feestje achteraf met één of andere coole live band dat alles aan kan, van De Kreuners tot de laatste nieuwe hit in de top 50. Of oh nee wacht. Trouwen op één of ander wit strand, bij zonsondergang, gewoon, wij, met z’n twee. Iets in die trant.

 

FB_IMG_1450909870628

 

Het gebeurde niet op mijn vraag, al had ik wel al grappend gezegd: “Straks kan ik enkel een visum krijgen als ik met je trouw.” Het was niet omdat het niet zou kunnen, maar het zou alles wel veel makkelijker maken. Het aanzoek was niet romantisch, het was eerder een instemmend gesprek. Meer hoefde ook niet. Het liefje excuseerde zich, dat het niet romantisch was. Was dat wel zo? Tenslotte kon ik ook “nee” gezegd hebben. Ik hoor andere mensen die me gek verklaren. Ze zouden nooit naar een ander land verhuizen met hun partner, gewoonweg omdat hun partner daar kan werken en meer kans heeft op een grotere carrière. Neen, dan liever een kleinere carrière, geen vreemd avontuur, wel dicht bij huis blijven bij familie en vrienden. Achteraf bekeken vind ik dit het ultieme teken van liefde: trouwen met elkaar om écht bij elkaar te kunnen zijn, om bij elkaar te kunnen blijven. Om helemaal mee te gaan naar de andere kant van die grote plas.

 

Helaas verliep weinig zoals ik het wou.
Plan nr.1, A: Trouwen in Gent
Over-en weer gebeld/gemaild met stad Gent: ene misverstand na het andere en niet dé datum die we nodig hadden.
Dan maar over naar plan 1, B: Trouwen in de stad waar het liefje gedomicilieerd stond: Kortrijk. 
Hier waren ze gelukkig sneller van begrip, één simpele mail volstond om zo goed als alles te regelen.

 

Plan nr.2, A: Trouwen op 22 augustus.
Daar er in mijn familie 2 voorbeeldige koppels getrouwd waren op deze datum had ik deze datum ook altijd in gedachten. Als een soort geluksbrenger. Helaas zou deze datum voor onze visumaanvraag véél te laat zijn.
Plan nr.2,B: Trouwen op 10 februari 2016
Ik had sowieso een andere grote wens: mijn broer als getuige op mijn trouw. Helaas was het broertje op deze datum nog in Mexico bij zijn eigen geliefde. (Op deze datum zouden mijn liefje en ik een jaar en een maand samen zijn.)
Plan nr.2,C: Trouwen op 16 februari 2016
Omdat het cool klonk. 16-02-16. Tof toch? Omdat het makkelijk te onthouden zou zijn ook. En dan was deze dag eerst wel en dan niet meer vrij… (Zie problemen plan nr.1)
Plan nr.2,D: Trouwen op 19 februari 2016
Omdat deze datum wel vrij was. En we de vrijdag dan ook vrij zouden hebben. En omdat deze dag ‘gratis’ was. Meh.
12742807_10153500104784912_3786054093892709943_n
Plan nr.3,A: Een trouwring.
Alles ging zo snel dat ik een verlovingsring wel kon vergeten. Bovendien vind ik dat sowieso iets dat niet echt tot onze cultuur behoort. Een trouwring, dat wou ik echter wel. Het liefje niet. Gewoon uit desinteresse en wegens te onhandig op het werk. Goed dan, dan moest ik dus zelf zorgen voor mijn ring. Helaas heb ik geen ezel in de tuin staan waar ik ezeltje-strekje kan mee doen. Knap was hoe mijn eigen ouders hun trouwringen en elk nog een andere dierbare ring meegaven. Hiermee kon er een aanzienlijk bedrag van de ringen betaald worden. Gezien het liefje geen ring wou koos ik er dan maar 2. Eén voor mezelf en één voor hem, alleen ben ik degene die beide draagt. Het was een raar zicht bij de juwelier. Ik die er een eerste keer ging samen met mijn moeder i.p.v. met mijn partner om de ringen te kiezen. Of toen ik ze alleen ging ophalen en een fles rosé Champagne erbij kreeg om te vieren. (Dankuwel Edelgedacht!) Ik mocht dan girlie girlie zijn en klassiekgewijs een ring willen… Ik heb het als een echte zelfstandige vrouw alleen gedaan. Beetje bizar als je van plan bent om in het huwelijksbootje te treden. Anderzijds toont het ook aan dat je dit als 2 individuen doet. Ik geloof dan ook dat keuzes zoals deze mezelf als persoon sterker maken. En weet je wat? Het liefje let er enorm op of ik met of zonder mijn ringen buiten ga. En ’s nachts betrap ik er hem op dat hij mijn hand streelt en… de ringen. Als een belofte voor de dag die komt.

 

Plan nr.4,A: Trouwen met enkel ons twee en enkel onze broers als getuigen.
We wilden het simpel (en toegegeven: goedkoop houden), enkel onze broers als getuigen leek ons dan ook ideaal. We brachten onze ouders op de hoogte en we vreesden voor gejammer van onze moeders. We werden erg verrast, want onze moeders gingen snel akkoord en wensten ons veel geluk. Bleek dat het onze vaders waren die zich moeilijk konden vinden in dit voorstel. Hoe konden we dit doen zonder de familie? Zonder een feestje? Zonder hen? Het pakte ons, recht bij ons strot. We konden geen neen zeggen. Er volgde een uitbreiding bij de genodigden:
Plan nr.4,B: Getuigen + ouders (met partners) + grootouders.
Uiteindelijk kwam het besef dat het wel eens heel lang zou kunnen duren vooraleer we nog bepaalde mensen uit onze omgeving zouden zien. En hoewel we vreesden voor familievetes gingen we toch de uitdaging aan.

 

Plan nr.5,A: Het feestWegens het snel-snel regelen van alles en het beperkte budget zat een feest of receptie er sowieso niet in. Een trouw op het stadhuis is echter zo snel voorbij dat we onze gasten toch nog iets wilden aanbieden. Geen groot feest met live band. Geen langweilig etentje met de families.

 

Maar hey, dat dessertbuffet? Dat was dik in orde! -> Plan nr.5,B: Gewoon bij ons thuis Champagne en zoetigheden!

 

12734089_10153500107494912_1625124924972187468_n

 

Plan nr.6,A: Trouwen in een mega pouffy kleed. Zoals alleen maar Disneyprinssesen ze hebben.
Jah, het was wel vrij snel duidelijk dat dit het niet zou worden. Dit zowel wegens tijdsgebrek alsook wegens moneygebrek.
Plan nr.6,B: Trouwen in het blauw. Ik wou iets uniek en apart. Tegelijk ook iets simpel. Ik wou ook iets vinden dat ik nog eens opnieuw kon aantrekken. Waarom zou ik een mooi kleed maar 1x dragen? Ik wou ook matching zijn met mijn toekomstige man, hij had nl. een mooi blauw kostuum. Ik had exact in gedachten wat ik wou. En thanks to the internet… Vond ik vrij snel wat ik nodig had. En bovendien nog voor een mooie prijs ook! Lucky me 😀

 

Plan nr.7,A: Een trouwboeket
Als kind hechte ik nooit veel belang aan het trouwboeket, maar ik merkte wel hoe vaak mijn moeder het had over het feit dat zij er géén had gehad bij haar huwelijk. Wegens te duur. Eerlijk gezegd, als je de prijzen bekijkt van een trouwboeket tegenover de vaak veel grotere gewone bloemboeketten moet ’t gezegd: das toch écht wel geldklopperij! Toch is het iets wat het plaatje afmaakt… En als je het slim aanpakt kan je zo’n boeket je hele leven lang bewaren.
Plan nr.7,B: De getuige (via mama) zorgt voor een trouwboeket
Ah, die mama’s toch. Wat zou je doen zonder hen?
12734020_10153500105529912_6510322040653720548_n
Enkele avonden voordien (jeweetwel, voor dé dag), toen ik nog aan het zeulen was met bananendozen (a.k.a. de beste verhuisdozen die er zijn), kreeg ik een telefoontje van een oude bekende. Ze had het nieuws via via gehoord en wou me alvast feliciteren. Ze had maar één goede raad: “Geniet er van meid, want het wordt de mooiste dag uit je leven!” Ik moest lachen en bedankte haar. Ik stond er eigenlijk niet meer bij stil. En hoewel ik aanzienlijk wat tijd gestoken had om enkele dingen te regelen voor mijn huwelijk dacht ik er op dat moment niet veel van.

 

Zowel de dag voor als na onze trouw goot het dat het geen naam had. Ik ben absoluut niet bijgelovig, maar ik smeekte als geen ander: “Alsjeblief, gun ons wat goed weer!” Het hoeft niet warm te zijn, gewoon droog en een beetje zon. Al wist ik eigenlijk dat dat gesmeek niet nodig was. Uit ervaring weet ik dat ik op dat vlak meestal wel geluk heb. Niettemin werden we aangenaam verrast. Het werd een prachtige dag. Veel zon en alleen maar blauwe lucht. Mijn toekomstige wederhelft en ik konden niet stoppen met glunderen.
Voor ons huwelijk in de namiddag kon voltrokken worden, trokken we samen met de fotograaf en onze getuigen naar GUST waar onze smaakpapillen konden genieten van een hoop lekkernijen. Na de lunch volgden enkele fotokiekjes… En dan was het richting stadhuis. Mensen die elkaar nog nooit ontmoet hadden stonden toch gezellig dicht bij elkaar. Ik vraag me af wie er het meest glunderde. Wij of onze familie.
12717763_10153498371169912_5019768920050548931_n

 

Hoewel ik in eerste instantie teleurgesteld was dat we niet in Gent konden trouwen kon ik bijna niet geloven dat Kortrijk niet mijn eerste keuze was. In Gent trouw je echt ‘aan de lopende band’. Het eerste gedeelte van het huwelijk is bovendien volledig publiekelijk en vaak staat het volgende koppel gewoon vlak achter je te wachten terwijl je je handtekening zet. Er volgt dan weliswaar nog een aparte ceremonie in de huwelijkskapel, maar toch… In Kortrijk wordt er gezorgd dat er de tijd kan genomen worden en mag je helemaal alleen (met familie en vrienden) in de trouwzaal binnen. En jeetje, wat is dat een zaal. Volgens velen is het stadhuis van Oudenaarde en diens trouwzaal één van de mooiste van België. Wel, deze zaal moet daar zeker niet voor onder doen!
De schepen van Burgerzaken Byttebier stelde ons meteen op ons gemak en beloofde om beter te doen dan collega Sofie Bracke in Gent. Het was dan ook perfect. Stad Kortrijk had zelfs via Facebook onze getuigen gecontacteerd om wat meer insiders-info te verkrijgen. Zo wist de schepen heel wat leuke feitjes te vertellen en vielen wij van de ene verbazing in de andere. We kregen niet alleen een mooi trouwboekje maar ook nog eens prachtige linnen servetten van onze leiestreek. Ontworpen door Annabel Fournier en gemaakt door het bedrijf Verilin in Heule. Het verwees niet alleen naar de liefde door de speelse lippen die erop geborduurd waren, maar ook door de soort stof zelf. Zoals de schepen zei: linnen is sterk maar tegelijkertijd ook flexibel. Warm in de winter, koel in de zomer. Alle facetten die je ook wil in je partner, in je relatie.
12705759_10153500106369912_3036273025353911921_n
En dan de drink achteraf, bij ons thuis? Zalig! Alleen maar lachende gezichten. Vriendelijke, vrolijke gesprekken. Het was alsof ik een hele dag in een soort roes was. Ik kon bijna niet geloven dat alles zo perfect was verlopen. Alles naar wens. En ondanks het feit dat het op heel wat vlakken niet plan A was: perfect! Het mag misschien een cliché zijn, maar het was écht wel de mooiste dag uit mijn leven. (Dat we by the way, in de frituur geëindigd hebben. Hoe meer Belgisch kan het zijn?)

 

Oja, je vraagt je waarschijnlijk af wat de bestemming wordt uit het lijstje dat ik in het begin vermeldde? Wel… Dat kan ik helaas nog niet verklappen. Al heb ik sinds onlangs wel al één verhuis achter de rug. Momenteel heb ik vooral plezier in het verkennen van stad Kortrijk. Verder gaat de tijd veel te snel en moet er helaas nog veel papierwerk geregeld worden (één van de redenen waarom ik de bestemming nog niet kan zeggen.) En het moeilijkste van allemaal: veel tijd kruipt in het afscheid nemen van onze geliefden. Het duurt namelijk niet lang meer dat we nog in Kortrijk zullen vertoeven. Zodus… Rarara, waar denk jij dat we heen gaan?

Bxl

Door zelf te reizen ontmoet ik heel wat mensen in het buitenland. En dé vraag dat ik dan -als Belgische – vaak te horen krijg is: “Heb je tips om Brussel te verkennen?”

Als hoofdstad van België is het waarschijnlijk de meest toeristische stad van België (ja, nog meer dan Brugge). Bovendien heel wat mensen die Brussel op één dag verkennen bij een tussenlanding onderweg naar een andere bestemming in Europa. Chinezen maken er zelfs een sport van om Brussel, Brugge en Antwerpen op 1 dag te zien opdat ze in een paar weken tijd heel Europa kunnen zien. Al denk ik dat je gerust een weekendje in Brussel kan spenderen zodat je echt de tijd kan nemen… om te merken dat je nog ogen te kort hebt om alles te ontdekken.

Als kind vond ik Brussel een lelijke enge stad, tot ik er ging studeren. Voor ik het wist was ik verkocht! Tijdens m’n studies deed ik op een bepaald moment een taalonderzoek waarbij ik zowel in Brussel als in Gent een vergelijkend onderzoek deed. Mijn professor vond het bizar dat ik dit onderzoek ook in Gent wou voeren. Hij beledigde me en zei: “Gent is tenslotte maar een kleine voorstad, wat kan je daar doen?” Hoewel ik hem het tegendeel bewees met mijn uiteindelijke onderzoeksresultaten, moet ik toegeven dat ik nog steeds overweldigd word door Brussel.

Er zijn nog zoveel plekjes die ik moet ontdekken. Ik geef dan ook toe dat ik geen echte Brusselkenner ben. Niet dat ik daar om treur, nee, het is een perfect excuus om opnieuw de Kiekenfrettersstad in te duiken. Brussel is makkelijk op één dag te bezichtigen, de meeste must see’s liggen dan ook dicht bij elkaar. Hoewel alles dicht bij elkaar ligt, kan het echter nogal lastig zijn om van A naar B te gaan. Brussel is een erg heuvelachtige stad waardoor je vaak serieus moet klimmen. Al zijn ze in Brussel wel inventief. Zo is er naast het Justitiepaleis een glazen lift die je naar één van de oudste buurten brengt van Brussel: De Marollen. Het hart van de Marollen vind je op het Vossenplein. Daar is er elke dag een markt met antiek en brocante. (Oja, je kan natuurlijk ook gebruik maken van de metro/tram/bus!)

320-hoogteverschillen

Johan Verminnen had het er al over in zijn lied Rue de Boucher:

“As ge Brussel wilt zien leive
moede nie vuil geld oeitgeive
dí´ es ne cí´tei wí´ da g’a nie moe geneire
goit er nen í´vend passeire
in de rue des Bouchers”

Als je Brussel wil zien, moet je sowieso eens door de Beenhouwerstraat/Rue de Boucher lopen. Ja, zelfs al is dat nu op en top toeristisch. Er zitten een hoop lekkere restaurantjes tussen met allerlei verschillende eetculturen. Hoewel er goede zaken tussen zitten toch oppassen voor de tourist traps.

In de buurt vind je ook de Koninklijke Sint-Hubertusgalerijen met vooral chocoladewinkeltjes en gespecialiseerde boekenwinkels. In Brussel kom je sowieso niet tekort wat chocolade betreft. Zowat alle topchocolatiers zijn er vertegenwoordigd. Hier niet ver van heb je het toonbeeld van Brussel: De Grote Markt/Grand Place. Een straatje in op de Grote Markt brengt je naar het bekendste beeldje van België: Manneken Pis (of in het Frans ‘Le Petit Julien’). Je vindt hem op de hoek van de Stoofstraat en de Eikstraat. Vlakbij Manneken Pis kan je honderden bieren proeven in de Poechenellekelder. In mijn studententijd leerde ik dankzij een vriendin dit café kennen, alsook het lekkere Faro-biertje gepaard met een overheerlijke croque monsieur of een andere lekkere boterham. Ideaal dus voor een lunchpauze in Brussel! Nog meer bier proeven? Dan moet je naar het Delirium café. Er worden zowaar 27 bieren van het vat geschonken. Keuze zat! (See what I did there?)

Qua bouwstijlen is er heel veel Art-Nouveau te zien in Brussel. Hoewel je bijvoorbeeld het huis van Victor Horta kan bezoeken, kan je ook andere dingen combineren om wat Art-Nouveau te zien. Ga naar een concert in het BOZAR, ontworpen door Horta. Als je van strips houdt, kan je bijvoorbeeld terecht in het stripmuseum in Brussel. Dit gebouw was ooit een warenhuis, ook weer ontworpen door Horta. Wat de strips zelf betreft is België zowat koploper met bekende strips. Je kan ook een stripwandeling doen door Brussel. Alsook art-nouveau wandelingen genoeg. Heel wat voorbeelden te vinden op het internet. Ook het MIM (muziekinstrumentenmuseum) is een toonbeeld van Art-Nouveau. Bovendien is er op de bovenste verdieping van het museum een restaurant waar je niet alleen kan genieten van typische Belgische gerechtjes, maar krijg je er ook een prachtig zicht van de stad bovenop!

15749_2

In de buurt van het MIM vind je overigens één van m’n andere favoriete buurten: de Kunstberg. Het is er aangenaam vertoeven. In de zomer zie je er dan ook heel wat mensen even een dutje doen in het gras om wat vitamine D op te doen.

Als je graag musea doet, dan vind je in Brussel overigens wel je gading. Heel veel musea! Mijn favoriet museum is het museum voor Natuurwetenschappen. Daar staat er o.a. een skelet van een T-rex. Vond ik altijd erg indrukwekkend. Bekendste moderne schilder van België is waarschijnlijk Magritte. Die heeft sinds een tijdje ook een eigen museum in Brussel. Ik ben er nog niet geweest, maar het zou er wel de moeite zijn! Dan is er ook nog het Jubelpark. Niet alleen een mooi park met paviljoenen maar ook verschillende musea (kunst, leger, autoworld). Ook deze musea vind ik wel de moeite! Persoonlijke favoriet is die van de geschiedenis en de kunst.

Brussel is de hoofdstad van Europa, het is dan ook niet onlogisch dat je het parlement kan bezoeken. De royaltyfans kunnen dan weer het koninklijk paleis bezoeken. Mocht je in april/mei naar Brussel gaan zou ik bovendien aanraden om ook een bezoekje te brengen aan de Koninklijke serres. Voor de rest van het jaar zijn ze helaas gesloten.

Geïnteresseerd in nog meer bloemen? In Australië kon een taxi-chauffeur bijna niet geloven wat iemand hem ooit eens vertelde: in België maakt men bloementapijten. Hij was dan ook erg in shock toen ik hem vertelde dat Brussel om de 2 jaar zijn grootste plein bedekt met bloemen. Hij zei dat als er één iets was dat hij ooit nog zou willen zien, dat het dat wel was. Wel meneer de taxichauffeur, van vrijdag 12 augustus (opbouw) tot en met maandag 15 augustus 2016 is het weer van dat op de Grote Markt van Brussel. Toch wel de moeite om eens van dichterbij te zien!

 

 

Brussel-640x250

Als je meerdere dagen in Brussel bent en wat tijd vrij hebt kan je naar een ander monument gaan aan de rand van Brussel: het Atomium. Gebouwd voor de Wereld Expo van ’58, geschapen naar het element van een ijzerkristal, vandaar de 9 bollen. Vooral ’s avonds erg mooi om te doen (met de mooie lichtjes.) In de buurt heb je ook mini-Europa, hier kan je – zoals de naam al verraad – Europa in miniatuur bekijken. Je kan trouwens combi-kaartjes kopen voor het Atomium en mini-Europa. Als kind vond ik vooral dat laatste ontzettend leuk!

IMG_20140811_191547

Voor alternatieve winkeltjes en gezellige terrasjes/cafeetjes moet je in de Dansaert wijk zijn. Oude authentieke café’s vind je vooral rond de Beurs van Brussel. Shoppen doe je in de Nieuwstraat. In de buurt van de Nieuwstraat heb je het Muntplein waar je de Muntschouwburg kan terugvinden. De Munt is al meermaals bekroond tot beste operahuis. Het is dan ook meer dan de moeite waard om eens een opera bij te wonen. Naast een mooi stukje opera ben ik er van overtuigd dat je ook zal overdonderd worden door het gebouw zelf.

2012-03-15 19.01.16

Ik heb al een paar tips gegeven wat eten betreft, maar hierna volgen nog enkele persoonlijke favorieten: Lekkere gourmet hamburgers eet je op het Brouckèreplein in het Cheese Cake Café. Ideaal om nadien te combineren met bijvoorbeeld een avondje opera. Sinds kort is deze omgeving autovrij en is het de voetganger die er regeert!

Gezellig plein en leuke restaurantjes vind je vooral rond het Sint-Katelijneplein, vb. Monk café (met verschillende soorten spaghetti’s als troef alsook een mooie oude authentieke zaak, overigens ook een zaak waar vaak bekende Belgische journalisten en schrijvers vertoeven) of restaurant Mer du Nord voor vis (iets sjieker ook). Of ga naar Bia Mara voor Fish en Chips op de Kiekenmarkt (aanrader!). Ook op de Kiekenmarkt: restaurant Kabuki. Is Japans, over de middag kan je er voor een goede prijs all you can eat buffet doen (met o.a. lekkere sushi).

En als je er dan toch bent, moet je natuurlijk ook een wafel eten. Alsjeblief op z’n Belgisch: een Luikse wafel eet je gewoon puur (is al gesuikerd) en een Brusselse wafel combineer je hoogstens met wat slagroom en bloemsuiker. Less is more! Maison Dandoy staat nog steeds op m’n to do lijstje, maar naar ’t schijnt moet je hier zijn voor de beste wafel van Brussel! Wie vergezelt me op m’n volgende trip om het uit te testen?

Sydney, part four: Manly

In eerdere blogberichten las je hoe mijn reisgenote en ik de stad Sydney verkenden, hoe we op zoek gingen naar de redders op Bondi Beach en hoe we gefascineerd werden door de immer blauwe, Blue Mountains nabij Sydney. In deze berichten beloofde ik echter nog één kleine tip: Manly.

Sydney is omgeven door heel wat water en heeft heel wat eiland-achtige-uitlopers. De meeste toeristen blijven in het centrum, maar het is een echte aanrader om even de ferry te nemen en Sydney CBD (Central Business District) van een andere kant te bekijken.

P3150455

Een ritje met de ferry kost niet veel, en op die manier zie je bijvoorbeeld het Opera House of de Harbour Bridge eens vanuit een andere hoek. Alvast mijn favoriete manier op Sydney’s skyline te bekijken!

DSC00102

Waarom – van alle plekken rondom SydneyManly? Geen idee eigenlijk! Behalve dan de VELE mensen die niet konden stoppen met het ons aan te raden wanneer we vertelden dat we naar Sydney trokken. De meeste Australiërs ontwijken een groots strand zoals Bondi Beach en trekken graag naar een kleiner strand. In Manly heb je zelfs strand aan de ‘havenkant’ en strand aan de ‘oceaankant’. Al is het echter vooral aan de ‘oceaankant’ te doen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eenmaal in Manly trokken we gewoon naar het toeristencentrum waar we meteen een leuke kaart kregen van de streek met allerlei wandelingen en stranden op vermeld. Zo gingen we eerst naar het centrum, waar we het geluk hadden om weer eens op een cultureel en eigenzinnig marktje te stoten: elk weekend te vinden in Manly. (Wees gewaarschuwd: onze bagage werd na deze markt opnieuw een stuk zwaarder!)

Manly-Beach-Map-source-theydrawandtravel.com_

We trokken het kleurrijke centrum door en werden verrast door de mooie promenade met grootse dennenbomen. En daarna? Strand, zee, blauw! Oh zo mooi!

P3140416

P3150421

Wij volgden de ‘Marine Parade’ van ‘the mean Ocean Beach’ tot ‘Shelley beach’, dat laatste bezaaid met rarara, een hoop schelpen!

P3150426

Onderweg… Is het een zwembad? Of de oceaan?

P3150430

Bijna onopvallend, klein maar fijn, tussen de rotsen, hier en daar een verwijzing naar één van de activiteiten die je er zoal kan doen. Ook surfen en (in het juiste seizoen) walvis kijken zijn één van de top-activiteiten in Manly.

P3150434

Deze Australian water dragon zagen we in Manly best vaak opduiken. Speciale beestjes!

P3150424

De uiteindelijke bestemming: Shelley Beach!

En tussendoor? Een superlekkere brunch! Dit in The Bower, een klein maar gezellig restaurantje. Je kan er niet alleen lekker eten, maar dit kan bovendien met een prachtig zicht op de oceaan. Ideale tussenstop onderweg tijdens de wandeling! Tip: wie geen nood heeft aan een knabbel wordt op z’n minst aangeraden er een goede kop koffie te drinken. Zo jummie!

P3150439

P3150422 (1)

Wij vonden Manly alvast dik de moeite waard!