Laatste week als au pair down under

Deze week was het dan zo ver: mijn laatste week als au pair. Vorig weekend genoot ik van mijn laatste daagjes aan het zwembad in het zonnetje met Laura. Zij is namelijk terug in Australië en begint nu ook met haar rondreis. Gelukkig kwam ze eerst nog even terug naar Melbourne om gedag te zeggen, al is er ook veel kans dat ik haar later deze maand nog tegen kom op Magnetic Island!

Zaterdagavond kwam ook Willeke, de nieuwe au pair die mij opvolgt, aan in Melbourne. (Zoals de naam doet vermoeden een leuke meid uit Nederland.) Intussen besloten Laura en ik om nog eens naar Grumpy’s Green te gaan in Fitzroy. Helaas waren we voor de zoveelste keer verloren gelopen waardoor we net de leuke live jazz band gemist hadden. Niettemin hebben we nog steeds kunnen genieten van de sfeer in de bar en de veel te lekkere nacho’s!

Op zondag lagen we opnieuw aan het zwembad en in de avond vroeg ik Willeke om ons te vergezellen naar het leuke tapas restaurant in Collins Street: Hairy Canary. Ook Laura vroeg haar opvolgster au pair Amy mee. Het werd meteen een gezellige babbel met natuurlijk vooral het uitwisselen van verhalen van ‘onze’ kinderen.

Willeke mocht het tijdens haar eerste week gelukkig rustig aan doen zodat ze nog wat kon bekomen van haar jetlag. Algauw besloot ze echter om me zoveel mogelijk te volgen zodat ze de routine goed zou kennen. Volgende week zal ze er namelijk meteen ingegooid worden gezien mijn hostparents beide een aantal keer in Sydney en/of Adelaide zullen zijn. Het is dan ook veel om te onthouden: welke snacks nemen ze graag mee naar school? Wat lust Tilly voor het avondeten? En wat heeft Mia op dinsdag allemaal nodig om na school eerst naar het ballet en nadien naar de gym te gaan? (Een tas vol met balletkledij, haar haar netjes, gymkledij, snacks, avondeten om tussendoor in de auto op te eten, …). Wanneer moeten ze welk uniform aan? Enz. enz…. Ik werd er zelf een beetje moe van, omdat ik Willeke zo goed mogelijk wilde begeleiden. (En in gedachten ook veel aan mijn toekomstige reis dacht.) Bovendien was het nog maar de tweede week sinds het nieuwe schooljaar gestart is dat de kinderen naar al hun naschoolse activiteiten gingen, dus ook ik was nog niet helemaal gewend aan het nieuwe schema. Daarnaast was er voor Willeke een andere moeilijkheid: links rijden. We besloten tussendoor zoveel mogelijk te oefenen zodat ze zich zelfzeker genoeg zou voelen om met de kinderen in de wagen rond te rijden. Al bij al denk ik: mission accomplished! 😀

2014-01-29 07.56.58

Donderdagavond besloten mijn hostparents me te bedanken voor mijn voorbije tijd met een afscheidsdiner. Het hele gezin, alsook Nana en Willeke was mee uitgenodigd. In het restaurant Manhattan genoten we van een lekker glaasje bubbels en werd er op mijn afscheid en het welkom van Willeke getoost. Ik kreeg tranen in de ogen, want de familie zei zulke mooie dingen die eenieders hart zouden doen smelten. Daarnaast kreeg ik ook volgend prachtig cadeau:

2014-02-13 21.36.37

Ook wanneer ik de meisjes van school ging halen laaiden de emoties hoog op tijdens de afgelopen dagen. Er was een moeder die het bijna uitschreeuwde omdat ik weg ging (het kan ook zijn omdat ze persé wou dat ik nog eens op haar kinderen kwam babysitten en dat plan nu dus niet meer door ging.) En op de allerlaatste schooldag kreeg ik van een moeder een lief kaartje vanwege het hele gezin, alsook heel toepasselijk wegens Valentijn: oorringetjes in hartjes-vorm. De manier waarop al deze mensen afscheid van me namen raakte me enorm diep. Dit is wat ik zo fijn vind aan Australië: de oprechtheid van de mensen en hoe ze met je meeleven. Ook al is dit land zo ver van huis, hier is het absoluut niet moeilijk om een volledig nieuwe vriendenkring op te starten. Ik denk dat ik de mensen hier dan ook niet al te gauw zal vergeten 🙂

Vrijdag leek ik het eerst niet echt door te hebben dat het mijn laatste werkdag was. Tot Tilly tegen me zei: “Dit is de laatste keer dat je me helpt om de knopjes van mijn jurk dicht te doen.” Het was zo’n simpel iets, maar het raakte me dat ook zij hier toch bij stil stond. Bij sommige dingen was het een yes-gevoel: “Yes, laatste keer uniformen strijken!”, “Yes, laatste keer 101 lunchboxes maken.”

En andere dingen waren dan weer lastig. Laatste keer de meisjes van school afhalen. Laatste keer Mia horen voorlezen. Laatste keer Tilly zien dansen en imaginair schooltje zien spelen. Een hele hoop gemengde gevoelens. Ik ontplofte bijna! ’s Avonds besloot ik Willeke dan ook mee te nemen naar de lekkerste Fish & Chips zaak in Chapel Street: Hooked. Al kletsende over mannen en het stadsleven dronken we nadien nog een cocktail in de Groove Train. Helemaal in Sex and the city-stijl koos ik voor een cosmopolitan 😉

Zaterdag was het alle hens aan dek: mijn kamer opgeruimd, gepoetst en natuurlijk verder gepakt. Een deel van mijn bagage heb ik achtergelaten (om vlak voor vertrek weer op te pikken), een ander deel heb ik per boot terug naar huis gestuurd (sea mail) en de rest gepakt in mijn backpack. Eigenlijk weegt deze nog steeds te veel naar mijn zin, maar misschien dat ik onderweg nog wat kan dumpen. Hoe dan ook, ik heb de hartverscheurende keuze kunnen maken om maar 4 paar schoenen mee te nemen uit mijn hoop schoenen. Eigenlijk heb ik dus nog te veel mee, maar hé, gelijk welke andere vrouw weet wat voor een dilemma dit was!

2014-01-31 19.38.34

’s Avonds namen Brenda en Willeke me mee uit. We deden verschillende pubs en cafés af in Chapel Street en dronken vanalles en nog wat. It was goooooooooooooooooood! Een goed afscheidsfeestje dus 🙂

Op deze zondagochtend heb ik als laatste ‘taak’ nog de lakens ververst opdat Willeke helemaal ready to go is in haar nieuwe kamer. Het deed raar om van het gezin afscheid te nemen. Ik had zelfs enkele cadeautjes voor hen klaar liggen, maar die heb ik stiekem klaar gelegd toen ze uit het huis gingen. Ik kon niet nog meer emotioneel gedoe aan. Mia knuffelde en liet me niet meer los, ze zei dat ik nooit meer mocht weg gaan. En niet veel later stond ook Tilly om mij en Mia heen: “Group hug!”. M’n hostmum zag het met veel liefde aan, en hoewel zij meestal iets stijver is gaf ze me ook een dikke knuffel en bedankte ze me nog eens voor alles. En natuurlijk ook mijn hostdad, de knuffelbeer, gaf me een dikke zoen. Het was een mooi afscheid.

Willeke bracht me naar mijn hotel in St.Kilda die ik voor de komende dagen geboekt heb. Nog een paar uurtjes en mijn reisgenoot a.k.a mijn moeder a.k.a BB komt aan! Daarnet liep ik langs de Esplanade van St.Kilda, genoot ik van het zonnetje en bemerkte ik mezelf erop dat ik met een big smile rond liep. Zoveel liefde de afgelopen dagen, dat kan een mens alleen maar goed doen. En het vooruitzicht dat ik binnen enkele uurtjes de allergrootste knuffel ooit ga krijgen maakt het er alleen maar beter op!

Vandaag was dus mijn afscheid van een prachtig avontuur dat ik iedereen zou aanraden. Maar vandaag start ook een nieuw avontuur: mijn reis door Australië.

Blijf dus zeker volgen voor meer ‘down under’!

Holidays are nice

17-10-13

Terwijl het hele gezin (behalve Nana en de hondjes) in Sydney waren, had ik het huis dus min of meer voor mij alleen en kon ik de ‘me-time’ die ik tijdens de voorbije drukke weken gemist had lekker inhalen. In het eerste weekend trok ik met de andere A’tjes naar Queen Victoria’s Market waar we ons geld nog eens lieten rollen. Daar kocht ik onder andere nog deze dikke trui:

Jaja, DIKKE trui, want geloof me, ook hier kan het eigenlijk best koud zijn. Of misschien word ik een echte Australiër en zal ik straks klagen dat het te koud is wanneer het 21°C is. Het is vooral de ijskoude noordenwind die hier heel hard blaast en soms voor wel erg grimmige momenten zorgt. Zo was er onlangs een storm dat me toch een beetje de stuipen op het lijf joeg! Het had zo hard gestormd dat het nieuws kopte met “Ergste storm in Melbourne sinds 30 jaar!”. Bij ons geen al te grote problemen behalve dan het licht dat aan en uit flikkerde, maar gezien de elektriciteitsbedrading ook in grote steden bovengronds is en er heel wat bomen net boven die draden sneuvelden, zijn er toch een pak mensen die even zonder elektriciteit zaten. Ingedeukte auto’s, daken die op het dak van het huis ernaast vlogen, … Het was niet min!

Klik hier om het stukje nieuws over de storm te zien met spectaculaire beelden!

Na ons bezoek aan de Queen Victoria Market trokken we nog even naar het stadscentrum van Melbourne waarbij we onze ogen open trokken. Alleen maar paars en geel op straat. Die dag was namelijk de grote finale van de footy! Hawthorns (Melbourne/geel) tegen Fremantle (Perth/paars). Gek hoeveel mensen er helemaal vanuit Perth naar Melbourne gekomen waren om deze wedstrijd te zien. Bleek zelfs dat er heel wat mensen gewoon met de bus naar Melbourne gekomen waren! Dat is dus helemaal van het westen van Australië naar het Oosten. De meeste mensen waren dan ook een paar dagen onderweg! Zoiets groots wilden we dan toch van iets dichterbij meemaken waarop we een bar in trokken waar we op een groot scherm de match konden zien. Net voor we de bar in trokken kwamen twee vrouwen op ons af. Ze vroegen ons of we naar de wedstrijd gingen. Bleek dat ze een fles Champagne hadden die ze helaas niet in het stadion zelf konden meenemen. Na gecheckt te hebben of we wel voor het juiste team supporterden (bijna pech gehad gezien ik me die dag toevallig in paarse tinten gekleed had) gaven ze ons de fles Champagne zomaar cadeau! Hoewel ik totaal niet veel snap van Footy, was het best leuk om naar deze wedstrijd te kijken en vooral de sfeer natuurlijk!

Zie hieronder wie de wedstrijd der wedstrijden gewonnen heeft:

’s Avonds trokken we weer eens richting Fitzroy waar we net zoals vorige keer bij Grumpy’s Green gingen. Lekker eten, toffe sfeer, goede live muziek, leuke mensen leren kennen… Als één van de eerste mensen binnen in Grumpy’s Green, en uiteindelijk de boel daar ook afgesloten. Even miste ik mijn mooie Gent en kreeg ik zin in lekkere frietjes van bij ons Julien (RIP!) / De Gouden Saté. Gelukkig een lekkere pita-zaak in de buurt gevonden, al kon die dan weer niet tippen aan Demos in De Pinte. Maar enfin, het was vettig en dus best prettig! Gezien er bij mij niemand thuis was werd er besloten om allen bij mij te overnachten (‘s morgens vroeg dan geen schreeuwende kinderen, lekker lang uitslapen.) En ook al zijn er kamers, bedden en zetels genoeg in huis… Toch maar lekker samen in 1 bed gekropen. Een King Size welteverstaan 😉

Ondanks dat we niet in elkaars weg lagen en het zalig stil in huis was… Stond ons bioritme ons weer eens in de weg. Na amper 3u slaap werden we weer op ons gewoon uur wakker. Dan maar naar de markt, koffietje drinken en croissantje met hesp en kaas (lekkerrrr!!) eten en ons inkopen inslaan voor onze lunch: picknick @ The Royal Botanical Gardens. Meeste allemaal in de Aldi gekocht (jaja, die hebben ze hier ook, thank god!) dus pretty cheap. Al voelde dat niet zo toen we decadent van onze (gratis) Champagne genoten met wat druiven en een broodje Brie. Life’s Good! Als er IETS is dat ik zeker eens wil herhalen in België, dan is het dit wel! Gezellig aan de Blaarmeersen of Vosselare Put met vrienden, Champagne, kaas en picknick 🙂

Na onze picknick en lekker lang zonnen op het gras zijn we opnieuw even de stad ingetrokken om wat te shoppen. De vorige nacht eiste echter algauw zijn tol en we trokken reeds vroeg weer huiswaarts. Opnieuw op zoek naar een goedkoper alternatief als avondmaaltijd, dus we kozen er weer eens voor om sushi te maken. We gooiden praktisch alles wat we vonden tussen de rolletjes rijst, ja, zelfs Frankfurt-worstjes moesten er aan geloven. Helemaal geen traditionele sushi dus, maar wel lekker! Ook Nana kwam ‘s avonds langs en vergezelde ons tijdens onze eigenzinnige Japanse maaltijd. Ook zij vond het best lekker!

Op maandag trok ik samen met Laura en haar au pair-kindje Matilda, of kortweg Tilly naar de Melbourne Zoo. Een winderige grijze dag, maar vrij warm! De Melbourne Zoo is best een grote zoo met ontzettend ruime verblijven voor de dieren. Alles is ook erg mooi aangekleed en het is ook ongelofelijk hoe dicht je bij sommige dieren kan komen. Je hebt bijna niet door dat je in een zoo loopt, het lijkt alsof je gewoon open en bloot in de jungle loopt. Hoewel we niet alles gezien hebben, besloten we rond de middag toch weer huiswaarts te keren. Want ook al ontkende Tilly het, ze begon duidelijk moe te worden en was klaar voor een dutje. Eerlijk gezegd, ook ik was klaar voor een dutje 😉

Woensdag besloot ik dan weer Eva bij te staan bij haar au pair-kindje Jasper. Wat een schatje! Samen lekker gekookt, beetje tv gekeken, … Wat is het leven van een 2,5-jarige toch zalig, nog zo onbezonnen!

Op de andere dagen deed ik enkele taakjes zoals wat boodschappen doen, de kasten uitruimen, de auto naar zijn groot onderhoud brengen, … En zalig ‘me-time’ nemen! Filmpje kijken, serietjes kijken, lang bad nemen, nageltjes lakken, lezen, muziek luisteren, shoppen, blogje schrijven, appeltaartje bakken, uitgebreid Belgisch koken, … ZALIG

In het weekend trok ik samen met Nana en de hondjes opnieuw naar de beach house. Niet alleen voor de honden leuk om nog eens op het strand te kunnen rennen, maar ook interessant voor Nana om daar nog enkele spullen te verzamelen. Zij zou de maandag daarop namelijk naar Amerika vertrekken voor twee weken en had nog het één en ander liggen in de beach house. En daar heb ik behalve de honden uitlaten en beetje koken echt helemaal NIETS gedaan. Gewoon in het zonnetje zitten lezen en staren naar het diepblauwe water. Een aanrader! 😉

Zondagnamiddag trokken Nana en ik opnieuw richting Toorak en maandagochtend was het helaas weer vroeg opstaan. Ik bracht Nana vlot naar de luchthaven, maar ik stond in het terugkeren in de file. BAM, meteen een paar uur verloren en tegen dat ik thuis kwam waren de cleaners zelfs alweer vertrokken. Gemaakt dat alles in orde was en voor ik het wist waren de meisjes weer thuis!

Het was een beetje een vreemd weerzin. Hoewel iedereen je overal vriendelijk begroet in Australië en ze oprecht geïnteresseerd lijken te zijn in jou… Is dat onder familie en vrienden blijkbaar wel anders. Een week elkaar niet gezien en je krijgt nauwelijks een goeiedag 😦 Ik steek het ook wel een beetje op de vermoeidheid van de vlucht en het op dat moment wijzigen naar het zomeruur. Na een tijdje begonnen de meisjes er gelukkig weer door te komen en vertelden ze me honderduit over hun reis.

Met de nieuwe start van een trimester, het wijzigen naar het zomeruur oftewel “daylights savings” zoals de Australiërs het noemen en de meisjes vanaf nu in hun zomeruniform voelde het alsof de zomer eindelijk zou beginnen. Er werd dan ook mooi weer voorspeld voor het weekend waarop Laura, Eva en ik naar St.Kilda, naar het strand trokken. Opnieuw eigen picknick mee, stiekem wat wijn meegenomen en zonnen maar!

‘s Avonds trokken we naar een authentieke Ierse Pub in Chapel Street (dé place to be!) waar we bijna als beesten ons eten leken te verorberen. Zo lekker! Daar ook gezellig aan de praat geraakt met enkele Australiërs (die ons zowaar 2 flessen Champagne trakteerden) wat het des te leuker maakte.

We probeerden de avond echter niet te lang te maken, want uitzonderlijk moesten Laura en ik die zondag werken. Toni liep zondagochtend namelijk de 10km van de Melbourne Marathon! Ze was bij één van de snelsten en was dus weer snel thuis waardoor mijn job eigenlijk bestond uit de kinderen ontbijt geven, hun bedden opmaken en wat strijk doen. Rond de middag kwamen er enkele vrienden van Toni langs, samen met hun kinderen. De kinderen speelden gezellig met elkaar (met als gevolg alle kamers in huis ontploft en een continu geschreeuw). En de ouders genoten van een glas wijn met wat hapjes terwijl ze naar één van de belangrijkste V8-races keken: Bathurst! Mark moest dan ook commentaar geven voor deze race en was dan ook al de hele week ter plaatse in Bathurst.

Het was me toch een beetje te druk in huis, waardoor ik dan maar met Eva naar de bioscoop trok. Een heel leuke film gezien: ‘Now you see me’. Spannend van het begin tot het einde, top cast, top special effects, prachtig! Wel even slikken toen we de prijs van ons ticket zagen: $19! Duurder leven hier in Australië, al moet er ook in gedachten gehouden worden dat de meeste Australiërs gewoonweg meer verdienen. Beste wat je doet als je hier bent? Niet meer omrekenen naar Euro… En gewoon genieten van een wijntje 😉

 Reacties op mijn oude blog:
Belinda schrijft:17 Oct 2013, 08:47

Whaw! Wist eigenlijk niet dat die storm zoooo heftig was ; anders super ongerust geweest. Gelukkig was daar alles OK bij jou!
Whaw! V8 race best spannend en enthousiast commentaar!
Whaw! Footy!!!! Spannend en sexy! Wat anders of ons voetbal ; mannen dragen daar tenminste korte shorts en ‘marcellekes’ ! (haha! , ben benieuwd of Eva dat kent?)

Ps: Reclame voor Demos tot in Melbourne! Misschien traktatie gratis pitta als je terugkomt 🙂

Davina schrijft:17 Oct 2013, 11:22

Ja, die korte shortjes bij de mannen in de Footy doet denken aan de voetbal van weleer. Toen was ’t ook nog beetje de moeite om voetbal te zien :p De gekozen beelden zijn vooral van de gemaakte goals in dit filmpje (mij doen die goals trouwens aan zwerkbal denken :p ), eigenlijk maar weinig stukjes over hoe ze soms op elkaar vliegen. Das echt niet te doen soms! Echt ALLE spelers op 1 man, precies zoals in een cartoon: een toren van mensen.

V8 race is idd best spannend! Ik heb uiteindelijk enkel naar t begin gekeken en ’t einde niet gezien, want vergelijkbaar met de F1 zijn dat best lange races!

Fanny schrijft:28 Oct 2013, 12:43

Super tof om al je verhalen te lezen en op die manier ook Australië een beetje te leren kennen! Het stormt hier nu ook in België, hier en daar ook afgewaaide bomen, maar absoluut nog niet zo erg als in Melbourne geweest. Ben blij dat alles goed gaat met je! Keep on enjoying as much as you can!
Oh is champagne goedkoper ginder misschien? Omdat ze daar zo vrijgevig zijn ermee? hihi.
Groetjes,
Fanny en Fredje

Davina schrijft:29 Oct 2013, 11:44

Champagne is hier absoluut niet goedkoper! Maar ’t wordt hier gedronken zoals je wijn of bier drinkt, en dat is eigenlijk allemaal even duur.

verheecke marianne schrijft:31 Oct 2013, 15:20

alweer heerlijk om lezen ! oh ja , ik heb me vandaag hier in deinze een paar echte ugg ’s gekocht met het originele label ( korte botjes met veel wol ) , ‘k moest aan jou denken !