Noosa

noosa

Na opnieuw een nachtje in Hervey Bay te hebben doorgebracht, om te bekomen van ons avontuur op Fraser Island, trokken we naar Noosa. Donderdag 6 maart, ergens in de namiddag (na bijna 5uur rijden met de Greyhound bus) kwamen we aan in de zonnige stad Noosa. Oorspronkelijk zouden we er maar 1 dag doorbrengen en 3 dagen op Fraser Island. Het budget liet echter geen 3 dagen Fraser Island toe. Daarenboven trok mijn hostfamily jaarlijks naar Noosa in de paasvakantie. Deze stad moest dus best speciaal zijn als ze deze plek verkozen boven hun thuis Melbourne, hun beach house in Mornington of hun ouderlijke thuis in Sydney.

In eerste instantie had ik graag opnieuw in een YHA hostel willen verblijven. De YHA in Noosa staat dan ook bekend als één van de mooiste hostels van Australië. Helaas hadden we nogal last minute beslist hoelang we zouden verblijven in Noosa waardoor we geen kamer meer konden reserveren in de hostel. Uiteindelijk belandden we bij het Noosa Backpackers Resort.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Fijn was dat we opnieuw werden opgepikt van onze Greyhound bushalte door een busje van de hostel. Meeste andere hostels liggen dicht bij het strand, maar deze hostel koos voor een andere insteek. Noosa staat namelijk niet alleen bekend om z’n prachtig strand, maar ook om zijn prachtige rivieren. Dit hostel was dan ook vlakbij de Noosa River gelegen. Wilden we toch naar het centrum (shoppen!) of naar de zee? Geen probleem! Het busje van de hostel reed verschillende keren per dag gratis over-en weer. Handige shuttledienst dus!

Tenminste… Als het busje rijden wil natuurlijk. Zo wilden we eens graag gebruik maken van de dienst, maar het busje wou niet meer starten. De chauffeur van dienst bleek een Nederlands meisje te zijn dat samen met haar vriendje eventjes bij de hostel werkte om hun reis te kunnen bekostigen. Gelukkig waren er ook heel wat andere oude busjes in de buurt (voornamelijk van surfers of andere hostels.) Na een zoektocht voor startkabels was het uiteindelijk een Duits meisje die ons uit de nood hielp. Grappig was hoe we de conversaties netjes in het Engels begonnen, tot wanneer mensen uit frustratie in hun eigen taal beginnen te vloeken. Voor we het wisten schakelden we over van Engels naar Nederlands naar Duits. Het zijn deze kleine anekdotes die het reizen zo fijn maken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 Naar het strand met je surfplank? Geen probleem! 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onze kamer was een beetje mini… Niet bepaald gezellig… En verschrikkelijk warm… 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De mogelijke wasfaciliteiten waren miniem, vooral omdat dit met het personeel moest gedeeld worden…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De anders gezellige tv/chill-ruimte werd ’s morgens steeds omgetoverd tot een extra wasruimte waar de lakens op de pooltafel gevouwd werden…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gelukkig was er een gezellig buitenterras, met gratis – en niet onbelangrijk- degelijke wifi!

(Ik schreef toen Melbourne Revisited.)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Plus een leuke bar met onder andere lekkere pizza’s en andere snacks!

Maar wat ons het meest verraste was het aanpalende restaurant Global Cafe. Niet alleen kon je er genieten van een typisch uitgebreid Australisch ontbijt, maar je kon er ook lekker dineren!

2014-03-08 09.15.18
2014-03-07 18.16.48

Oh, en wat Noosa zelf betreft? Noosa plaats je ergens tussen het mondaine Knokke, Sint-Martens-Latem en Deurle. Noosa kan je overigens onderverdelen in drie delen. Wij verbleven in Noosaville (nabij de rivieren). In Noosa Junction vind je de grote shoppingcentra en in Noosa Heads kan je terecht voor het prachtige strand!

25050-map

 

Wanneer je in Noosa rondloopt heb je steeds het gevoel omgeven te zijn door water.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 … Prachtige stranden… 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 Omgeven door veel groen…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

… En appartementen om ‘U’ tegen te zeggen! 

Het vele groen en de laagbouwappartementen geven het strand een klein en gezellig gevoel. (Hoewel je dit strand allerminst klein kan noemen!)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Naar de kust trek je vooral om te surfen… 

Er wordt gezegd dat de ‘Main Beach’ in Noosa erg familievriendelijk is en ideaal om te leren surfen. De golven zijn er het hele jaar door vrij rustig en er zijn overal voldoende lifeguards en surfleraren aanwezig.

Naast het strand is dé Main Street, ‘Hastings Street’, de straat waar je moet zijn om te shoppen en om er een terrasje te doen bij de meest trendy bars van Noosa. 

sEqNXCno8hjGDT

Een lekkere koffie, vers geperste fruitsap en een stukje zoete hemel in de vorm van een kaastaart vonden wij terug in Aromas

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op de rustigere wateren van de Noosa River kan je aan stand up paddling doen…

Een echte rage in Australië dat niet te onderschatten valt. Nog meer dan tijdens het windsurfen moet je gebruik maken van heel je lichaam. De perfecte work-out dus!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Of kajakken…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Of vissen…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Er zijn bovendien voldoende plaatsen waar je je vis meteen kan kuisen. De plaatsen zijn niet alleen voorzien van mooie keukenfaciliteiten, maar ze zijn ook omheind om ‘ongedierte’ buiten te houden…

Onderstaande ‘beestjes’ hadden namelijk graag eens willen proeven:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ook voor de kids is het een pak veiliger (en minstens even leuk) om in de rivieren te spelen in plaats van in de zee!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Of wat dacht je van een ritje op de jet-ski? Fun verzekerd!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Langs de Noosa River plekjes zat om te genieten van een goed boek…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Of zoals we in Australië wel vaker zien: van een picknick of BBQ, of zoals de Aussie’s zeggen: “Barbie”.

Al kozen wij er voor om bij Rakumi lekkere sushi te verorberen!

2014-03-08 12.41.06

Dankzij een leuke tip van de uitbaatser van het Global Cafe brachten wij onze dag het liefst als zonnend door langs de Noosa River in de nabijgelegen camping Noosa River Holiday Park. En van tijd tot tijd van een plons in het water natuurlijk! Het zalige weertje, het mooie heldere water, het prachtige uitzicht… We konden er maar geen genoeg van krijgen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 Heaven or Hell? Geef mij maar Noosa!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

 

 

 

 



Vliegen, zwemmen en dreamtime legends op Fraser Island

Fraser Island dag 2

In mijn vorige blog las je reeds onze avonturen tijdens onze eerste dag op Fraser Island. Na een welverdiend nachtje rust en een lekker ontbijtbuffet in het Eurong Beach Resort kropen we weer onze ‘bus-jeep-vrachtwagen’ op en reden we eindelijk op de bekendste weg van Fraser Island: 75 Mile Beach... Nuja, afhankelijk van de getijden van het water kan dat al eens wisselen. Eigenlijk is het ongeveer 75.173 mijl lang. De Australiërs vonden ’75 Mile’ echter mooier klinken. Bovendien gebruiken ze in Australië sinds 1975 al het metrische stelsel, maar ook ‘mile’ vonden ze beter klinken dan ‘kilometre’ (75 mijl = 120km). De weg loopt langs de oostkust van Fraser Island en is dus de meest lange weg van het eiland. De weg is dan ook een officiële ‘National highway’. Over heel het eiland is de maximumsnelheid 35km/u, maar op 75 Mile Beach mag je 80km/u rijden. Behoorlijk snel op zand! Het bleek overigens een hele berekening voor onze gids om te weten wanneer hij bijvoorbeeld helemaal tot het einde van Fraser Island naar Indian Head kon rijden. Door de getijden en de stand van de maan zag zijn tour er vaak elke week weer anders uit. Op bepaalde uren van de dag waren sommige plaatsen niet eens bereikbaar!

safari-4wd-hire-map

75 Mile Beach is niet alleen een snelweg, maar ook een landingsbaan voor vliegtuigen! Enige andere plek ter wereld waar het mogelijk is om met een vliegtuig op een strand te landen is in Schotland, op het Barra IslandDit is dus vrij uniek! Tijdens onze busrit op de snelweg kregen we onderweg dan ook plots bezoek van enkele knappe piloten die even bij ons ‘aan boord’ kwamen om een 15minuten durende vlucht over Fraser Island te verkopen. We kregen niet alleen de kans om het eiland vanuit de lucht te zien, maar met wat geluk konden we misschien enkele schildpadden, dolfijnen, tijgerhaaien of andere dieren in de zee spotten. Dit is een once-in-a-lifetime deal dat we niet konden laten liggen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onze piloten in klassieke kledij

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ons vliegtuigje

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Cockpit view

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

75 Mile Beach

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

75 Mile Beach en bomen die er volgens de piloot als broccoli uit zien…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geen goedkope vlucht (AUS $ 90), maar zeker de moeite waard! En hé, met VISA betalen gaat ook 😉

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De landing leek eng, maar ging gelukkig erg vlot. Oef, weer veilig op de grond!

De piloot dropte ons op de afgesproken plek waar inmiddels ook onze gids met onze bus was aangekomen: The Pinnacles. The Pinnacles zijn het resultaat van zand dat eeuwenlang door de wind is opgehoopt en op dezelfde plek bleef liggen. De prachtige kleuren zijn te wijten aan de verschillende mineralen die uit de zee komen (zoals je ook bij schelpen ziet.)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De plaatselijke aboriginals geloofden dat dit een heilige plaats was voor vrouwen. Volgens hun dreamtime verhaal van de regenboogslang was de vrouw Wuru beloofd aan een oudere man genaamd Winyer, maar zij was verliefd op Wiberigan, de regenboog. Winyer werd jaloers omdat ze elke dag naar de regenboog ging. Op een dag volgde Winyer Wuru en zag hij ze alleen staan. Daarop gooide hij zijn boomerang, maar Wuru riep de hulp in van de regenboog. De regenboog beschermde haar en werd zelf geraakt door de boomerang. Hierdoor sprongen al zijn kleuren kapot op de rotsen en op het zand, maar Wuru bleef ongedeerd. Vandaar niet alleen de verklaring voor de kleuren op de zandrotsen maar ook de reden waarom dit een veilige en belangrijke plaats was voor de aboriginal vrouwen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voor onze volgende stop reden we bijna helemaal tot het einde van het eiland: Indian Head. Simpelweg zo genoemd door Captain Cook omdat hij bij het voorbijvaren van dit punt een groep aboriginals op de uitkijk zag staan. Toen werden alle vreemde volken nog ‘indianen’ genoemd… Bij het beklimmen van Indian Head snap je wel waarom de aboriginals hier op de uitkijk stonden. Niet alleen heb je een prachtig uitzicht over de zee, maar ook over het eiland zelf.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna was het tijd voor onze lunch. Het hotel had enkele lekkere gevulde wraps en wat fruit meegeleverd, welke we met veel plezier verorberden bij onze volgende halte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Via een mooie boardwalk en een trap naar het strand bereikten we de Champagne Pools. Zo genoemd omdat…. wel, zie onderstaande foto’s 😉

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Superleuk! Een natuurlijke jacuzzi! Toegegeven, het was wel even opletten geblazen om er in te raken, bijna mijn voeten gesneden aan de rotsen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar het was er o zo mooi! We kregen gelukkig heel wat tijd om te kunnen genieten van het water, de ‘bubbels’, zon, zee, strand en het prachtige uitzicht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dat vonden ook deze mensen! Tip: breng altijd je hoed, zonnebril en camera mee 😉

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En als je met een moto komt is het altijd makkelijk parkeren op Fraser Island: rem vasthouden en gas geven! Het achterwiel komt automatisch vast te zitten in het zand en je moto blijft netjes rechtop staan. Handig toch?

Eén van de must see’s op Fraser Island is waarschijnlijk het schipwrak van de MahenoHet moet ooit een prachtig schip geweest zijn. Het was een ‘Ocean Liner’, ontworpen in 1905, die steeds tussen Australië, Tasmanië en Nieuw-Zeeland voer. Typisch voor begin de 20ste eeuw was de erg luxueuze uitvoering vanbinnen voor de 1e klasse. Al zou dat niet lang duren, want het schip werd tijdens WOI als ziekenhuisschip gebruikt door de marine van Nieuw Zeeland. Na de oorlog werd het schip opnieuw in gebruik genomen voor commerciële doeleinden, maar tegen 1935 was het schip ‘op’. Ze werd weggesleept om in een stukjes te verkopen en te redden wat er nog te redden viel. Bij het wegslepen kwam het schip in een storm terecht waardoor de touwen braken. De propellers van het schip waren reeds verwijderd waardoor het niet zelfstandig kon varen. Het schip spoelde aan op de kust van Fraser Island. Hoewel men nog geprobeerd heeft om het opnieuw te water te laten is dit niet gelukt. De belangrijkste delen die nog konden gebruikt worden werden er uit gehaald en het schip werd te koop aangeboden. Niemand was geïnteresseerd. Sindsdien kwijnt de Maheno stilletjes weg op Fraser Island.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Last but not least: Eli Creek. Eén van de honderden stroompjes of inhammen die uit het land naar de zee stromen. Eli Creek is dan ook een zoetwaterstroom met het helderste water dat je maar kan voorstellen. Het is één van de grootste kreken op het eiland dat kilometers lang ver loopt en dagelijks zo’n 8 miljoen liter water (!) naar de Grote Oceaan (de Pacific) voert.

DSC00079

Eli Creek is erg populair bij gezinnen omdat het water vrij ondiep is.

DSC00081

DSC00074

Er bevindt zich ook een boardwalk naast de kreek waar je kan wandelen.

DSC00072

Enige wat ik nog miste bij het zwemmen in deze kreek? Een grote band of opblaasbare matras om op te drijven. Er zat een aardige stroming op deze kreek waardoor het algauw erg avontuurlijk was om hier te zwemmen! Gewoon jezelf laten drijven en voor je het wist was je terug aan de zee.

Fraser Island heeft duidelijk heel wat te bieden, ik kan me dan ook makkelijk voorstellen dat je hier meer dan twee dagen kan verblijven. Maar na twee dagen zand, zand en nog eens zand was het voor ons welletjes geweest waarop we terug de ferry namen richting Hervey BayHier verbleven we opnieuw in de YHA, Colonial Village.

De volgende dag zouden we naar Noosa reizen. Next time? Noosa!!

Fraser Island

Fraser Island dag 1

Dinsdag 4 maart 2014

Vandaag was het zo ver: Fraser Island! Ik voelde me net weer als een klein kind dat voor het eerst op reis ging. Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld met wel 100 zoetwatermeren, witte hoge zandduinen, woestijn en regenwoud. De wetenschappelijke uitleg, hoe een eiland volledig uit zand kan bestaan zal ik jullie hier besparen. Al kan je wel een korte uitleg op Wikipedia vinden natuurlijk 🙂 Het eiland is genoemd naar kapitein James Fraser. Hij was niet de eerste die het eiland betrad, maar kreeg wel de eer – dat het eiland naar hem vernoemd werd – omdat hij er helaas vermoord werd door een groep aboriginals. De oorspronkelijke naam die de aboriginals aan het eiland gegeven hadden was trouwens veel toepasselijker: ‘K’Gari‘, wat zoveel wil zeggen als ‘Paradijs’. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat dit speciale eiland UNESCO Werelderfgoed is. (Psssst: Lees hier het aboriginal scheppingsverhaal van ‘K’Gari‘. Voorlopig enkel in het Engels.)

Misschien staat niet iedereen hier bij stil, maar een zandeiland betreden is niet bepaald makkelijk. Zonder 4WD raak je niet door het zand. Als je bovendien niet ervaren bent om in zand te rijden wordt het je eigenlijk afgeraden om er zelf te rijden, al bestaat die mogelijkheid wel. Met strenge regels natuurlijk:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarom zijn er gelukkig heel wat andere reisformules beschikbaar. Bij de jongeren is vooral de ‘Cool Dingo Tour‘ heel populair. Als je wil kan je in deze begeleide tour ook zelf een stukje rijden. Mijn reisgenote en ik kozen echter voor een rustiger type tour. Een tour die overigens bekend stond als de ideale familie-tour waar alle leeftijden terecht kunnen: De Fraser Explorer Tour. Iedereen zei het: één dag Fraser is niet genoeg, je moet op z’n minst twee dagen gaan. Ook drie dagen is mogelijk. Wij kozen uiteindelijk voor de tweedaagse tour. Niet alleen was drie dagen net iets te veel voor onze portemonnee, maar meenden we ook dat twee dagen zand wel welletjes zou zijn. Want het moet gezegd: zo’n hoop zand is niet voor iedereen weggelegd. In eerste instantie stonden er wél drie dagen op de planning met nadien één dagje Noosa. Ook van Noosa hoorden we heel wat positieve dingen. Hoewel Fraser Island ontzettend mooi is, waren we achteraf gezien blij dat we er een dagje hadden afgeknabbeld, want in Noosa hadden we zelfs langer dan twee dagen willen blijven. Op twee dagen is het bovendien goed doenbaar om alle highlights van Fraser Island te ontdekken.

Bij het krieken van de dag stonden we reeds op het voetpad voor onze hostel YHA Colonial Village in Hervey Bay. Opnieuw was er een ‘courtesy pick-up’ geregeld en voor we het wisten stonden we in de haven van River Heads waar we een ferry aan boord gingen. Het was een heel avontuur om de jeeps en bussen aan boord te zien gaan van de ferry. Dit bevestigde dat we een goede keuze hadden gemaakt door niet zélf te rijden. Wij konden tenslotte gerust – te voet – aan boord gaan en genieten van het uitzicht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eenmaal aan de andere zijde werden we naar onze gigantische verstevigde jeep-bus-vrachtwagen gebracht (ik weet niet hoe ik het precies moet noemen, het was alles tussenin.)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En algauw stelde onze vrolijke gids/chauffeur Hayden zichzelf voor:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“Oh right, there we go, picture of the guide I suppose? Well, get it on then!”

First stop? Meteen een bezoekje aan één van de mooiste meren van het eiland: Lake McKenzie. Prachtig blauw water en een mooi wit strand, wat wil een mens nog meer? Echt veel zwemmen deden we niet, daar was het nog een beetje te koud voor zo vroeg op de dag. Maar zonnen konden we wel al.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoewel ik zelf niet echt het water in sprong, deed een ander groepje jongeren dat wel, en zij haalden dit vrolijke kereltje (even) uit het water:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Lacke McKenzie is één van de mooiste en bekendste meren op Fraser Island. Door er vroeg op de dag te gaan hadden we geluk en leek het wel alsof we een privéstrand voor ons hadden. Uiteindelijk kregen we meer en meer bijval en werd het duidelijk tijd om te gaan. Er was ook nog zoveel te zien op het eiland!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We gingen terug onze ‘bus’ in en reden al hobbelend over de zandwegen. Het was een ware uitputtingsslag. Volgens onze gids scheelde het een stuk doordat we in zo’n groot vervoersmiddel zaten, in een jeep is het blijkbaar een pak erger. Bovendien kan een jeep ook sneller vast komen te zitten door de kleinere wielen. Nog zo’n reden waardoor we blij waren dat we niet zelf reden. Hayden bleek al zo’n 8 jaar gids te zijn op het eiland. Toen ik vroeg of hij nog geen rugproblemen had kwam er een grote zucht. Hij gaf toe dat hij dit soort werk waarschijnlijk niet lang meer zou kunnen doen, maar hij doet het ontzettend graag. Wanneer hij aan het werk is voelt hij de pijn niet. Pas wanneer hij een dag vrij heeft komt de pijn op. Volgens Hayden weet zijn lichaam dus perfect wanneer het pijn mag hebben. Zodoende blijft Hayden een gids op Fraser Island.

Hayden bracht ons vervolgens naar Central Station. Zo genoemd omdat het tussen 1920 en 1959 de centrale plaats was waar er hout gekapt werd. Nu is er niets meer zichtbaar van het kleine dorpje dat er ooit was, enkel de campingplaats geeft een idee van hoe groot het ongeveer moet geweest zijn. Hayden gaf ons een heuse biologieles en leerde ons de verschillende bomen kennen. Bleek dat er enkele unieke pareltjes tussen zaten die bijna nergens anders te vinden zijn. De bodem van het eiland en de weersomstandigheden zijn dan ook vrij speciaal te noemen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De meeste leden van onze groep vertrokken voor een wandeling langs de wel heel heldere Wanggoolba Creek – wordt logischerwijs door het zand gefilterd – en trokken dieper het bos in. Mijn reisgenote en ik waren die dag helaas niet zo slim geweest, we hadden namelijk nauwelijks een ontbijt op en intussen was het bijna middag. Vandaar dat we deze wandeling oversloegen. Samen met Hayden reden we naar het eindpunt van de wandeling om de rest van onze groep op te wachten. Intussen volgde een kleine babbel met Hayden. Nieuwsgierig vroeg hij waar we vandaan kwamen. “Belgium.” – “Ah, that’s an interesting country!” Ik bereide me al voor op historische vragen over Brugge of opmerkingen over ons bier, wafels of chocolade. Hayden verraste me echter door te beginnen over onze kust. Bleek dat hij ooit een documentaire had gezien over de garnaalvissers in Oostduinkerke. Hij was enorm gefascineerd door de manier waarop ze met hun paarden de garnalen binnenhalen. Zo zie je maar: wij Belgen hebben best enkele speciale tradities waar we trots op mogen zijn!

Hierna was het ein-de-lijk tijd voor onze lunch! We verbleven die nacht in het Eurong Beach Resort. Het was ook daar dat we konden genieten van een uitgebreide buffetlunch. Het was overigens een gek zicht om het domein van het resort binnen te komen. Ten eerste was dit waarschijnlijk de enige plek op Fraser Island waar er geen zandweg maar een verharde weg te vinden was. Het was een zalig gevoel om eindelijk nog eens stevig met onze voeten op de grond te kunnen staan. Daarnaast leek het resort als een gevangenis volledig omheind te zijn met een eng uitziende beschutting, prikkeldraad en zelfs een elektrische omheining. Waarom deze ernstige maatregelen?

Voor het bekendste dier aanwezig op Fraser Island: de dingo. Dingo’s zijn verwilderde honden die vermoedelijk ooit door mensen uit Azië zijn meegebracht naar Australië als huisdier. Hoewel ze er al zo’n 5.000 jaar leven worden ze door de Australiërs nog steeds als een exoot gezien. Het vernoemen van de dingo gaat bijna altijd gepaard met een vleugje angst. Er zijn dan ook talloze verhalen van dingo’s die mensen aanvallen en zelfs verhalen van dingo’s die aan kidnapping doen en baby’s meeslepen naar hun nest om ze daar te verorberen. Hayden raadde ons dan ook aan om het resort niet te verlaten bij het vallen van de avond. Als we dat dan toch persé wouden doen, moesten we minstens met 4 personen zijn. De honden gedragen zich als wolven en verplaatsen zich namelijk vaak in groep. Alleen of met twee personen kan je nooit op tegen een hoop dingo’s. Niet alleen vonden we elke picknickplaats op Fraser Island omheind terug, daarnaast waren er ook talloze waarschuwingsbordjes te vinden:

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet zou uiteindelijk pas tot de volgende dag duren vooraleer we enkele dingo’s dichtbij zouden zien. Toegegeven, best spannend!

DSC00084 Na de lunch trokken we opnieuw onze bus in en reden we naar onze grootste uitdaging van onze trip! Een lange wandeling over de grote duin genaamd Hammerstone Sand Blow naar het diepste meer van het eiland: Lake Wabby. Ik denk dat de naam van de duin reeds genoeg weggeeft om aan te tonen dat dit geen lachertje was. We deden dan ook zo’n 4uur over onze heen-en teruchtocht over 7,5km zand… In de hitte. Het was dan ook geen plat wit strand waar we door moesten. Wel een heuse zandberg! Door zand ploeteren maakte de wandeling dan ook dubbel zo zwaar.

Niettemin werden we ongelofelijk beloond door het prachtige uitzicht van zowel de duin (dat in mijn ogen eerder op een grote woestijn leek) en het smaragdgroene Lake Wabby. De foto’s kunnen eigenlijk nauwelijks bevatten hoe groots het was.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na de klim op de zandduin volgde gelukkig een zalige verfrissing in Lake Wabby. Bovendien was dit meer enorm helend! Voor ik het wist waren er enkele kleine visjes die aan mijn lichaam aan het ‘knabbelen’ waren. De meeste mensen schrokken zich een bult, maar ik had gelukkig al eens een voetbad in Cambodja genomen en herkende deze visjes als de kriebelige beestjes die al je eelt wegzuigen. Naast het eelt pakten ze bovendien alle kleine wondjes aan die ik had gekregen door een hoop muggen en zandvliegen. Alles werd gereinigd en de jeuk was eindelijk weg! Ik voelde me helemaal als herboren.

Na onze duik in het meer ging het gelukkig iets vlotter op onze terugweg, maar niettemin was het nog steeds zwaar om door het zand te wandelen. De terugrit naar ons hotel (en de douche die daar volgde) kwam dan ook als geroepen. Er was een prachtig avondbuffet voorzien, maar veel eten kon ik niet meer. Het enige wat ik nog wou was mijn bed!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Volgende blog: dag twee op Fraser Island!

 

safari-4wd-hire-map

 

Hervey Bay

hervey bay

Maandagochtend 3 maart verlieten we na een kort – maar hilarisch – verblijf de surfers town Agnes Water. Opnieuw kozen we de Greyhound om ons naar onze volgende bestemming te brengen. Meer en meer raakten we gewend aan de lange afstanden en prijsden we ons gelukkig dat we ‘maar’ een drietal uurtjes onderweg zouden zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eenmaal aangekomen in Hervey Bay sloeg de paniek toe. Hoe zouden we ook alweer tot onze hostel raken? Was onze hostel ver van onze bushalte gelegen? Ik was er vrij zeker van dat ik onze hostel had laten weten dat we met de Greyhound zouden aankomen, maar ik kon me geen reactie meer herinneren.

Gelukkig zagen we al snel een wagen rijden met het gekende logo van de YHA hostels en niet veel later stapte de chauffeur uit om ons een hartelijk welkom te heten:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Net zoals in Agnes Water was er een hele resem aan auto’s en busjes van hostels die hun gasten kwamen oppikken. Blijkbaar kwam de wagen standaard naar elk moment (2x/dag) wanneer de Greyhound in Hervey Bay halt hield.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAl werd het behoorlijk spannend toen bleek dat ik één van de kleinste stukken bagage had (totally not!) en een groepje chinezen ook mee wilden… Plus hun wel erg gigantische koffers. We pasten met moeite allemaal in de wagen. Gelukkig werd het een kort ritje naar de Colonial Village.

Helaas hadden we het weer niet helemaal met ons mee waardoor we niet bepaald konden genieten van alle leuke faciliteiten (zwembad!) die de hostel te bieden had. Het was één van de gezelligste hostels die we waarschijnlijk bezocht hebben.

Hieronder enkele impressie’s:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De algemene ruimte met vijver, onthaal, zwembad, ontspanningsruimte en restaurant.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Naast schildpadden in de vijver zagen we rond de vijver een vogel die we vaker in deze streek zouden tegenkomen: de Australische witte ibis. Kinda creeped me out!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bar/restaurant met oversized porties welke je dus beter deelt… but oh so yummy! Bij aankomst kregen we trouwens een bonnetje voor een gratis bier! (En dan was er nog happy hour ook, hooray!)

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe ontspanningsruimte! Hier hadden we bovendien toegang tot gratis internet. Héél uitzonderlijk in de Australische hostels… Al zouden we er helaas al snel achterkomen waarom: het internet was er zo traag dat je er met moeite kon surfen. Je deed er bijna een uur over om een pagina te laden! Skypen met het thuisfront was die avond dan ook de hel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De hostel is eigenlijk een soort bungalow park, elke groep bungalows had een typische Australische dierennaam als herkenningspunt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Room with a view! En gezellig terrasje 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Erg ruime kamers (ideaal om je bagage te herorganiseren.)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Per ‘lodge’ (zo’n 4 à 8 kamers) had je een gezellige keuken en ontspanningsruimte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet moest er dan toch een keer van komen… Fietsen in Australië. We moesten nog enkele boodschappen doen en de dichtstbijzijnde supermarkt was eigenlijk niet zo dichtbij. Toen we de roze fietsen zagen staan waren we helemaal verkocht! Voor een kleine $3 konden we de fietsen voor een dag huren. Het was wel weer even wennen, ik had in tijden niet meer met de fiets gereden! Het is not done in Australië. Niet alleen door het weer, maar veel mensen kunnen niet eens met de fiets rijden. De meeste fietsers zijn dan ook een gevaar op de weg. Misschien zit de verplichte helm daar voor iets tussen, wie weet?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAan de supermarkt een voor mij gekend zicht: een parking overdekt met zeilen. Met temperaturen die in de zomer boven de 40°C kunnen gaan is het een droom om in de schaduw te kunnen staan. Heel wat Australiërs rijden soms uren in het rond… Niet omdat er geen parkeerplaats is, maar omdat er vaak geen parkeerplaats in de schaduw te vinden is. Dat heeft deze supermarkt gelukkig goed opgelost! Al lijkt het me ook wel leuk om iets dergelijks te implementeren in België voor de regen… Anyone?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De website van onze hostel beloofde ons een mooi strand en een interessante haven. Onze fiets bracht ons echter naar stilte… Door het seizoen en de getijden was er niet veel strand (enfin, wel strand + water = modder) te bekennen. Ook de haven lag er verdacht stil bij. Enkel tussen juli en november valt er blijkbaar veel leven te bespeuren in Hervey Bay. Dan is het namelijk de periode dat er heel wat walvissen te zien zijn. Niet ver van Hervey Bay is er ook nog het ecoresort Lady Elliot IslandHoewel dit eiland vast en zeker een must see is, was het voor onze portemonee helaas geen must do. Bovendien hadden we al kunnen genieten op het witte strand van de WhitsundaysVerder valt er eigenlijk helemaal niets te beleven in Hervey Bay. (Behalve dan aan de linkerkant met een roze fiets rijden die veel te platte banden heeft… Puf puf puf!)

Waarom was ik dan in godsnaam in Hervey Bay? Voor Fraser Island natuurlijk! Hervey Bay is dé vertrekplaats om een ferry te nemen naar het grootste zandeiland ter wereld. Jep, zandeiland. Geen klontje aarde, geen gras, enkel en alleen ZAND (oja, plus wat vegetatie).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende blog? Onze tweedaagse trip op Fraser Island!

 

 

 

 

 

 

 

Terug Thuis

terug thuis

Het is lang geleden dat ik nog geschreven heb, I know. Welgeteld drie maanden! Drie maanden dat ik terug in mijn geboorteland, België, verblijf.

Ik heb nochtans veel te vertellen, mijn vorige blog vond ergens plaats in februari/maart… Maar ik heb nog o zo veel meer gezien in de periode die daarop volgde. Een groot deel van de oostkust van Australië, het noorden (Darwin), centraal-Australië (Alice Springs, Uluru, …), het zuiden van Australië (Adelaide) en het geliefde Tasmanië dat er blijkbaar uit ziet als een mini versie van Nieuw-Zeeland. Ik heb Australië zelfs even gelaten voor wat het was en twee weken in Bali doorgebracht! Nog heel veel te vertellen dus. Waarom heb ik dan niet verder geschreven aan mijn blog?

enhanced-1948-1399906101-4

Wel… In de eerste weken dat ik terug was werd ik in het begin overdonderd door familie-en vriendenbezoekjes. Iedereen wilde ook weten hoe ’t was, daar zo ver, ‘down under’. En ik genoot ook van de culinaire geneugten van mijn land…BpDrvUqIQAASM_l BqaYpBmCYAAnKL_

10259751_10203300129441479_5765166411885494502_n

Ik struinde weer door mijn lievelingsstraten in Gent, genoot van een plonsje in de Leie, een terrasje in Brussel, een wandeling op de dijk in Oostende, … Ik supporterde ook met trots mee voor onze (knappe) Rode Duivels…

10509579_311619022334944_746479037150374886_n (1)

En in het begin vertoonde ik dan ook duidelijk de uiterlijke kenmerken van iemand die lang in het buitenland gewoond heeft. Ik smeekte om de verwarming te mogen opzetten terwijl iedereen in bikini in de tuin ging liggen toen het eindelijk 21°C was. In mijn wagen deed ik de ruitenwissers aan in plaats van de richtingaanwijzers en één keertje was ik zelfs aan het spookrijden. In de winkel keek ik raar op toen de vrouw achter de kassa mijn fruit niet wou wegen. En nog ‘erger’, ze wou mijn boodschappen niet eens in een boodschappentas doen voor mij. Ah nee, dat moest ik zelf doen. Bij m’n kapster kon ik de Vlaamse woorden niet vinden om te zeggen welke snit ik wou. ‘No worries’, ‘like’, en ‘sure’ zijn woorden die ik nog elke dag gebruik. Passievruchten en mango’s bevatten nauwelijks smaak, om nog maar te zwijgen van de fletse avocado’s. Een lekker ciderbier of een tim-tam dunken in een lekkere latte zat er ook niet meer in. Uitgebreid gaan ontbijten om 15u ’s middags in de stad? Forget it! Sushi – échte sushi – op elke hoek van de straat? Niet meer te zien.

En dan was er altijd het lawaai. Auto’s op de baan, een onnozelaar die nog om 21.45u zijn gras moet afrijden… In mijn tuin was/ben ik wel gezegend met een hele hoop vogeltjes die reeds vroeg in de ochtend vrolijk kwetteren. Ik kan bijna een hele dag kijken naar hun schouwspel. Ik tel 1 koppel duiven, 2 koppels kauwen, een ekster, een merel, een paar musjes … Deze week zag ik zelfs een vink! Met wat geluk zie ik eens een pad of een egel. Kleine spinnetjes en slakken genoeg.

anigif_enhanced-buzz-2569-1398879922-22Maar het kan niet op tegen de ‘wildlife‘ van Australië. Ik heb nog gevloekt op het gesis van de possums of de bizarre kus-geluiden van de gekko’s midden in de nacht. Ik heb moord en brand geschreeuwd bij spinnen zo groot als mijn 2 handen samen. Alle remmen mogen dichtslaan voor een kangaroe, een walibi, een tasmanian devil en een wombat (gelukkig niet allemaal tegelijk). En na bijna 9 maanden werd ik zelfs goed in het ontdekken van die pluizige ronde dingen die vooral in eucalyptusbomen zaten.

anigif_enhanced-buzz-2678-1398879876-25

Met grote verbazing zag ik om 19u stipt vliegende honden in Cairns over m’n hoofd scheren en in Mornington werd ik ’s morgens wakker gekwetterd door een bende witte kaketoe’s…. Het is onbeschrijfelijk hoe je deze exotische dieren ter plaatse snel gewoon wordt, maar pas later beseft hoe speciaal ze zijn. Ik besef dat ik veel geluk heb gehad dat ik deze dieren van dichtbij mocht bewonderen. Vooral de waterwereld – Great Barrier Reef– liet een grote indruk op mij achter. Niet alleen de onderwaterwereld was prachtig. The Great Ocean Road, het grote niets en de rode aarde midden in Australië, Uluru en Kata Tjuta, …

enhanced-9441-1399906132-1

Whitsundays, Fraser Island. Superleuke steden zoals Noosa en Sydney. Oneindig lange wegen bereden in Tasmanië met niets dan groen zo ver je maar kan zien. Water dat schittert en stranden witter dan wit. Wat wil een mens nog meer?

enhanced-10680-1399906245-15

Ik heb het er ook moeilijk gehad. Wanneer ik echte Belgische chocolade miste bijvoorbeeld. Of nee, serieus, wanneer ik me doodziek voelde en me als een klein kind voelde dat haar mama nodig had. Of toen één van de kinderen waar ik op paste “I hate you! Go back to your country!” uitschreeuwde. Al schreeuwde ze ook: “I really need to kill someone right now!” toen ik niet reageerde. En: “You don’t like me, because you think I’m stupid.” Van een hoop complexen gesproken! Hoe ga je daar mee om? Of Kerst vieren zonder kerstboom in een bakkende zon, zonder mijn familie. Het alleen zijn en echt alles zelf moeten doen… Oftewel: volwassen worden in een paar weken tijd. Verloren lopen. Echt grandioos verlopen lopen. Of die keer dat ik tussen de wolkenkrabbers in Melbourne liep en ik verlangde naar de kleine straatjes met kasseien in Gent.

enhanced-22037-1399906159-9

Na bijna 9 maanden in Australië verbleven te hebben wou ik écht terug naar huis gaan. Bijna iedereen die reisde zei het: “Tussen de 9 maanden en een jaar weg van huis, dan wil je terug naar huis.” Maar niemand die me heeft gezegd hoe het zou zijn als ik terug thuis zou zijn. Niemand die me heeft gezegd hoe hard ik mijn ‘andere thuis’ zou missen. Hier is iedereen nog hetzelfde, iedereen gaat nog steeds zijn gangetje. Ik weet niet precies hoe, maar ook ik ben als vanouds weer in hetzelfde vakje gerold. Niemand die nog ziet dat ik niet zo lang geleden aan de andere kant van de wereld woonde. Opnieuw worden dezelfde dingen van mij verwacht. “Heb je al een job? Ja? Wat doe je nu?”, “En, heb je een vriendje?”, “Wanneer ga je trouwen?, “Wil jij kinderen? Ja? Wanneer ga je er dan aan beginnen?”, “En, waar ga jij wonen? Hoezo je woont nog thuis?”, … Is dat dan echt hoe we hier rijkdom meten? Of geluk? Een lief, een auto, een kind, een huis en een job? Ik had geen van die dingen in Australië, en toch heb ik me nog nooit zo rijk gevoeld als daar. En hier… zo arm als een clochard.

Ik zeg niet dat België een slecht land is om in te leven, integendeel. Ik zeg niet dat België een lelijk land is, iedereen weet tenslotte hoeveel ik van ‘mijn’ Gent hou. Maar iedereen zit nog steeds in hetzelfde ritme. Ik ben de dans ‘even’ ontsprongen, en het lijkt wel alsof ik niet meer mee kan. Ergens ben ik de dans niet ontleerd, maar sommige danspasjes kan ik gewoonweg niet meer.

Gisteren las ik dit artikel. Blijkbaar ben ik niet de enige die zich zo voelt. Ik moest bijna huilen toen ik het las. Huilen omdat ik besefte dat ik me ook zo voelde. En ergens huilen van geluk, omdat ik dan toch niet alleen ben in die gedachte.

Waar ik nu aan denk?

“Waar ga ik straks naar toe?”

*Bitten by the travel bug*

10171861_10152428692565549_7118503922275926899_n