Laatste week als au pair down under

Deze week was het dan zo ver: mijn laatste week als au pair. Vorig weekend genoot ik van mijn laatste daagjes aan het zwembad in het zonnetje met Laura. Zij is namelijk terug in Australië en begint nu ook met haar rondreis. Gelukkig kwam ze eerst nog even terug naar Melbourne om gedag te zeggen, al is er ook veel kans dat ik haar later deze maand nog tegen kom op Magnetic Island!

Zaterdagavond kwam ook Willeke, de nieuwe au pair die mij opvolgt, aan in Melbourne. (Zoals de naam doet vermoeden een leuke meid uit Nederland.) Intussen besloten Laura en ik om nog eens naar Grumpy’s Green te gaan in Fitzroy. Helaas waren we voor de zoveelste keer verloren gelopen waardoor we net de leuke live jazz band gemist hadden. Niettemin hebben we nog steeds kunnen genieten van de sfeer in de bar en de veel te lekkere nacho’s!

Op zondag lagen we opnieuw aan het zwembad en in de avond vroeg ik Willeke om ons te vergezellen naar het leuke tapas restaurant in Collins Street: Hairy Canary. Ook Laura vroeg haar opvolgster au pair Amy mee. Het werd meteen een gezellige babbel met natuurlijk vooral het uitwisselen van verhalen van ‘onze’ kinderen.

Willeke mocht het tijdens haar eerste week gelukkig rustig aan doen zodat ze nog wat kon bekomen van haar jetlag. Algauw besloot ze echter om me zoveel mogelijk te volgen zodat ze de routine goed zou kennen. Volgende week zal ze er namelijk meteen ingegooid worden gezien mijn hostparents beide een aantal keer in Sydney en/of Adelaide zullen zijn. Het is dan ook veel om te onthouden: welke snacks nemen ze graag mee naar school? Wat lust Tilly voor het avondeten? En wat heeft Mia op dinsdag allemaal nodig om na school eerst naar het ballet en nadien naar de gym te gaan? (Een tas vol met balletkledij, haar haar netjes, gymkledij, snacks, avondeten om tussendoor in de auto op te eten, …). Wanneer moeten ze welk uniform aan? Enz. enz…. Ik werd er zelf een beetje moe van, omdat ik Willeke zo goed mogelijk wilde begeleiden. (En in gedachten ook veel aan mijn toekomstige reis dacht.) Bovendien was het nog maar de tweede week sinds het nieuwe schooljaar gestart is dat de kinderen naar al hun naschoolse activiteiten gingen, dus ook ik was nog niet helemaal gewend aan het nieuwe schema. Daarnaast was er voor Willeke een andere moeilijkheid: links rijden. We besloten tussendoor zoveel mogelijk te oefenen zodat ze zich zelfzeker genoeg zou voelen om met de kinderen in de wagen rond te rijden. Al bij al denk ik: mission accomplished! 😀

2014-01-29 07.56.58

Donderdagavond besloten mijn hostparents me te bedanken voor mijn voorbije tijd met een afscheidsdiner. Het hele gezin, alsook Nana en Willeke was mee uitgenodigd. In het restaurant Manhattan genoten we van een lekker glaasje bubbels en werd er op mijn afscheid en het welkom van Willeke getoost. Ik kreeg tranen in de ogen, want de familie zei zulke mooie dingen die eenieders hart zouden doen smelten. Daarnaast kreeg ik ook volgend prachtig cadeau:

2014-02-13 21.36.37

Ook wanneer ik de meisjes van school ging halen laaiden de emoties hoog op tijdens de afgelopen dagen. Er was een moeder die het bijna uitschreeuwde omdat ik weg ging (het kan ook zijn omdat ze persé wou dat ik nog eens op haar kinderen kwam babysitten en dat plan nu dus niet meer door ging.) En op de allerlaatste schooldag kreeg ik van een moeder een lief kaartje vanwege het hele gezin, alsook heel toepasselijk wegens Valentijn: oorringetjes in hartjes-vorm. De manier waarop al deze mensen afscheid van me namen raakte me enorm diep. Dit is wat ik zo fijn vind aan Australië: de oprechtheid van de mensen en hoe ze met je meeleven. Ook al is dit land zo ver van huis, hier is het absoluut niet moeilijk om een volledig nieuwe vriendenkring op te starten. Ik denk dat ik de mensen hier dan ook niet al te gauw zal vergeten 🙂

Vrijdag leek ik het eerst niet echt door te hebben dat het mijn laatste werkdag was. Tot Tilly tegen me zei: “Dit is de laatste keer dat je me helpt om de knopjes van mijn jurk dicht te doen.” Het was zo’n simpel iets, maar het raakte me dat ook zij hier toch bij stil stond. Bij sommige dingen was het een yes-gevoel: “Yes, laatste keer uniformen strijken!”, “Yes, laatste keer 101 lunchboxes maken.”

En andere dingen waren dan weer lastig. Laatste keer de meisjes van school afhalen. Laatste keer Mia horen voorlezen. Laatste keer Tilly zien dansen en imaginair schooltje zien spelen. Een hele hoop gemengde gevoelens. Ik ontplofte bijna! ’s Avonds besloot ik Willeke dan ook mee te nemen naar de lekkerste Fish & Chips zaak in Chapel Street: Hooked. Al kletsende over mannen en het stadsleven dronken we nadien nog een cocktail in de Groove Train. Helemaal in Sex and the city-stijl koos ik voor een cosmopolitan 😉

Zaterdag was het alle hens aan dek: mijn kamer opgeruimd, gepoetst en natuurlijk verder gepakt. Een deel van mijn bagage heb ik achtergelaten (om vlak voor vertrek weer op te pikken), een ander deel heb ik per boot terug naar huis gestuurd (sea mail) en de rest gepakt in mijn backpack. Eigenlijk weegt deze nog steeds te veel naar mijn zin, maar misschien dat ik onderweg nog wat kan dumpen. Hoe dan ook, ik heb de hartverscheurende keuze kunnen maken om maar 4 paar schoenen mee te nemen uit mijn hoop schoenen. Eigenlijk heb ik dus nog te veel mee, maar hé, gelijk welke andere vrouw weet wat voor een dilemma dit was!

2014-01-31 19.38.34

’s Avonds namen Brenda en Willeke me mee uit. We deden verschillende pubs en cafés af in Chapel Street en dronken vanalles en nog wat. It was goooooooooooooooooood! Een goed afscheidsfeestje dus 🙂

Op deze zondagochtend heb ik als laatste ‘taak’ nog de lakens ververst opdat Willeke helemaal ready to go is in haar nieuwe kamer. Het deed raar om van het gezin afscheid te nemen. Ik had zelfs enkele cadeautjes voor hen klaar liggen, maar die heb ik stiekem klaar gelegd toen ze uit het huis gingen. Ik kon niet nog meer emotioneel gedoe aan. Mia knuffelde en liet me niet meer los, ze zei dat ik nooit meer mocht weg gaan. En niet veel later stond ook Tilly om mij en Mia heen: “Group hug!”. M’n hostmum zag het met veel liefde aan, en hoewel zij meestal iets stijver is gaf ze me ook een dikke knuffel en bedankte ze me nog eens voor alles. En natuurlijk ook mijn hostdad, de knuffelbeer, gaf me een dikke zoen. Het was een mooi afscheid.

Willeke bracht me naar mijn hotel in St.Kilda die ik voor de komende dagen geboekt heb. Nog een paar uurtjes en mijn reisgenoot a.k.a mijn moeder a.k.a BB komt aan! Daarnet liep ik langs de Esplanade van St.Kilda, genoot ik van het zonnetje en bemerkte ik mezelf erop dat ik met een big smile rond liep. Zoveel liefde de afgelopen dagen, dat kan een mens alleen maar goed doen. En het vooruitzicht dat ik binnen enkele uurtjes de allergrootste knuffel ooit ga krijgen maakt het er alleen maar beter op!

Vandaag was dus mijn afscheid van een prachtig avontuur dat ik iedereen zou aanraden. Maar vandaag start ook een nieuw avontuur: mijn reis door Australië.

Blijf dus zeker volgen voor meer ‘down under’!

Nog 5 weken

Dit weekend was een ietwat vreemd weekend. Het voelde zoals elk weekend: leuke dingen doen met Eva, genieten van Melbourne, genieten van het leven.

Maar dit weekend gingen Eva en ik extra los in St.Kilda: we trokken ons even niets meer aan van ons budget, en hoewel onze ogen duidelijk groter waren dan onze buikjes, bestelden we al het eten en alle cocktails waar we maar zin in hadden. Want… dit was Eva’s laatste weekend als au pair. Maandag komt haar vriendje en huppakee, weg is ze! (Er volgt een reis langs de Oostkust van Australië en dan nog een stukje Nieuw-Zeeland.)

Het zal raar doen zonder haar, hell, het deed al raar zonder Laura! En nu ben ik plots helemaal alleen? Hoe dan ook, gelukkig wonen Eva en Laura niet zoooo ver van mij. Nederland is namelijk niet de andere kant van de wereld, dus ik ben er vrij zeker van dat we elkaar snel terug zullen zien! Er is zelfs een waterkansje dat Laura nog terugkomt naar Australië en dat ik haar dan nog eens kan zien 😀

1383906_195146554001985_1902889266_n

Er is reeds een nieuwe au pair gekomen in Eva’s plaats, maar eerlijk gezegd heb ik niet veel zin meer om nieuwe mensen te ontmoeten. Tenslotte ben ik ook niet lang meer in Melbourne, moet ik een beetje op m’n budget letten, wil ik nu eigenlijk wel nog wat tijd met m’n host family spenderen én heb ik nog veel voor te bereiden voor mijn volgende avontuur!

Ik heb zoals ik al eerder zei 2 zalige weken vakantie gehad. Mijn eerste week, deze week, terug aan de slag bestond echter maar uit 2 werkdagen. Ik werd opnieuw huiswaarts gestuurd (weliswaar met een paar taakjes zoals de kerstboom afbreken en een ton strijk doen.) De reden? De komende 2 weken hebben de meisjes nog steeds vakantie en zal ik extra veel uren moeten doen. Deze week moesten mijn hostmum en hostdad nog niet zoveel werken, waardoor ze nog vrij veel thuis konden zijn. En het moet gezegd, de dag gaat snel voorbij wanneer je spelletjes zoals Uno speelt, naar de cinema mag gaan, in ’t zwembad mag spelen, … Maar het vraagt ook ontzettend veel energie om kinderen een hele dag te entertainen. Ja, entertainen. Want hoewel deze kids zichzelf ook prima kunnen vermaken, duurt het helaas niet lang of ze beginnen ruzie te maken. (Een nieuwe fase waarin ze recentelijk zijn in beland.) Daardoor moet ik me bijna continu met hen bezig houden. Tussenin probeer ik dan enkele huishoudelijke taken te doen zoals strijken, wat poetsen, eten voor hen klaarmaken, … En net wanneer je wat rust hebt en denkt dat je eindelijk wat voor jezelf kan koken… Is er weer wat aan de hand, dus van deftig eten komt er ook niet veel in huis.

Dus het moet gezegd, mijn 2 weken vakantie en ook m’n andere vrije dagen deze week… Waren ZALIG. Enerzijds miste ik de familie, want ik was echt helemaal alleen in hun huis terwijl zij in hun beach house zaten. Het deed zelfs raar om thuis te komen zonder dat Senna de hond me opwachtte. Ik ben echter al vrij snel gewoon geraakt aan uitslapen (in stilte), m’n eigen potje koken, lager opblijven en een film helemaal uitkijken. Ik vrees dat de komende 2 weken nog best lastig zullen worden. (Opnieuw naar het ritme: vroeg opstaan met schreeuwende kinderen, overschotjes van de kinderen eten, vroeg gaan slapen, moe zijn, … ) Om nog maar te zwijgen van de 3 daarop volgende weken: de eerste weken van een nieuw schooljaar, nieuwe (hectische?) planning, nieuwe activiteiten, etc.. Als dat maar goed komt! Het is vreemd, enerzijds haat ik het om altijd in hetzelfde stramien te zitten, maar anderzijds schrikt verandering me een beetje af. Of misschien is het omdat ik gewoonweg nog altijd geen idee heb wat er te gebeuren staat. Of misschien komt het omdat ik opgegroeid ben met een agenda in de hand en altijd georganiseerd te werk ga? Of gewoonweg omdat ik niet degene ben die de controle heeft over al dat gebeuren.

Gelukkig ben ik nu wel gewend aan het gezin, ken ik m’n weg in het huis, in de buurt, … Ach, ik voel het: er gaan traantjes vloeien over vijf weken! Want zelfs tijdens mijn 2 weken vakantie moet ik toegeven dat ik ze miste. En het feit dat de kinderen letterlijk op mij afstormden toen ze me zagen bevestigd dat dat gevoel wederzijds is.

Maar zoals ik al zei: ik haat het om in hetzelfde stramien te blijven, en ik voel dat mijn tijd gekomen is om te gaan. Ik denk dat langer dan 6 maanden werken als au pair een vergissing zou zijn. Dan zou ik mijn gezin beu worden, de plek waar ik verblijf beu worden, … En zou ik waarschijnlijk ongelofelijk chagrijnig worden 😉

Wat volgt er dan na 5 weken? Wel, dan krijg ik nieuw reisgezelschap in de vorm van mijn moeder. Voor een maand en een week (hmmm, benieuwd wat dat zal geven!) zullen we samen langs de Oostkust trekken. Daarna trekt mijn moeder weer alleen huiswaarts en trek ik nog een tijdje alleen verder.

Een voorlopig ruw plan van onze reis:

Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.41.07

 Zaterdag 16 februari: BB komt aan in Melbourne

16 februari – 20 februari: Melbourne

10451685-cartoon-vliegtuig

21 februari – 24 februari: Cairns (alsook Kuranda, Port Douglas, Mossman Gorge)

8029956-tekening-van-de-oude-rode-auto-op-witte-achtergrondSchermafbeelding 2014-01-12 om 20.42.49

25 februari – 27 februari: Magnetic Island (Townsville)

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.43.25

28 februari – 2 maart: Whitsundays (Airlie Beach)

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.43.50

3 maart – 5 maart: Fraser Island (Hervey Bay)

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.44.46

6 maart – 7 maart: Noosa

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.45.06

8 maart – 12 maart: Brisbane

10451685-cartoon-vliegtuigSchermafbeelding 2014-01-12 om 20.51.29

13 maart – 17 maart: Sydney

Sydney

En als afsluitertje, één van de grappigere Aussie reclames van ’t moment:

Duimen dat we onderweg geen dergelijke Aaaaaaa-toestanden tegenkomen… Al zit ik ook bij Allianz 😉

Xmas and Nye Down Under

Ik denk dat dit wellicht één van de vreemdste dingen is dat ik al ooit heb meegemaakt: Kerst in putje zomer.

Hoewel een Australische familie dit jaar (opnieuw) het record heeft vast te pakken van de meeste kerstlichtjes, leken de meeste Australiërs het vrij bescheiden te houden. Hier in huis staat er een kerstboom ergens in een hoekje in een kamer waar we bijna nooit zijn. De lichtjes van de boom gaan zelden aan (het is dan ook maar laat donker). En de enige andere kerstversiering is de kerstslinger aan de voordeur. Hoewel m’n hostmum een uitstekende smaak heeft, heb ik niet bepaald een kerstgevoel. Misschien is het omdat het zo warm is, of omdat er zo weinig kerstversiering in huis is (thuis wordt elk hoekje benut om te versieren met allerlei kerststukken, kaarsjes en lichtjes). Of misschien komt het omdat ik deze keer niet eens geholpen heb om de kerstboom te versieren.

DSC09398a

De meisjes begonnen er aan op een vrijdagavond, ik werd wel gevraagd om hen te helpen, maar ik was al uitgenodigd bij Eva om samen iets te eten en intussen te Skypen met Laura. En weet je wat? Ik had geen zin om hen te helpen met de boom te versieren. Terwijl ik thuis niets liever doe (laatste jaren heb ik de boom zelfs helemaal voor mij alleen opgeëist), had ik er hier geen zin in. Waarom precies? Ik kan het niet echt beschrijven. Misschien omdat ik weet hoe erg dit een familie-ding is en het de meisjes dus enkel met hun moeder en grootmoeder wou laten doen (vader was in Sydney). Of misschien omdat ik m’n eigen familie miste om samen het huis te versieren.

De stad Melbourne deed wel zijn best om de kerstsfeer naar boven te brengen. Overdag, in de felle zon, voelde het een beetje gek. (Zie hieronder m’n vreemdste foto ooit: in een zomerjurkje voor een kerstboom). Maar ’s avonds was het best mooi. Er was zelfs elke avond een lichtshow te zien op het stadhuis. Deed een beetje denken aan het Lichtfestival in Gent.

1454738_204502336399740_1216732090_n

In het midden van de stad was er ook een volledig kerstdorp waar je op bezoek kon bij de kerstman. En als ’t niet lukte om bij hem op bezoek te gaan… Kon je hem natuurlijk nog altijd een brief sturen…

DSC09362

DSC09363

Een ander vreemd iets hier, is het schooljaar. Het schooljaar gaat namelijk mee met het kalenderjaar: het begint in februari en eindigt in december vlak voor Kerst. Al zou je natuurlijk kunnen zeggen dat het schooljaar begint en eindigt in hetzelfde seizoen als bij ons. Hoewel het erg fijn is dat wij onze lange vakantie in juli en augustus tijdens de (in principe) warmste periode van het jaar hebben, lijkt me dit eigenlijk wel een pak makkelijker.

Gezien mijn meisjes in het privé-onderwijs zitten kregen ze een extra weekje vakantie en hadden ze een week vroeger gedaan dan de andere kinderen. Tijdens hun eerste week vakantie was het zwaar werken voor mij: ik had de meisjes weer eens full-time! En soms kreeg ik er zelfs een paar andere kinderen bij (op playdate) al werd er gelukkig ook soms aan ruilen gedaan en gingen de meisjes ook bij andere kinderen op playdate. Hoewel ’t erg druk was vond ik het eigenlijk wel een aangename week. Met de meisjes schilderen, pannenkoeken bakken, naar de bioscoop gaan, samen in het zwembad plonzen, …

2013-12-13 15.31.18

Schilderen met ‘Kerst’ als thema natuurlijk!

In hun tweede week vakantie trokken ze met de ouders richting Sydney, op bezoek bij de grootouders. Tijdens die week werd ik nog betaald om te werken en kreeg ik dus enkele taakjes: de kamers van de meisjes opruimen, alle dekentjes in huis wassen, cubby house (soort buitenspeelhuisje) opruimen, koelkast en voorraadkast uitkuisen, eens goed dweilen, … Viel allemaal wel mee, vooral ook omdat ik de uren zelf kon kiezen. Lekker uitslapen en gewoon ’s avonds laat nog de strijk doen voor de tv. Dat gaat me eigenlijk beter af dan vroeg opstaan en alles gedaan krijgen voor 15u wanneer ik de meisjes normaal gezien van school moet afhalen. En officieel stop ik met werken rond 19u, dus nadien wil ik ook ECHT mijn rust en ga ik niet meer ’s avonds staan strijken of dergelijke.

2013-12-12 13.18.17

Cubby House

Na het weekje Sydney trok het gezin naar hun beach house in Mornington… En ik bleef in Melbourne. Oorspronkelijk ging ik moeten werken, maar ik heb uiteindelijk 2 weken betaalde vakantie gekregen (hostmum kreeg onverwachts wat meer vrij). In ruil daarvoor deed ik intussen aan housesitting in hun huis in Melbourne. Natuurlijk had ik niet veel zin om Kerst helemaal zielig alleen te vieren en ik werd gelukkig dan ook vriendelijk uitgenodigd om naar Mornington te komen op kerstavond en hen te vergezellen voor Kerst.

De treinrit daarheen was niet zo fijn, een uur met de trein beschouwen ze hier niet echt als een lange treinrit. Enkel voor de erg verre afstanden (tussen verschillende staten) en voor nachttreinen worden er blijkbaar degelijke treinstellen gebruikt. Ik zat eerder op een soort metro-treinstel. Waarbij je dus geen tafeltjes hebt, geen bagagerek boven je hoofd (laat staan met moeite plek om bagage onder je stoel te schuiven), zijn de stoelen oncomfortabel en erg dicht op elkaar geplaatst (overigens geen rijen van 2 x 2 maar 2 x 3), … Maar al bij al genoot ik vond ’t uitzicht en ’t mooie weer. Bij aankomst in Mornington zag ik dat mijn gezin als gekken gewerkt hadden om ’t huis tot in de puntjes in orde te krijgen. Ondanks dat er geen kerstboom was, was er toch voor wat kerstsfeer in huis gezorgd. Enkele takken vol met lichtjes, de kerst-cd van Michael Bublé die op stond… Gezellig!

Op kerstavond werd er niet echt iets speciaals gedaan, iets wat ik stiekem wel een beetje miste. Ik herinner me nog hoe ik vorig jaar laat had staan werken in de ZEB, het was zelfs een laatavondopening. Traag maar zeker ben ik dan door een pak sneeuw naar huis gereden. Het huis was gezellig verlicht met overal kerstlichtjes en kaarsjes. M’n moeder, haar man en ik gezellig aan de salontafel: klein bordje kreeftensoep, toast met paté en foie gras, kaas, en andere lekkernijen… Gewoon, voor de tv, terwijl we de klassieker Home Alone bekeken.

Het moet dan ook niet verwonderen dat ik hier down under op die warme kerstavond, waarbij er niets speciaals gedaan werd, op een plek waar er geen kerstboom stond, op een warme zomerse dag, … Zowaar bijna in tranen uitbarstte toen mijn hostmum Home Alone opzette op tv. WAAROM NU NET DIE FILM?! Aaaaaaargh! Niet alleen deed Home Alone me denken aan kerstavond vorig jaar, maar ook aan m’n broer. De film kwam weliswaar uit in 1990, maar de eerste keer dat wij de film zagen moet m’n broer ongeveer even oud geweest zijn als Macauly Culkin in de film. M’n broer leek vrij goed op hem en kon onderstaande scène ook schitterend naspelen:

Hoe dan ook, na de film was het bedtijd voor de meisjes. De grote sokken werden aan de open haard gehangen, er werd een brief voor de kerstman geschreven en een bord met wortel, tim-tams en melk werd voor de open haard geplaatst. Toen de meisjes in bed lagen en we vermoedden dat ze in slaap waren riep m’n hostdad plots uit:”OK, it’s showtime!” We aten allemaal een tim-tam, m’n hostmum nam een flinke slok melk en m’n hostdads zoon nam een grote rendierhap uit de wortel. Nadien kwamen m’n hostmum en hostdad binnen met talloze cadeautjes. Ik heb geen idee hoeveel keer ze binnen en buiten zijn gelopen, met open mond keek ik het hele gebeuren aan. Nadien kwam m’n hostmum met een hoop rollen cadeaupapier af en vlogen de deuren van de woonkamer dicht. Ik geloof dat we met vijf mensen (hostmum, hostdad, hostdads zoon, Nana en ik) bijna 2uur nodig hebben gehad om alle cadeautjes in te pakken. Echt zot! 

Het was dan ook niet te verwonderen dat de meisjes de volgende ochtend reeds om 6.15u naast m’n bed stonden. Ze waren zo opgewonden en konden niet meer langer wachten om de cadeautjes te openen. Ook onder de takkenboom met kerstlichtjes (ik weet niet hoe ik ’t anders moet noemen) lag het vol met kerstcadeautjes. Deze cadeautjes waren van de familieleden voor elkaar. Dat van de kerstman was te vinden in de kinderen hun sokken en voor de open haard. Die cadeautjes kregen dan ook de meeste aandacht. Pas rond 9u waren we klaar met uitpakken… Zegt genoeg denk ik haha! Al moet ik toegeven dat de blijdschap van de kinderen helemaal op mij oversprong. En dan de nieuwsgierige vragen rond de kerstman… De kerstman is voor deze meiden duidelijk wat Sinterklaas voor ons is. Heel leuk om mee te maken. Eva kreeg bij haar familie zelfs haar eigen sok! Daar ben ik stiekem toch een beetje jaloers op. Een sok met m’n eigen naam op aan de open haard… Hmm, misschien is dat wel een leuk nieuw element voor volgende Kerst 😀

De meisjes en ik hadden reeds in de eerste week vakantie een ‘early Christmas gift’ gekregen van m’n hostmum: allemaal dezelfde ballerina’s maar in een ander kleur.

2013-12-13 14.55.52

Van de meisjes kreeg ik voor mijn kerst een soort strandkleedje voor over mijn badpak/bikini. Iets waar ik dezelfde dag meteen gebruik van heb gemaakt!

2013-12-25 17.34.28

En toen ik later op de dag voorbij m’n hostmum haar kamer passeerde in m’n kerst-outfit hoorde ik haar iets mompelen over mijn schoenen tegen m’n hostdad. Ze had blijkbaar gezien dat ik nogal erg winterse zwarte laquéschoenen droeg. Oplossing? Volgende cadeau:

2013-12-25 13.52.25

Jaja, ik werd verwend! En gezien mijn hostmum nogal een control freak is liet ze niet toe dat er geholpen werd bij het tafeldekken of het koken (wees gerust, voor de afwas mocht ik wel tussen komen) waardoor ik echt kon genieten van een mooie zomerse kerstdag.

De gedekte tafel leek zelfs recht uit één of ander woonmagazine te komen:

 2013-12-25 09.19.38

2013-12-25 09.20.51

Op het menu trouwens een vrij klassiek gerecht, dat ook bij ons vaak als kerstmenu gekozen wordt:

2013-12-25 13.55

Kalkoen, ham, gegrilde aardappeltjes, ‘Brussel Sprouts’ (leken trouwens in NIETS op onze spruiten, maar enfin), sausje van veenbessen, en een salade op basis van mozzarella en vijgen. Het moet gezegd, normaal gezien sta ik niet echt te springen om kalkoen te eten. Weinig mensen kunnen hem goed bakken met meestal uitgedroogd vlees als resultaat. Ik hield dan ook mijn hart vast voor het resultaat van de kalkoen van mijn vegetarische (!) hostmum. En echt waar: de sappigste kalkoen die ik al ooit gegeten heb! Jummie!

In principe volgt er als dessert op Kerst in Australië meestal pudding. Mijn hostmum vond het echter te warm voor pudding en koos voor enkele frissere desserts. Daarnaast wou ze mij ook laten zien welke typische Australische desserts er zoal zijn, waardoor ze zichzelf overtrof en een prachtige Pavlova en Trifle maakte. Een trifle is natuurlijk iets wat je vaak in de Engelse keuken ziet, maar zowat alles hier in Australië is dan ook afkomstig vanuit het buitenland (en héél veel Engelse keuken). Over de Pavlova (genoemd naar een Russische danseres) bestaat er heel wat discussie of het oorspronkelijk van de Kiwi’s is of van de Ozzies, maar het wordt hoe dan ook vaak gegeten in beide landen. Persoonlijk vond ik de trifle het lekkerste!

2013-12-25 15.51.01

Trifle

2013-12-25 15.47.32

Pavlova

Tussendoor werd er vooral in het zwembad geplonsd en toen het er naar uit zag dat de zon bijna onder ging trokken we naar het strand. Ook daar nam ik nog een laatste zalige duik in de baai van Melbourne. Zalig water! Ik kon zelfs mijn eigen voeten zien, zo helder water was het! En gezien het een baai is, moet je meters ver lopen vooraleer het water nog maar tot aan je buik komt: ideaal om met de kids naar het strand te gaan! Mijn hostmum had stiekem ook Champagne meegenomen en enkele plastic fluitglazen. En daar zat ik dan op Kerst, aan het strand, met Champagne in m’n hand, aan het kijken hoe de zon onder ging in de zee. Aaaaah, life’s good!

We sloten de avond af met veel wijn, scampi’s, kaas en truffelhoning (de meest overheerlijke combinatie ooit!)

In het begin had ik eerlijk gezegd een beetje angst om Kerstmis door te brengen in Australië. Kerst betekent best veel voor mij en onbewust ben ik ook erg veel gaan houden van al onze kleine tradities binnen onze familie. Misschien was het omdat Kerst hier zo anders was (met de 40°C), maar uiteindelijk heb ik echt waar een prachtige dag gehad!

‘Tweede kerstdag’ kennen ze hier niet, maar wel ‘Boxing day’. M’n hostmum moest zelf even nadenken toen ik vroeg waarom de 26ste december ‘Boxing day’ heet. Zijzelf dacht dat het kwam door de term ‘boxing it up’, dus alles weer opruimen, in dozen steken. Na wat opzoekwerk blijkt echter dat het waarschijnlijk afkomstig is van het feit dat er op tweede kerstdag vaak dozen met spullen die door iedereen verzameld werden (in de kerk, op het werk, …) gegeven werden aan minderbedeelden of aan de werknemers.

Hoe dan ook, op Boxing day trok ik weer richting Melbourne. In de namiddag werd ik uitgenodigd bij Eva’s hostparents. Opnieuw veel Champagne, wijn, lekker eten, kaas en andere zoetigheden, … Intussen ook beetje babysitten (op 5 kinderen) en zoveel mogelijk helpen om toch mijn dank voor de uitnodiging duidelijk te laten blijken. Opnieuw een heel geslaagde dag!

Het weekend spendeerde ik samen met Eva. Het bestond vooral uit zonnen,

2013-12-18 13.41.36

zonnen,

1504021_215350095314964_530916679_n

en nog eens zonnen! Oja, en crime series kijken op de duizenden tv-zenders die we hier hebben. Ennnnnnnnnnnnnn… Op zaterdag besloten we ook ons eigen kerstdiner te houden. We dosten onszelf helemaal uit en poseerden voor onze kerstfoto’s:

DSC094011

Ons kerstmenu: als voorgerecht allerlei lekkere hapjes in bladerdeeg (pesto, olijven, kaas, ham, salami, geitenkaas, tomaten, … als ingrediënten). Voor het hoofdgerecht namen we een risico door iets klaar te maken dat we beiden nog nooit gegeten hadden en dus ook nog nooit gekookt (of in dit geval gebakken) hadden. We wilden kangoeroe echter maar al te graag van ons lijstje schrappen (je bent tenslotte niet in Australië geweest als je geen kangoeroe hebt gegeten) en besloten dus om er ons aan te wagen. Om het typisch Kerst en winters te maken deden we er een pepersausje, veenbessensausje en zoete aardappelen bij. (Overigens geen slechte smaak, al hadden we even goed een gewone steak kunnen eten, veel verschil met kangoeroe is er niet.)

IMG-20140102-WA0000

En als dessert, al zeg ik het zelf, SUPERLEKKER: Sabayon (op basis van rosé Champagne) met rode vruchten.

IMG-20140102-WA0001a

Daarna volgden nog enkele dagen van zonnen… En zonnen 😉 En ook de laatste dag van het jaar zou niet anders zijn. Qua eten was het wat simpeler, pizza!

IMG-20140102-WA0002

Maar er was gelukkig ook Champagne en veel Nederlandstalige muziek! Niet lang na ons avondeten stonden we op de zetel en op de tafel te dansen op meezingers van Clouseau, Doemaar, Marco Borsato, Rob de Nijs en Raymond van ’t Groenewoud.

Al moet dit waarschijnlijk de grootste meezinger van de avond zijn geweest:

Na de ‘opwarming’ zijn we naar het centrum van Melbourne getrokken om het vuurwerk te kunnen bekijken. Een beetje onzeker zochten we een plekje in de buurt van de Victoria Gardens opdat we goed zicht hadden op de skyline van Melbourne. Er zou namelijk vuurwerk worden afgeschoten vanop zowat alle hoge gebouwen in de stad. We stonden net iets te ver van de luidsprekers om muziek te horen of om het te horen aftellen. We dachten dat eens er een paar mensen zouden beginnen met aftellen het wel door andere mensen zou worden opgepikt. Helaas werd er bij ons in de buurt niet afgeteld. Eva’s horloge leek voor te staan en de mijne achter, daar konden we dus al niet op af gaan. Tot het eerste vuurwerkschot natuurlijk! Eva en ik keken wat onwennig naar elkaar en om ons heen. Veel reactie – op een paar oohs en aahs na – was er eigenlijk niet. Niemand die aftelde, niemand die aan ’t knuffelen of zoenen ging, heel bizar! Toen het vuurwerk voorbij was namen Eva en ik elkaar stevig vast, gaven elkaar drie zoenen, wensten elkaar de beste wensen toe, en stonden we beiden natuurlijk te huilen. Het voelde allemaal zo onecht, zo ver van huis weg. En daar stonden wij met z’n tweetjes, een Belg en een Nederlander te kijken naar… Tja, naar wat eigenlijk? Een verschrikkelijk flauwe sfeer. Waarschijnlijk hebben de vele jaren vuurwerkfestival in Duinbergen me enorm verwend, want ik vond het vuurwerk maar flauw. Verdorie, ik had in Sydney moeten zijn ofzo! Want dit was echt maar flauw! Geen muziek, heel laag vuurwerk (vlakboven de hoge gebouwen, vanwaar ze bovendien werden afgeschoten!) en veel van hetzelfde. Misschien kwam het ook doordat het verboden is om alcohol openbaar op straat te drinken. Dus geen knallende kurken of klinkende glazen. Weg sfeer.

Hierna op zoek naar een leuke pub om nog iets te drinken en wie weet, zelfs een dansje te placeren. Helaas zijn er ook strenge wetten omtrent geluidsoverlast. De feestjes buiten moesten reeds stoppen om 1u en net wanneer we dachten een leuke pub gevonden te hebben stopte ook daar de muziek om 2u. Waar zouden we niet uit de toon vallen met onze mooie kleedjes? Waar zouden we nog drank kunnen krijgen en is er ook nog een streepje muziek te horen? Hmmm…. Wordt er niet gezegd dat je het nieuwe jaar moet ingaan zoals je wil dat de rest van het jaar wordt? Wat is er sjieker, hipper, (en decadenter) dan het casino? Nee, een gokje hebben we er niet gewaagd, al werd er wel veel geld uitgegeven aan een druppeltje(!) Baileys. Gelukkig mét ijs waardoor we het wat konden aanlengen. Na een tijdje hadden we het er wel gezien (overigens een prachtig gebouw met majestueuze inkomhal) en besloten we – na een stop bij de McDonalds – weer huiswaarts te keren. Het aftellen en het vuurwerk was dus niet bepaald top, maar Eva en ik hadden gelukkig dikke fun op onze opwarmingsparty! Het was ook een ontzettend warme plakkerige dag. We hadden nog gedacht om een nieuwjaarsduik te nemen, maar toen we rond 3.30u thuis kwamen was het toch al wat afgekoeld. Hieronder wel nog een foto vlak voor we de stad introkken:   

IMG-20140102-WA0003

Nog even pootje baden in het zwembad om wat af te koelen!

Om 10u in de ochtend mezelf dan weer uit bed gesleept. Waarom ik in godsnaam op 1 januari mezelf pijnigde en niet uitsliep? Om NOG eens Nieuwjaar te vieren natuurlijk! Skype op gezet en de familie met een glas Champagne voor mijn neus zien verschijnen! Gewoonweg super! Geweldige uitvinding is Skype toch 😀

En de dag daarna?

2014-01-01 19.16.17

Kwamen mijn kerstkaartjes EINDELIJK aan!

En last but not least, een reclamefilmpje van de Australische Aldi (ja die hebben ze hier ook) dat naar mijn gevoel het kerstgevoel in Australië het best typeert:

Hoe ziet jouw week er uit?

08-08-13

Eén van de meest gestelde vragen die ik krijg, is hoe een typische week zoal verloopt hier in Melbourne. Nu ik hier reeds 3,5 weken ben kan ik min of meer wel een typische weekplanning weergeven 🙂

Maandag:

Hoewel ik in principe pas om 7u moet opstaan en er dan nog steeds voldoende tijd is om de kinderen zonder veel gejaag klaar te maken voor school, draait dat meestal wel anders uit. De kinderen zijn namelijk vaak al veel vroeger op. Meestal sta ik uiteindelijk op rond 6.30u. Gelukkig had ik in het begin last van jetlag waardoor ik elke dag sowieso om 4u in de ochtend wakker werd. Op die manier zat ik dus gelukkig al vrij snel in het juiste ritme hier, want wie me goed kent weet maar al te goed dat ik eerder een nachtuil ben dan een ochtendmens. Gevolg is wel dat ik vaak rond 21u al in bed zit :s

Hoe dan ook, wanneer de ochtend begint maak ik eerst de meiden hun lunchbox. En geloof me dat is een gedoe! Niet alleen lusten ze niet bepaald alles maar hebben ze ook heel wat verschillende doosjes. Er wordt bij hen op school geen warme maaltijd of wat dan ook voorzien. Dus ze hebben een ‘fruit snack’, ‘lunch’ en ‘big snack’ mee. De kinderen hier zijn niet bepaald dol op boterhammen, maar eten als lunch gewoon wat yoghurt en rijstwafels. ‘Fruit snack’ is meestal wat aardbeien. (Deze zijn hier overigens niet het vreten waard wanneer je de lekkere, sappige, zoete, stevige felrode aardbeien van België kent.) De ‘big snack’ is meestal een muffin die hun moeder heeft klaargemaakt of een ander gezond koekje.

Wanneer de ouders thuis zijn, maken zij het ontbijt voor de kids. Meestal pancakes met honing en kaneel of warme havermeel met melk, honing en kaneel. Uitzonderlijk eens wat yoghurt met fruit of cornflakes. Het is grappig om te zien hoe ze dolgraag worden bediend wanneer de ouders thuis zijn. Als ik er alleen voor sta nemen ze gewoon zelf hun ontbijt uit de kast (dan nemen ze vaak gewoon cornflakes of een toast met vegemite). Nuja, het is ook alleen maar papa die de beste pancakes kan maken 😉

Eenmaal ontbeten help ik ze aankleden (elke dag een uniform/ private school) en maak dat ze hun tanden poetsen. In het begin had ik moeite om de jongste, Tilly, haar tanden te doen poetsen. Heb ik dankzij Laura de oplossing gevonden! Tilly heeft duidelijk veel van haar vader en heeft niets liever dan dat alles een competitie is. Dus nu houden Tilly en ik elke ochtend ‘a tooth brush race’. Tot nu toe heeft Tilly al elke wedstrijd gewonnen. Eigenlijk denk ik gewoon dat het niet eerlijk is omdat zij kleinere tandjes heeft, maar goed. Zo poetst ze toch haar tanden!

Daarna de hel van de dag: de meiden hun haar doen. Vooral niet handig bij de oudste. Haar haar springt alle kanten op en dan kan ze nog niet stilzitten ook! Allerlei vlechtjes en staartjes maken… Ik ben er zeker van dat ik over 6 maanden een pro ben in die dingen! De jongste haar haar mag ik niet aanraken wanneer mama thuis is. Als mama niet thuis is maakt ze er geen probleem van dat ik haar haar doe. (Oef!)

Als de ouders thuis zijn zetten zij de kinderen af op school voor ze naar hun werk trekken. Zo niet, breng ik ze te voet naar school. Het is nog geen 10min. wandelen van hier! De school ziet er uit als een sprookjehuis, gebouwd in de typische Victoriaanse stijl en de school is bovendien goed bewaakt ook! Je moet namelijk een code ingeven om de schoolpoort te kunnen openen.

Op maandag komen de ‘cleaners’ (2 Chinese vrouwen die je nauwelijks kan verstaan). Terwijl zij het huis poetsen doe ik de was en de strijk en doe ik de lakens van de kids en dat van de ouders om de week. Precies hotelbedden hier, allemaal met heel veel lakens, duizend-en-één-kussens. En m’n hostmum heeft graag dat de bedden allemaal goed ingestopt zijn. Gelukkig maken de ‘cleaners’ het kingsize bed op van mijn hostouders. Geen idee hoe ik dat in m’n ééntje op een deftige manier zou kunnen opmaken.

Soms doe ik ook wat boodschappen, ruim ik de kamer op van de meisjes, ruim de keuken op, etc…. En voor ik het weet is het 15u en ga ik de meisjes van school ophalen. (Eindigt om 15.15u). Op maandag haal ik enkel Tilly, de jongste af. Mia gaat dan met enkele andere kinderen mee naar de karate. Ik hou van mijn maandagen, want als ik alleen ben met Tilly, is ze het liefste meisje van de hele wereld. Dan gaan we naar een speeltuin of een park en we hebben altijd een fijne tijd met elkaar 🙂 Eenmaal thuis (en wanneer ik ook Mia opgepikt heb), laat ik de meisjes zo snel mogelijk omkleden zodat ze uit hun uniformen zijn. Intussen was ik hun lunchboxes. (Jaja, dat is echt mijn dagelijkse volgorde). Dan moeten ze elk op beurt ‘mathletics’ en ‘reading’ doen. Mathletics zijn enkele rekeningoefeningen op de computer en reading is voorlezen van enkele woorden of uit een boek voorlezen. Terwijl ik naar het ene kind luister of ze juist voorleest, zit de andere intussen te oefenen op de piano of de viool. Rond 5.30u is het etenstijd. Geen grote kookkunsten nodig hier! Tilly wil altijd wat wortels en komkommer + iets erbij. En Mia wil altijd tomaatjes met rocket salad + iets erbij. Ze hebben namelijk geleerd dat ze elke dag zowel een rode groente als een groene groente moeten eten. (Maar ze kiezen altijd dezelfde groente.) Meestal is het gewoon wat pasta of kip erbij. Eigenlijk zelden iets van vlees. Tilly heeft verder ook graag wat toast met brie of tonijnsalade erbij (ben ik ook dol op!) en Mia gewoon een simpele omelet (vaak uit de doos waar er enkel eiwit in zit… Geef mij maar echte eieren!)

Hierna steek ik ze in bad. En tegen dan is vaak moeder/vader/nana thuis. Tenzij de ouders natuurlijk in Sydney ofzo zitten, dan is het meestal enkel nana die het komt overnemen. Wanneer enkel nana er is, lees ik ze nog een verhaaltje voor en steek ik ze in bed.

Dinsdag:

Op dinsdag ziet mijn dag er niet veel anders uit. Alleen zijn er dan geen cleaners in huis en heb ik minder was/strijk. Dus dan ga ik hier in de buurt gaan joggen met Eva en Laura. En als het budget het toe laat drinken we na onze run een koffietje in de buurt.

Op dinsdag haal ik wel beide kinderen van school af en wandel dan samen met hen naar ‘de big girls school’ (hoogste jaren van het lager onderwijs en het middelbaar) waar ze gym hebben. Leuk is wel dat er daar ook vaak een hoop andere moeders zijn met wie ik een gezellig babbeltje kan slaan. Ik breng sowieso steeds een snack mee voor mijn kids, maar er zijn vaak ook heel wat moeders die heel hun frigo hebben te lijken meegebracht. Dan delen ze gewoon alles met alle kinderen. Ze worden dus nogal verwend op de gym!

Op de dinsdagen dat m’n hostmum thuis was heeft ze telkens gekookt voor het hele gezin. Hoewel ze zelf vegetariër is heeft ze voor mij en haar man 2x een goede grote steak gebakken. (Helaas zonder frietjes, maar ach.)

Woensdag:

Er wordt verwacht wordt dat ik het huis eens dweil, iets wat ik niet zo leuk vind, gezien ik me écht afvraag of dat zwabberding wel werkt. (Zie vorige blogpost.)

Woensdag hebben de meisjes ballet, dit vlak na school. De balletschool is helaas wat verder gelegen, waardoor ik de meisjes met de auto moet voeren. Woensdag is dus mijn ‘spannende’ dag. Want het is toch een goede 20 minuutjes rijden, meestal tegen dan in de spits. En niet te vergeten aan de andere kant van de weg… In de buurt van de balletschool is er eigenlijk geen parkeerplaats (wel een veel te dure ondergrondse parking). Dus dan stel ik me altijd eerst even fout geparkeerd, ga snel naar binnen, help de meisjes met omkleden, maak dat ze een mooi knotje hebben en loop dan weer snel naar buiten om een parkeerplek te zoeken. De eerste keer bijna een halfuur rondgereden voor ik iets vond! Hopelijk lukt het vanaf nu vlotter, nu ik toch enkele goede plekjes in de buurt weet zijn. Maar het is niet makkelijk wanneer je de regels niet goed kent, de weg niet kent, en eigenlijk geen idee hebt hoe groot je auto is (fileparkeren heb ik hier nog niet gedaan).

De meisjes zitten voor het ballet niet in dezelfde groep, maar hebben wel na elkaar les. Dus ik breng behoorlijk wat tijd door in de balletschool. Opnieuw is mijn tas gevuld met allerlei snacks en heb ik ook de computer mee voor hun mathletics en laat ik hen ook hun reading doen. Dan is het huiswerk toch al op z’n minst gedaan als ze thuis komen. Vorige week had ik geluk. Even meende ik te moeten koken voor zowel de meiden, mezelf, nana en Mark; maar blijkbaar gebeurd het wel vaker dat ze op woensdag na het ballet gaan uit eten. ‘Lekkel’ Chinees gegeten die avond 😉

Donderdag:

Eén van mijn favoriete dagen! De kinderen moeten na school dan namelijk naar de tennis. Hiervoor gaan ze echter met een andere moeder mee die ze dan ook weer thuis afzet. Dat geeft me wat extra vrije tijd. En dan lukt het wel eens om richting het centrum te trekken en de stad wat te ontdekken. (En als lunch sushi af te halen!)

In het begin van de dag blijf ik wel nog even thuis, want ’s morgens komt er een man om een paar huishoudelijke taken te doen (vuilbakken legen, terras vegen, ramen lappen, …) en hij neemt/brengt de strijk van de ouders mee.

Doordat de kinderen laat thuis komen is het ’s avonds wel beetje hectisch om alles gedaan te krijgen (reading/mathletics/eten/bad/bed) voor de ouders of nana thuis komen. Ik begin nu wel een systeem te ontwikkelen, maar in mijn eerste week is de donderdag volledig de mist in gegaan. Toen de ouders thuis kwamen moesten ze nog eten krijgen, moesten ze nog in bad gaan én lag het huis er ontzettend rommelig bij :s Tilly was die avond namelijk nogal koppig geweest en sloeg gewoon naar de woorden in haar boek i.p.v. ze effectief voor te lezen. Zijn we bijna een uur aan een klein kinderboekje bezig geweest. (Iets dat normaal een goede 10 minuten duurt). En terwijl ik met Tilly bezig was, had Mia natuurlijk het huis overhoop gehaald. (Want opruimen kennen deze meiden helaas niet.) Toni was duidelijk teleurgesteld toen ze thuis kwam, maar gelukkig kreeg ik van Nana een knipoog dat het wel ok was. Was tenslotte m’n eerste week 🙂

Vrijdag:

Op vrijdag is de afspraak dat Eva en ik naar Laura’s suburb trekken om daar samen te lopen. Zo is ’t mooi eerlijk verdeeld (op dinsdag komt Laura namelijk tot bij ons, toch een halfuurtje met de tram). Tot nu toe is het eigenlijk nog niet gelukt om ons aan deze afspraak te houden door enkele uitzonderingen, dus ik ben nog niet bij Laura in de buurt geweest. Toch stiekem benieuwd hoe haar buurt er dan uit ziet. Is namelijk iets hoger gelegen, en ze zou naar ’t schijnt aan de ene kant een mooi uitzicht hebben over de stad en aan de andere kant zou je vooral veel groen zien.

Op vrijdagen ga ik opnieuw met de zwabber aan de slag en gezien de kinderen hier zoveel van kleren wisselen draai ik praktisch elke dag een was. Dus op vrijdag doe ik ook weer vaak wat strijk ofzo. En voor ik het weet is het weer 15u!

De kinderen hebben op deze dag geen activiteit (oef!) Maar ze worden wel gestimuleerd om een playdate of sleepover te hebben. Je ziet hier alleen maar drukke straten, zelden een doodlopende straat, laat staan een wijk waar kinderen gewoon onbezorgd bij elkaar kunnen aanbellen om te vragen of ze kunnen spelen. Een playdate wordt hier dan ook echt als een groot iets gezien en de meeste Australiërs lijken het echt belangrijk te vinden dat het gebeurd. Dit om de social skills zogenaamd van hun kinderen te verbeteren. (Al denk ik persoonlijk dan eens: laat dat kind nu eens gewoon met rust, het kan zich ook perfect alleen vermaken?!) Hoe dan ook, met wat geluk gaan ze beiden ergens anders op playdate, of op zijn minst één kind ergens. Met wat minder geluk zit ik hier helaas met 4 (of meer) kinderen in huis. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het leuk om met zoveel kinderen bezig te zijn en ik kan ze allemaal de baas. Alleen wordt hier blijkbaar verwacht dat je deze kinderen dan ook echt gaat entertainen en vanalles gaat organiseren voor hen. (Voelt een beetje als een mini Free-Time kamp haha.) Intussen heb ik al door dat ze eigenlijk toch het liefst van al met rust worden gelaten en vooral graag rollenspelen doen met elkaar of gewoon wat tekenen. Zo speciaal hoeft het dan blijkbaar toch niet te zijn.

Tilly hier in het midden met twee vriendinnetjes op hun playdate

Maar toch, zo’n playdate heeft me extra werk. (Plots breken er dan dingen, wordt er gemorst, moet er meer speelgoed worden opgeruimd, …) Anderzijds, tijdens die playdates de meisjes al leuke dingen zien doen en fijne momenten mee beleefd.

Tegen dat het vrijdag is ben ik eigenlijk wel op en kijk ik uit om m’n weekendje te beginnen. Al moet ik zeggen dat ik zondag dan alweer uitkijk naar een nieuwe week en ben ik benieuwd welke avonturen de meisjes allemaal zullen meemaken!

Het is vreemd, enerzijds lijkt het alsof ik niet veel te doen heb, maar de tijd vliegt echt voorbij. Het is verwonderlijk hoe snel het soms al 15u kan zijn en het dus al tijd is om de meisjes van school af te halen. Misschien is het omdat ik hier nog niet lang ben, en ik vaak nog (soms letterlijk) mijn weg moet zoeken, ik nog alle kasten moet opentrekken vooraleer ik iets vind, ik de potjes in de frigo goed moet lezen om te weten wat er precies in zit, … Dus alles gaat waarschijnlijk nog wat trager. Ik vermoed dat wanneer ik dit allemaal beter weet ik in een nog beter ritme zal komen en misschien wat meer tijd zal hebben om nog andere dingen te doen. Hoe dan ook, tot nu toe hou ik wel van dit leventje. Drie weken en een half hier… En eigenlijk voel ik me al thuis 🙂

Gelukkig is het niet ‘all work’, maar is er ook ‘play’. Mijn avonturen tijdens de afgelopen weekends hou ik echter voor een volgende post!

Reacties op mijn oude blog:

Christa De Vlieghe schrijft:08 Sep 2013, 20:08
Nie te doen!
Laat die meiden maar eens bij ons wonen!
Cultuurschok me dunkt.
Maar jij Davina jij bent de maX.
Zoen
Christa.Davina schrijft:09 Sep 2013, 06:02

Haha Christa, dankjewel voor ’t compliment. Voor mij is ’t langs deze kant alvast af en toe een beetje een cultuurshock 😉

Eva schrijft:09 Sep 2013, 10:11

Zeg madammeke ga jij maar eens snel die blog over de weekenden tikken because then we’re talking babe 😉 dat doordeweekse gerompslomp is maar bijzaak 😉 xx

Davina schrijft:09 Sep 2013, 12:16

Eén keer maar Eva, vanaf nu alleen nog maar weekend talk baby 😉

Belinda schrijft:09 Sep 2013, 17:02

Onze ‘routineuze’ Davina, wie had dat gedacht 🙂
Goed zo!

Christa De Vlieghe schrijft:09 Sep 2013, 23:32

Juist een super wknd had met jouw moetje en Johan!
Weer je ik zou dat nooit gedurfd hebben zo alleen. Ik bewonder jou, en ook je moetje…en Johan, echt waar!
Zoen en tot schrijfs
Christa

Davina schrijft:10 Sep 2013, 01:14

@ BB: ergens is het wel fijn, zo is er meer orde in m’n leven. Maar ik vind de weekends vol met verassingen toch ook leuk. Dus enerzijds merk ik dat het goed is om een houvast te hebben, maar anderzijds merk ik ook dat ik wel nog wat uitdaging nodig heb in het leven. Anders zou het maar saai worden!

@ Christa: Ja, ik heb al alles gehoord van dat weekendje! Waarschijnlijk het beste trouwcadeau dat ze gekregen hebben 😉 Ik heb een paar keer onderweg naar hier gedacht: “Ik ben gek, wat doe ik nu? Waar ben ik mee bezig?” Maar ik ben hier zo snel omringd door zoveel lieve mensen, ik ben hier niet alleen hoor 🙂 Trouwens Christa, hetgeen jij al gedaan hebt in je leven, bijvoorbeeld naar Cuba gaan, das toch ook niet min?

Dikke zoen voor jullie beiden!

Griet Deweirdt schrijft:20 Sep 2013, 16:13

Amai al die buitenschoolse activiteiten! Die hebben precies geen moment rust :p

Davina schrijft:23 Sep 2013, 12:53

@ Griet: Is idd niet te doen. Op zaterdag hebben ze ook jazz-ballet en tapdans. En wanneer ze geen activiteit hebben worden ze gestimuleerd om een playdate te hebben. Nu hebben ze vakantie en hebben ze gelukkig wat minder activiteiten en playdates. Ik heb de meiden al zo zien genieten om gewoon eens wat ‘me-time’ te hebben. Enkele dagen terug ze een hele dag in hun pyjama gelaten, gezellig gespeeld, gewoon wat films gekeken, … Niets speciaals, een echte luie dag. Vonden ze zo leuk! Was wel eens nodig zo’n luie dag 😉