Agnes Water – Town of 1770

Agnes Water

Lange tijd geen of traag internet gehad. Lange tijd veel rond gereden, veel gezien, … En dus vaak vroeg onder de wol gekropen.

Maar hier ben ik weer met mijn vervolg! Toen we zaterdag 1 maart terugkwamen van onze dagtrip in de Whitsundays wilden we eigenlijk ook maar al te graag meteen ons bedje in. Helaas moesten we ons best doen om onze ogen open te houden opdat we om 23.55u onze Greyhound bus zouden halen. We spaarden ons een nacht accommodatie uit, maar slapen op een bus is toch niet alles. De Greyhound doet onderweg ook heel wat stops. Niet alleen om mensen op te pikken maar ook om post en andere pakketten op te halen (of te droppen.) Dus daar word je elke keer wakker van.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Om 9.45u kwamen we ‘s morgens aan in Agnes Water. Nabij Agnes Water vind je ook het kleine dorpje Town of 1770. In mijn Lonely Planet werd het omschreven als een leuk stadje dat zeker een bezoekje waard is. Onze volgende stop zou Hervey Bay worden, wat toch zo’n 874 km van Airlie Beach (Whitsundays) lag, waardoor Agnes water, op zo’n 707 km van Airlie Beach ons wel een goede tussenstop leek. We hadden geen zin in een hostel of camping en konden gelukkig erg goedkoop een soort bungalow huren bij Edge on Beaches voor een nacht. Achteraf bekeken hadden we in Agnes Water misschien toch beter geopteerd voor een hostel. Toen we namelijk van de Greyhound stapten stonden er allerlei busjes van hostels en campings hun gasten (voornamelijk backpackers) op te wachten. Wij waren de enigen die zielig en alleen achterbleven. Bij het vlakbij gelegen benzinestation vroegen we naar het plaatselijk openbaar vervoer. Maar daar hadden ze in Agnes Water blijkbaar nog nooit van gehoord. Dus werd er een taxi opgebeld. Voor een rit van een luttele 2,5km betaalden we zo’n $14. Niet bepaald goedkoop!

Omdat we zo vroeg arriveerden konden we bovendien nog niet inchecken. Daarop besloten we de buurt te verkennen en langs het strand te lopen. Het strand had hier een zwarte kleur. Waarschijnlijk het resultaat van een vulkaan in de buurt. Hoewel het een speciaal effect had vond ik het toch maar een vies iets. Niettemin lagen er kinderen in het zwarte zand te rollebollen en groeven ze putten zo diep ze maar konden. Vrouwen lagen lekker te zonnen in het zwarte zand. Niet slecht gezien natuurlijk: de zwarte kleur trekt de zon aan.

Veel mensen kwamen we de eerste paar meters echter niet tegen. Op zoek naar wat gezelligheid en een versnapering bleven we de kustlijn volgen tot we een surfwedstrijd tegen kwamen. Ook zag je vele kinderen in een lange rij staan, klaar om voor de eerste keer te surfen. Als je wil leren surfen is Agnes Water dan ook een aanrader. Nergens zal je goedkopere lessen vinden! Slechts $17 voor een dag!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nog steeds op zoek naar eten verlieten we het strand en trokken we weer de straat op waarbij we merkten dat we terug op dezelfde plek waren beland als waar de Greyhound ons had afgezet. In de buurt vonden we gelukkig een paar winkeltjes en een paar zaken waar we iets konden eten. We aten een uitgebreide lunch in Madonna’s Cafe.

Omdat het ons toch maar vervelend leek om steeds lange afstanden te voet af te leggen (en eigenlijk nauwelijks iets te zien), trokken we naar het toeristische infocentrum om te kijken of we een vervoermiddel konden vinden. Zoals reeds gezegd: geen openbaar vervoer. Het enige wat ze ons konden verhuren was een fiets. Agnes Water is echter een erg heuvelachtige buurt, en met de warmte die er toen heerste stonden we niet echt te springen om vele km’s rond te fietsen. (En niet te vergeten de belachelijke helm te dragen die verplicht is in Australië.)

Ik vroeg of er geen huurwagenbedrijf in de buurt was. Het meisje van het infocentrum knikte van niet, tot ze plots een ingeving leek te hebben. Ze zei dat ze wel een bedrijf wist dat auto’s verhuurde. Na een vlug telefoontje scheurde niet veel later een grote vuile, oude stationwagen de oprit van het infocentrum op. Een knappe surfdude stapte uit de wagen. Hij bleek de man te zijn die we nodig hadden voor onze huurauto. Hij pikte ons op en bracht ons een paar km verder naar zijn bedrijf. In de voortuin stond een kleine paarse auto met het bordje ‘car rental’. Hij zei dat die wagen het al lang niet meer deed, maar er gewoon voor de show stond. Eigenlijk deed hij niet echt aan autoverhuur, wel aan motoverhuur. Bij Scooteroo kan je niet alleen allerlei brommertjes en moto’s huren, maar kan je er zelfs lessen nemen. Je hebt niet eens een rijbewijs nodig. Hij had een garage vol met de prachtigste exemplaren brommertjes. Bedenkelijk keek ik om me heen. Geen auto te zien. Ook niet op zijn ‘parking’ (of tuin of motoparcour).

2014-03-02 16.58.57

Wat bleek? We zouden de stationwagen huren! Hoewel hij de juiste papieren had om deze auto te verhuren had ik toch het idee dat ik gewoonweg ZIJN auto huurde. We waren echter zo blij dat we een auto gevonden hadden dat het ons eigenlijk niet kon schelen waarmee we zouden rijden. Als het maar rijdt!

2014-03-02 17.14.02

In de namiddag konden we eindelijk inchecken in onze bungalow. We kregen er bijna spijt van dat we er niet een nachtje langer bleven! Het zwembad, de grote woonkamer, de gigantische douche met zowaar 2 douchesproeiers, een gezellige slaapkamer, … Het was zalig om nog eens zoveel ruimte tot onze beschikking te hebben.

Onze wandeling in de voormiddag had ons afgemat waarop we besloten om de rest van de dag te spenderen in de tuin aan het zwembad (en intussen werden er ook een paar wasjes gedraaid.)

2014-03-02 16.13.34

Hoewel we een goede keuken tot onze beschikking hadden, hadden we niet veel zin in koken. We hadden bovendien niets in huis gehaald om te eten. Dan maar op zoek naar een restaurant! We reden terug naar de buurt waar we ‘s middags gegeten hadden, enkel om te constateren dat alles gesloten was. Ik haalde er mijn Lonely Planet bij, maar blijkbaar was het laagseizoen. Bijna alles beschreven in mijn reisgids was gesloten. Daarop besloten we gewoon wat rond te rijden tot we wat leuks zouden tegenkomen. Algauw bleek dat Agnes Water niet veel meer is dan een viertal straten en voor ik het wist reed ik helemaal alleen op een weg die niet leek te eindigen. Dan maar omkeren en de andere kant uit proberen. Nieuwsgierig gingen we op weg naar het veelbelovende Town of 1770. Veel ‘1770’ was er niet te zien. En veel ‘town’ eigenlijk ook niet. Town of 1770 is vooral voor de fans van Captain Cook een bezoekje waard. Het was namelijk in 1770 dat de zeevaarder-ontdekkingsreiziger voor het eerst aanlegde in Queensland (en voor zijn tweede maal aanlegde in Australië.) De ‘landing’ wordt zelfs alle jaren nog steeds nagespeeld. We volgden een klein weggetje helemaal naar de top van Town of 1770 waar we mooi zicht op de zee hadden. Na een paar keer over-en weer rijden en we zelfs een restaurant zijn binnen gegaan (waar een feestje aan de gang bleek te zijn met de mensen van de surfwedstrijd die we eerder die dag hadden gezien)… Belandden we eindelijk bij The Tree. Dit was dé verrassing van de dag. Mooie locatie, perfecte service en super-super lekker eten! We mochten zowel onze hoofdmaaltijd (scampi’s met pasta) en onze dessert (een veel te lekkere brownie met dame blanche) zonder problemen delen en we werden bediend met een lach.

Tevreden reden we terug richting onze bungalow. Onderweg werd ik even verrast door een grote groep overstekende padden, maar zowel de padden (op misschien ééntje na?) als wij, raakten veilig ‘thuis’.

2014-03-02 16.59.14

De volgende ochtend bracht ik de stationwagen terug naar Scooteroo en werd ik vriendelijk terug afgezet bij de Greyhound busstop door de Surfdude. Hij vertelde honderduit over zijn geliefde Agnes Water, zijn brommertjes en het surfen. Hij wilde nergens anders zijn en vond Agnes Water de beste plaats in de wereld.

Eerlijk gezegd… Ik vond dat Agnes Water gewoonweg in het hol van pluto lag.

Maar… Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel gelachen!

 

 

 

 

 

Airlie Beach – Whitsundays

whitsundays

Donderdag 27 februari was het dan weer zover: back on the road met de Greyhound bus. We verlieten Magnetic Island in de namiddag en kwamen rond 19u aan in Airlie Beach

Onze hostel was slechts een tiental minuutjes lopen van onze busstop, maar gezien we nogal zwaar geladen waren, was het een gesleur van jewelste. Opgelucht kwamen we in onze YHA aan. Alle hostels in Airlie Beach liggen vlak bij elkaar in de Main Street: Shute Harbour Road. Wie van feesten houdt is hier aan het juiste adres: grootse pubs wisselen de hostels, leuke winkeltjes en restaurants af. De pubs spelen goed in op de vooral jeugdige backpackers met live muziek, quiz-avonden en goedkope maaltijden vergezeld met een pint.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ook wij besloten op onze eerste avond een lekkere spaghetti bolognaise met een ciderbier te drinken in een pub. Heel gezellige sfeer! Leuke muziek, alsook overal tv’s waar de mannen hun cricketmatch op konden volgen.

Airlie Beach is dé uitvalsbasis om naar de Whitsundays te gaan. De Whitsundays is een eilandengroep dat vooral bekend staat om Whitehaven Beach met – ra,ra,ra – zand witter dan wit. Er zijn ook enkele luxeresort-eilanden te vinden die je enkel kan bereiken per vliegtuig (eerder privéjet), zoals bijvoorbeeld Hayman Island. Heel wat mensen verblijven ook op Daydream Island of het iets goedkopere Hamilton Island. Maar Airlie Beach is net dat tikkeltje goedkoper. Oorspronkelijk hadden we het plan om zowel op vrijdag als op zaterdag de eilanden te verkennen. Helaas waren er heel wat problemen met onze boekingen. Dit door het laagseizoen (en het jaarlijkse onderhoud van de schepen) alsook het feit dat er enkele weken voordien een cycloon gepasseerd was waardoor heel wat bedrijven blijkbaar terug op hun plooi moesten komen. Gelukkig lukte het ons om uiteindelijk 1 tour te versieren naar Whitehaven Beach op zaterdag.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vrijdag bleven we dus nog aan land in Airlie Beach. ‘s Morgens genoten we van een typisch Australisch ontbijt gemaakt voor koningen. Nadien trokken we naar het winkelcentrum in de buurt. Nee, helaas niet om te shoppen, hoewel er ook veel geld uitgegeven werd. BB en ik hadden intussen al heel wat souvenirs verzameld en daarnaast beseften we ook dat we beiden meer gepakt hadden dan nodig was. Daarop besloten we dus om een pakket huiswaarts te sturen. Via sea mail gaat je post per schip weer naar huis. Nadeel is dat het zo’n 2 à 3 maanden onderweg is. Air Mail duurt gemiddeld zo’n 2 weken. Voordeel van Sea Mail is echter dat het de helft van de prijs is. Al was zo’n 10kg al iets over de $100. Trouwens opvallend aan veel postkantoren in Australië is dat het eigenlijk best gezellige winkeltjes zijn! Vaak verkopen ze heel wat bureaumateriaal, kinderboeken, leuke cadeautjes of spelen ze zelfs in op het seizoen en verkopen ze tijdens de zomer bijvoorbeeld picknicksets!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadat we ons niet alleen lichter voelden op onze rug, maar dus ook in onze portemonnee, gingen we terug naar de ‘Main Street’ van Airlie Beach. In één van de leuke winkeltjes ging BB daar vlijtig aan het passen en probeerde ik haar bij te staan met raad en daad. Na een stuk of 20 dingen gepast te hebben en eindelijk met een stuk voor de kassa te staan, besefte ik plots dat ik m’n zonnebril verloren was. Ik was er 100% van overtuigd dat ik hem op had toen ik de winkel binnen liep. Ik kon me echter niet meer herinneren dat ik iets had horen vallen. Algauw gingen BB, de winkeluitbaatster en ik op de knieën en kropen over de grond op zoek naar mijn bril. Niets te vinden! BB ging er meteen van uit dat een andere klant m’n zonnebril zal gevonden hebben en deze meegenomen had. Er waren echter maar weinig klanten binnen geweest, waardoor dit verhaal me toch wel sterk leek. Ik liet mijn telefoonnummer achter bij de uitbaatster, in de hoop dat mijn bril nog boven water zou komen. Mijn zonnebril is namelijk niet de goedkoopste omdat deze glazen op sterkte heeft. Teleurgesteld bij het idee dat iemand anders hem zou hebben meegenomen probeerde ik toch positief te blijven en dacht ik al na over een nieuwe zonnebril.

Ondanks het feit dat we in het stadje ‘Airlie Beach’ waren, was er niet veel ‘beach’ te ontdekken in Airlie Beach. Net zoals Cairns heeft Airlie Beach dit echter slim aangepakt door te zorgen voor een prachtige lagune waar je veilig kan zonnen en baden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Al is het helaas typisch voor mij dat wanneer ik plan om lekker te zonnen… Er algauw een massa wolken voor de zon komen. Na een paar uur kwamen ook de regendruppels, waarop we terug richting onze hostel vluchtten. Vlak naast onze hostel haalden we ‘s avonds bij Noodle and Rice lekkere noodles en rijst (duh!) dat we gezellig verorberden met onze cider die we bij de drive-in bottleshop gehaald hadden (een idee voor België?)

2014-03-01 20.33.31

Aan de picknicktafel buiten op de koer van onze hostel werden we vergezeld door andere backpackers. Hoewel je na een tijdje vaak dezelfde verhalen hoort en elke conversatie begint met “Where are you from?” (en je bij ons land er vaak eerst nog de kaart moet bijhalen…) Blijft het best leuk om andere mensen hun avonturen te horen. Sommigen gaan in een sneltempo van 2 weken door Australië, terwijl anderen er al jaren rondhangen. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De Camira, een catamaran die we oorspronkelijk geboekt hadden voor een dagje uit lag in de haven voor zijn onderhoud. Achter de Camira de grote catamaran van Cruise Whitsundays waar wij mee naar Whitehaven Beach vaarden.

Zaterdag vroeg in de ochtend werden we opgepikt door een shuttle dat ons naar de Abel Point haven bracht. Daar wachtte ons een grote catamaran van Cruise Whitsundays ons op. Wij gingen voor een hele dag naar Whitehaven Beach, maar er waren ook mensen die opteerden voor een halve dag (wat uiteindelijk neer komt op zo’n 2uurtjes aan het strand spenderen.) Vanuit Abel Point Marina trokken we eerst naar Daydream Island. Ook hier gingen enkele mensen van boord, alsook aan boord. Na Daydream Island legden we aan bij het populaire Hamilton Island dat onder andere opvallend meer hoogbouw had dan Daydream Island en er ook veel drukker (lees: ‘toeristischer’) uit zag. Opnieuw gingen er heel wat mensen van en aan boord. Nadien zetten we eindelijk koers naar Whitehaven Beach. Mensen die enkel een halve dag geboekt hadden, werden gewoon op het strand gedropt. Door de volle maan en het hoogtij was er in de ochtend echter nog niet veel strand te bespeuren.

map-whitsundays0113

Wij kregen gelukkig een gids aangewezen en elk een kleine koeltas in de hand gedrukt waar onze lunch en enkele snacks in bewaard werden. Nog maar net aan land op Whitehaven Beach leidde onze gids ons naar een kleine vissersboot. Met een kleine groep van zo’n tiental mensen was het plots stukken gezelliger en leek onze uitstap pas echt te beginnen. De vissersboot bracht ons naar de andere kant van het eiland waar onze gids ons naar de Hill Inlit lookout bracht. Onderweg vertelde hij ons over de beplanting en de oorspronkelijke bewoners: de Ngaro (aboriginals). Hij had duidelijk veel ontzag voor hun manier van leven. Zo liep hij zelf de hele tijd op blote voeten en liet hij aan de ‘spirits’ weten dat hij er was door de bomen aan te raken. (Om maar te zwijgen van zijn gevloek op mediageile mensen en dingen zoals Facebook.) Eenmaal boven genoten we van een prachtig uitzicht over Whitsunday Island en konden we een picture-postcard-perfect maken om thuis iedereen jaloers te maken. Wist je trouwens dat Het Nieuwsblad in maart Whitehaven Beach op nr.5 plaatste in de top 10 mooiste stranden ter wereld? Er zijn niet veel mensen die überhaupt kunnen zeggen dat ze ook maar één van die stranden in dat lijstje bezocht hebben. So, win win for me!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Niet lang nadat we met een open mond stonden te staren naar Whitsunday Island kropen we opnieuw de vissersboot in en genoten we van het ritje terug naar het strand. Intussen was het getij al iets meer gezakt waardoor we meer te zien kregen van het witte zand. En echt, de naam van het strand liegt er niet om. Witter zand dan dit bestaat niet. Om nog maar te zwijgen van de mooie kleuren azuurblauw waar de zee uit bestaat. Dit is inderdaad de hemel. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat er heel wat mensen hier hun huwelijksreis doorbrengen. De halve-dagjesmensen waren intussen alweer opgepikt door een boot waardoor we het strand voor ons alleen hadden. We genoten van onze uitstekende frisse lunch, het zand tussen onze tenen en de blauwe lucht… Of was het zee?

2014-03-01 11.55.18

In de namiddag werden we opnieuw opgepikt door onze gids met het vissersbootje en bracht hij ons naar een goede snorkelplaats… In principe, als er geen volle maan is… En als er niet een paar weken voordien een cycloon gepasseerd was. Dit zorgde niet alleen voor heel wat hout, zeewier en andere dingen op het strand, maar dit zorgde er helaas ook voor dat het water heel troebel was. Van het beetje dat ik kon zien, vermoed ik wel dat er prachtig koraal te zien was en leuke anemoonvisjes. Helaas voor ons was het dus niet helder genoeg. Gelukkig hadden we in Cairns al goed kunnen snorkelen, niettemin waren we toch een beetje teleurgesteld. 

Lang bleven we dan ook niet hangen, gezien er niet veel te zien was, waarop we terug naar Whitehaven Beach trokken. Inmiddels waren daar andere halve-dagtoeristen te vinden, alsook mensen van andere tours. Door het laagtij werd het overigens een heel avontuur om terug aan boord te gaan van de grote catamaran. We werden via een soort overzet terug naar de catamaran gebracht waarbij het best spannend was om over te stappen!

Eenmaal aan boord keek ik tevreden terug op Whitehaven Beach en dacht aan de prachtige dag die we er beleefd hadden. Wat is er mooier dan dit? Ik kon er moeilijk genoeg van krijgen.

DSC00056

DSC00048

Op de terugweg passeerden we opnieuw Hamilton Island en Daydream Island waar heel wat mensen gedropt werden. Terwijl de zon onder ging viel ik zowaar in slaap op de rustige boottrip terug naar ‘huis’.

2014-03-01 18.16.58

Ondanks het feit dat we al officieel uitgecheckt waren konden we gelukkig nog gebruik maken van alle faciliteiten in onze hostel. We namen er nog een verfrissende douche, aten ons restje noodles op die we in de keuken in een koelkast hadden bewaard en we doodden de tijd door wat tv te kijken of op het internet te surfen. Diezelfde avond laat (om 23.55u) zouden we namelijk onze reis weer verder zetten en opnieuw de Greyhound bus nemen.

Na een hele nacht rijden kwamen we de volgende ochtend aan in Agnes Water. Ook gekend als ‘Town of 1770’. Maar dat is voor een volgende keer 😉

Mijn reisapotheek

Bij vele (ex-)reisgenoten sta ik bekend als dé reisapotheek. Ik sleur blijkbaar meer mee dan de gemiddelde reiziger. Niettemin zijn ze altijd blij met hetgeen ik heb meegenomen.

Maar wat neem ik dan eigenlijk mee? Veel hangt natuurlijk af van de bestemming. Toen ik 2 jaar geleden naar Cambodja ging had ik heel wat DEET mee (tegen de muggen), pillen tegen malaria, medicatie voor de gevoelige maag (bleek toen niet genoeg) en O.R.S (tegen uitdroging). Nu ik in Australië reis heb ik geen DEET of pillen tegen malaria mee. Australië is echter een groot land met veel verschillende temperaturen en andere landschappen. Mijn reisapotheek is dan ook opvallend groter dan bij andere reizen.

2014-04-04 21.10.39

1. Algemeen:

Neurofen als pijnstiller.

Imodium tegen diarree

Motilium voor misselijkheid/braken

Buscopan voor darmkrampen

– Plakband voor kleine wondjes

– Hansaplast (anti-blaargel, oftewel: speciale plakband voor de blaren)

 2. Verkoudheid (of iets gelijkaardig wanneer je bijvoorbeeld van een lange vlucht komt):

Sofrasolone (neusspray) voor de verstopte neus (deze is er in mijn geval al lang door en helaas niet echt iets gelijkwaardig in Australië gevonden.)

Keelspray met als persoonlijke favorieten Hextril en Medica (in Australië ook enkele keelsprays gevonden maar opvallend minder sterk! Hier dan ook wekenlang met keelpijn rond gelopen en zelfs m’n stem verloren.)

Strepsils zuigtabletjes voor de keel (in een Australië is er een véél uitgebreider aanbod van te vinden met de gekste smaakjes!)

– VapoRub Vicks, één van mijn persoonlijke favorieten dat ik bij een verkoudheid op m’n keel, borst, onder m’n neus en op m’n slapen smeer. Handig is ook dat je het kan toevoegen aan wat kokend water om te inhaleren en op die manier je luchtwegen vrij te maken. (Ook gevonden in Australië.)

3. Reisziekte:

Helaas pindakaas: vliegen, varen, niet in de rijrichting zitten in trein/tram/bus, het resulteert allemaal in een niet gekende misselijkheid waar ik uren slecht van kan lopen.

Touristil is waarschijnlijk de bekendste medicatie tegen reisziekte, maar ik heb persoonlijk al ervaren dat ik bijvoorbeeld bij het vliegen mijn maag nog steeds voel draaien. Daarenboven getuigden andere mensen dat het leek alsof ik ‘high’ was en eigenlijk nauwelijks antwoordde op hun vragen of een deftig gesprek kon aanknopen. Ik zeg dat het me eigenlijk gewoon vermoeid maakt, maar goed….

– Op aanraden van mijn apotheker neem ik sinds een tijdje Antimetil, medicatie dat eigenlijk bijna pure gember is. Dus ook erg handig tegen misselijkheid. Met Antimetil ben ik alleszins stukken gelukkiger dan met Touristil.

– Maar wat als je zo misselijk bent dat je geen medicatie kan binnen houden? Dat is me helaas ook al overkomen. In Cambodja kreeg ik van een medereizigster een middeltje dat voor mij uit de hemel leek te komen: een neusinhaler op basis van lavendel, bijvoet en gember. Ik ben in België helaas geen inhaler tegen gekomen met dergelijke bestanddelen, of toch niet tegen de misselijkheid. Wel heb ik van Vicks een inhaler gevonden met als doel de neus vrijer te maken tegen verkoudheden. Deze inhaler heeft me echter ook al geholpen bij reisziekte omdat het je neus en hoofd meteen lichter maakt.

En anders? Een zout koekje of chips!

4. Beestjes:

Oh, als er iets is wat ik NIET zal missen dan zijn het wel de muggen, spinnen, en vooral: zandvliegen. Wanneer je denkt dat een muggenbeet goed kan jeuken dan heb je het grondig mis! Een beet van een zandvlieg lijkt wel 10x erger. Probleem is dan ook dat deze zandvliegen en de muggen zich snel aanpassen en DEET al goed gewend zijn. Tip is dan ook om plaatselijke middeltjes te kopen. ’s Avonds best niet in de buurt van water komen en je zo goed mogelijk bedekken (beter langer broek en dergelijke aantrekken.) Want bij val-avond komen al deze lieve beestjes tot leven en gaan ze op jacht!

En gezien ik een graag geziene prooi ben (en mijn preventiemiddelen blijkbaar niet erg helpen) moet ik me vooral bezig houden met mijn beten. In België ben ik ook een graag geziene gast voor de muggen, maar hier ben ik nog eens allergisch ook waardoor er beten zo groot als tennisballen op mijn lichaam verschijnen.

Thank god voor Sandoz tegen allergieën. Ik heb ook een kalmerende gel bij, speciaal gemaakt voor muggenbeten, maar ik heb het gevoel dat mijn huid voornamelijk kalmer wordt met Fenigel. Fenigel is algemeen een goed middel voor allerlei insectenbeten. Ook goed tegen roodheid, huidirritaties, zonnebrand, …

Met andere irritante insecten heb ik gelukkig nog niet te maken had. Al hebben enkele vriendinnen me ook een teken-tang bezorgd (bij Kruidvat). Ik hoop dat ik het nooit nodig heb, maar wel interessant om mee te nemen op reis!

5. Wond-en huidbehandeling:

Antiseptisch ontsmettingsmiddel, altijd mooi meegenomen, vooral wanneer er geen schoon water in de buurt is.
Flamigel is niet alleen goed voor brandwonden, maar ook diepe (snij)wonden, schaafwonden, ook voor vochtige wonden, … Tip: maak de wond altijd eerst schoon met water en breng dan een goede dikke laag zalf aan met nadien plakker of gaasje of …
– Inotyol is een zalf dat vooral bij moeders bekend staat als een goede luierzalf, maar ook voor andere huidirritaties doet Inotyol vaak wonderen. Goed voor kloven, eczema, wintergezwellen, kleine (brand)wondjes. Niet voor vochtige wonden.
Fucidin is vooral een antibioticum tegen stafylokokken, maar kan dus door de antibiotica voor heel wat andere huidirritaties een grote hulp zijn, gaande van puistjes tot ingegroeide haartjes. Heel goed voor vochtige, etterende wondjes.

Homeoplasmine is een antiseptische, wondhelende en ontzwellende zalf. Goed voor huidirritaties zoals kloven, schaafwonden, wintergezwellen, kleine (brand)wondjes. Zo lang mogelijk smeren, erg goed tegen littekenvorming!

6. Andere

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zonnecrème mag ABSOLUUT niet vergeten worden in landen zoals Australië. Al ben je ook hier vaak best af met het plaatselijke spul. Minimum factor 30 en maximum… Wel, soms is zelfs factor 50 niet genoeg. Dus ook nog: hoedje/petje! Veel water drinken. Extra opties: verstuivende waterspray en waaier.

– Pyralvex is erg goed voor wondjes in de mondholte of aan je tandvlees.

 

 

Koala’s en andere beestjes knuffelen in Magnetic Island

Dinsdagnamiddag, 25 februari kwamen we met de Greyhound bus aan in Townsville. Hoewel Townsville een leuk stadje leek te zijn en we eigenlijk nog graag de tijd hadden genomen om het te verkennen besloten we echter om Townsville zelf over te slaan en naar een eiland 8km voor de kust van Townsville te gaan: Magnetic Island.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Even lichte paniek: hoe raken we van de Greyhound bus naar de ferry dat ons naar Magnetic Island zal brengen? En hoe raken we – eenmaal daar aangekomen – naar onze hostel? Dit was iets dat ik helaas was vergeten te bekijken, maar ik hoefde me geen zorgen te maken. De Greyhound zette ons vlak voor de deur van de ferry terminal af. En zo’n 20 minuutjes later waren we aan wal. ($ 32 heen-en terug, 1 maand geldig!) Vlak voor de deur van deze ferry terminal stonden er al verschillende bussen van het plaatselijk openbaar vervoer ons op te wachten. Wij namen voor $ 3 de bus richting Horseshoe Bay, waar we opnieuw in een YHA hostel verbleven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Deze YHA (aka Bungalow Bay aka Koala Village) was erg gezellig, dit vooral door de kleinschaligheid, het super-personeel (dat op onze eerste avond o.a. een Trivial Pursuit organiseerde,) de leuke bungalows (al is het daar wel iets meer samenleven met insecten), en het feit dat ze ook een life sanctuary uitbaten!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

BB en ik besloten eerst en vooral enkele boodschapjes in te slaan, zo’n 10 minuten wandelen van de hostel, namelijk aan Horseshoe Bay. Het was niet moeilijk raden naar de oorsprong van de naam, de baai aan dit strand had duidelijk de vorm van een hoefijzer. Overigens zou dit één van de mooiere stranden op Magnetic Island zijn. Al kan je ook aan de andere kant van het eiland terecht op Nelly Bay.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En zelfs met het ‘stingers’ seizoen (kwallen) kan je veilig het water in in Horseshoe Bay. Daar bedachten ze namelijk deze oplossing voor (grote netten in het water waar je in kan zwemmen):

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOpnieuw bleek het echter pijnlijk duidelijk dat we buiten het seizoen aan het rondtrekken waren. Vele zaken bleken gesloten en als ze al open waren, was dat vaak voor maar enkele uurtjes. Gelukkig konden wij voor een – overigens érg lekkere – lunch terecht bij Noodies on the Beach. Hier kregen we bovendien spektakel te zien van enkele kleine papegaaitjes die aan het bekvechten waren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In de namiddag besloten we de dag af te sluiten met een plons in het zwembad. ’s Avonds hadden we misschien beter mee gedaan met de leuke Trivial Pursuit quiz (we hadden namelijk heel wat vragen correct en je kon er een jug bier mee winnen), maar zelfs op reis moet er soms wat werk verricht worden. Mijn avond bestond voornamelijk uit boekingen maken voor de rest van onze reis, beetje bloggen, foto’s delen, mails afwerken, leuke tours zoeken voor Fraser Island (zie later in een volgende blog), enz. enz… Niettemin was het een leuke avond waarbij ik supporterde voor de ‘Cheesy Windmills’ (ra ra ra, uit welk land kwamen zij?) en waarbij BB stiekem de Duitsers enkele antwoorden opstak in de hoop dat haar vaderland zou winnen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende ochtend hadden we in de Koala Village (vlak naast de YHA) een superontbijt-buffet met een wel erg oranje Champagne. Niet alleen het buffet was schitterend, maar vooral hetgeen wat rond onze tafels rondkroop: papegaaien, slangen, salamanders, …

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Alle beestjes kon je van heel dichtbij bekijken en sommige dieren kon je zelfs vastnemen. Natuurlijk kregen we eerst een goede en duidelijke uitleg van onze ranger…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Sommige mensen renden bijna weg bij het idee een slang vast te houden, maar veel mensen werden overtuigd door onze gids en keken met ontzag naar het prachtige dier dat over hun armen glibberde. Alles ging er erg rustig en gecontroleerd aan toe. GAIA zou misschien niet meteen staan springen dat al deze beestjes worden vastgehouden door de mensen, maar eigenlijk moet dit als een sensibiliseringscampagne worden gezien. Eén van de eerste vragen die de meeste mensen stellen wanneer ze in Australië komen? Of er slangen zijn… En wat te doen als je er ééntje ziet?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dragon Lizard

Heel wat mensen reageren averechts op dergelijke beestjes, terwijl ze in de meeste gevallen zelfs ongevaarlijk zijn. In dit park was het dan ook een aangename kennismaking met heel wat gevaarlijk uitziende dieren. Al werden er ons ook geen illusies gemaakt. Zo kon je er bijvoorbeeld ook baby zoetwaterkrokodillen vasthouden. Eens volwassen worden ze verschillende meters lang en dan moet je echt niet meer gaan proberen om ze vast te houden. Als je die beesten tegen komt ren je namelijk het best weg. (P.S.: Ik schrijf dit stukje blog terwijl ik ergens in een hutje in Bali zit met een wel érg luide gecko op de achtergrond – het beest zit ergens in mijn kamer verscholen-, gelukkig heb ik het geluid al eerder gehoord, anders zou ik zo hard wegrennen nu!)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar dé reden waarom we naar dit parkje kwamen? De koala! De koala slaapt zo’n 18 à 20u per dag, de andere momenten dat hij wakker is, is hij aan het eten. Je moet dus al geluk hebben om een koala in actie te zien. Vandaar ook de reden dat je slechts op bepaalde tijdstippen koala’s kan bezoeken. Ik zag er zo naar uit om eindelijk een koala te kunnen knuffelen, maar blijkbaar lag het zo simpel niet. Als ik een foto wou met het pluizige dotje moest ik een boom spelen, want wat doen koala’s? Chillen in een boom! Maar heb jij al een boom gezien dat een koala knuffelt? Juist ja… Niet dus! We moesten in een specifieke houding gaan staan waardoor de koala zich lekker op z’n gemak voelt om aan jou te hangen. (En niet z’n scherpe nageltjes in je vel zet.) Daarna kon ik nog een arm om het diertje slaan en zo leek het alsof ik een koala aan het knuffelen was. Ook al moest ik een stijve hark spelen, het was toch best fijn om zo’n schattig beestje vast te houden (en stiekem een beetje te aaien). Maar o zo teer, bijna alsof ik een baby vasthield. Mijn geluk kon bijna niet meer op!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In de namiddag werd mijn dag helemaal goed gemaakt want terwijl ik van noord naar zuid aan het reizen was langs de Oostkust, was Laura (één van mijn geliefde A’tjes) van zuid naar noord aan het reizen. Dankzij een tikkeltje geluk kruisten we elkaar zowaar in Magnetic Island! Laura’s reis zat er op dat moment bijna op. Enkel nog Cairns te gaan en dan ging ze terug naar Nederland. Het was dan ook ontzettend leuk om onze avonturen uit te wisselen en alvast te verwateren naar het vervolg van onze reis. In de avond genoten we samen van een wel erg uitgebreid seafood dinner in de Marlin Bar vergezeld van een lekker glaasje appelcider.

In principe hadden BB en ik het plan om de volgende dag te gaan paardrijden. (Een andere reden waarom het er Horseshoe Bay heet?) Naar het schijnt kan je er namelijk een prachtig ritje doen langs de bossen en de zee. Gezien het echter stingers season was moesten we door dat laatste ook een stingerspak dragen. Het paardrijden zelf zou ook een 2-tal uren duren. Paardrijden was bij ons beiden al een heuse tijd geleden, dus we waren niet zeker of onze kont dat nog zou aankunnen. En reizen kan je soms echt MOE maken… Kortom: we lasten een lekker lui (half) dagje in en besloten te chillen aan het zwembad.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In de namiddag moesten we helaas weer de ferry op, deze keer richting Airlie Beach: dé uitvalsbasis om de Whitsundays te bezoeken. Ra ra ra, waarom heet deze eilandengroep zo? Kijk uit naar mijn volgende blog om het antwoord te weten te komen!

Port Douglas – Mossman Gorge, Daintree – Aboriginal Walk

Na een stevig ontbijt bereidt door Sue trokken we zondag 23 februari naar Port Douglas. Het was een plezier om de Captain Cook Highway met de auto te volgen van Kuranda naar Port Douglas. Zowat de hele weg lang werden we getrakteerd op mooi uitzicht langs de kust. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hadden geluk (of ongeluk voor de portemonnee?) dat we Port Douglas op een zondag konden verkennen. Port Douglas is een klein ‘uptown’ stadje dat vooral bekend is voor zijn zondagse markt tussen de bomen en met op de achtergrond een kerk en de zee… Je kan overigens ook vanuit Port Douglas snorkeltours boeken om het great barrier reef te zien. Het is helaas vaak wat duurder dan wanneer je vanuit Cairns vertrekt, dit ondanks het feit dat het minder ver varen is vanuit Port Douglas naar het Outer Reef.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op het moment dat wij in Port Douglas waren was er overigens net een protest-actie aan de gang. Een hele hoop mensen (voornamelijk hippies) liepen door de stad terwijl ze riepen (en zongen) om meer aandacht te geven aan het rif. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wij hadden reeds de kans gehad om het Great Barrier Reef uitgebreid te verkennen, waardoor al onze aandacht naar het leuke stadje ging. Port Douglas staat er ook om bekend om het opaal-en juwelencentrum te zijn van Australië (ook al worden ze meestal in het centrum of in het westen van Australië uit de grond gehaald). Het duurde dan ook niet lang of BB en ik keken verlangend naar de mooie opaaljuwelen. BB kon er uiteindelijk niet aan weerstaan en kocht een mooi setje van het bijzondere mineraal. Naast het opaal kon je op de markt overigens heel wat kunst vinden. De markt is iets alternatiever, waardoor het erg moeilijk was om heel wat dingen te weerstaan!

In het Court House Hotel genoten we van een lekkere lunch met op de achtergrond een streepje live muziek. Eén van de dingen waar ik absoluut van houd in Australië zijn de vele zaken die live muziek hebben. En dit soms de hele dag door!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We verbleven slechts één nachtje in Port Douglas, maar we besloten om dit in stijl te doen. In de namiddag genoten we in één van de vele lagune-zwembaden van ons Sheraton Mirage Hotel. Het was er echt zalig vertoeven! Bijna had ik er spijt van dat we er niet langer konden blijven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar anderzijds heb ik het gevoel dat zo’n resort niet echt mijn ding is. Ja, het is mooi, maar of ik er een week zou kunnen blijven? Geen idee. Ergens voelt het allemaal een beetje fake aan en echt lang blijven stil liggen aan een zwembad kan ik toch niet. Voordeel was wel dat je via de tuin van het hotel op het befaamde Four Mile Beach terecht kon, al zag dat er iets minder uit als op de postkaartjes wegens de cycloon die er een week voordien gepasseerd was. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadeel van het hotel: een prijzige menu-kaart! Ik houd mezelf dan ook voor dat ik voor de plaats waar we gegeten hebben betaald hebben (erg gezellig!)… Want het eten zelf trok helaas op niet veel. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een zalige rustige nacht in het hotel trokken we de volgende ochtend naar Mossman Gorge. Een waterval gelegen in het zuidelijke deel van de Daintree. Het Daintree regenwoud is vrij uniek omdat het in Cape Tribulation overgaat in de zee (en je daar dus mangrove bossen hebt.) Wij besloten er de Dreamtime Legend Walk te doen: samen op stap door het regenwoud met een echte aboriginal. We hadden geluk, want blijkbaar waren we de enigen die de tour geboekt hadden, waardoor we dus een privétour kregen. Nadeel aan de Mossman Gorge bezoeken tijdens het regenseizoen? De oom van de aboriginal die normaal gezien in typische klederdracht (lees: naakt en beschilderd) tevoorschijn komt in het midden van de wandeling om ons een dreamtime verhaal te vertellen… vond het te nat en besloot dus om niet op te dagen. Gelukkig wist onze gids ook nog enkele aboriginal dreamtime verhalen van zijn stam, de Kuku Yalanji . Zoals het ontstaan van de aarde en de dieren door de regenboogslang. Alsook een verhaal over een gebergte in de buurt. Hij toonde ons ook welke wapens de aboriginals gebruikten, hoe ze overleefden, hoe ze leefden, hoe ze shampoo maakten van bladeren, hoe ze zich beschilderden (en welke betekenis dit had), … Het was erg mooi om hem te horen praten, vooral omdat hij als kleine jongen nog zorgeloos door dezelfde bossen had gewandeld met zijn grootvader. Het pad die we namen werd al eeuwen bewandeld door zijn familie. Tenminste, in het droogseizoen. Aboriginals zijn nomaden en trekken dus rond volgens de seizoenen. Onze gids vond het dan ook jammer dat hij ons niet meer kon vertellen over sommige bomen en hun vruchten, omdat hij normaal gezien niet tijdens het regenseizoen in het regenwoud te vinden is. Dan trekt zijn familie in principe naar de kust waar ze dan vooral leven van de visvangst. Niettemin vond ik het heel interessant, en heb ik zelfs een paar trucjes geleerd om te overleven in dergelijk regenwoud. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat me het meest is bij gebleven is hoe de aboriginal in zijn taal steeds de geesten in het bos toesprak en ons ook ‘voorstelde’ aan de geesten. Hij zei dat dit telkens opnieuw nodig was wanneer men een ander territorium betreed. De aboriginals bestonden vroeger uit meer dan honderden stammen en spraken bovendien allemaal een andere taal. Onze gids sprak van wel 200 talen. Zijn grootvader was een belangrijk man en beheerste zo’n 11 talen. Onze gids kan er nog 6. Hij spreekt ook zijn taal met zijn kinderen, maar het is maar de vraag hoeveel talen zij nog zullen kunnen spreken. Een ander iets wat onze gids ons herhaaldelijk zei: “Only take what you need.” Hier gaf hij natuurlijk kritiek op onze grote supermarkten die bovendien vaak een overschot hebben. De aboriginals namen altijd enkel hetgeen ze nodig hadden. 

Een ander nadeel van ons bezoek aan de Mossman Gorge tijdens het regenseizoen was dat we jammer genoeg geen duik konden nemen in de Mossman rivier. Het water stond te hoog en de stroming was te sterk. Jammer! Het was anders warm genoeg.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In de namiddag trokken we terug richting Cairns om de huurwagen terug in te leveren. Daar kregen we een excellente service. Toen het huurwagenbedrijf zag hoe gepakt en gezakt we waren, waren ze zelf zo vriendelijk om ons te droppen bij onze eerste hostel tijdens onze trip: YHA Cairns. BB wou graag een privékamer, waardoor we extra verwend werden met handdoeken en zeep op de kamer. De YHA in Cairns was echt een gezellige hostel met leuk zwembad en erg mooie faciliteiten zoals keuken en waskamer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Snel gingen we in de buurt nog een hapje spaghetti bolognaise eten en dan zo vlug mogelijk in bed. De volgende ochtend was weer vroeg opstaan opdat we de Greyhound konden nemen. De Greyhound is een fancy coachbus met luxueuze leren zetels, usb-stekkers en soms zelfs met wifi aan boord! De Greyhound rijdt door heel Australië en biedt interessante pakketten aan om down under te doorkruisen. Zo kochten wij een 2500km-pass. Want het zou niet de laatste keer zijn dat we de Greyhound zouden nemen! 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Next stop? Townsville! To Magnetic Island!!