Hervey Bay

hervey bay

Maandagochtend 3 maart verlieten we na een kort – maar hilarisch – verblijf de surfers town Agnes Water. Opnieuw kozen we de Greyhound om ons naar onze volgende bestemming te brengen. Meer en meer raakten we gewend aan de lange afstanden en prijsden we ons gelukkig dat we ‘maar’ een drietal uurtjes onderweg zouden zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eenmaal aangekomen in Hervey Bay sloeg de paniek toe. Hoe zouden we ook alweer tot onze hostel raken? Was onze hostel ver van onze bushalte gelegen? Ik was er vrij zeker van dat ik onze hostel had laten weten dat we met de Greyhound zouden aankomen, maar ik kon me geen reactie meer herinneren.

Gelukkig zagen we al snel een wagen rijden met het gekende logo van de YHA hostels en niet veel later stapte de chauffeur uit om ons een hartelijk welkom te heten:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Net zoals in Agnes Water was er een hele resem aan auto’s en busjes van hostels die hun gasten kwamen oppikken. Blijkbaar kwam de wagen standaard naar elk moment (2x/dag) wanneer de Greyhound in Hervey Bay halt hield.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAl werd het behoorlijk spannend toen bleek dat ik één van de kleinste stukken bagage had (totally not!) en een groepje chinezen ook mee wilden… Plus hun wel erg gigantische koffers. We pasten met moeite allemaal in de wagen. Gelukkig werd het een kort ritje naar de Colonial Village.

Helaas hadden we het weer niet helemaal met ons mee waardoor we niet bepaald konden genieten van alle leuke faciliteiten (zwembad!) die de hostel te bieden had. Het was één van de gezelligste hostels die we waarschijnlijk bezocht hebben.

Hieronder enkele impressie’s:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De algemene ruimte met vijver, onthaal, zwembad, ontspanningsruimte en restaurant.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Naast schildpadden in de vijver zagen we rond de vijver een vogel die we vaker in deze streek zouden tegenkomen: de Australische witte ibis. Kinda creeped me out!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bar/restaurant met oversized porties welke je dus beter deelt… but oh so yummy! Bij aankomst kregen we trouwens een bonnetje voor een gratis bier! (En dan was er nog happy hour ook, hooray!)

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe ontspanningsruimte! Hier hadden we bovendien toegang tot gratis internet. Héél uitzonderlijk in de Australische hostels… Al zouden we er helaas al snel achterkomen waarom: het internet was er zo traag dat je er met moeite kon surfen. Je deed er bijna een uur over om een pagina te laden! Skypen met het thuisfront was die avond dan ook de hel.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De hostel is eigenlijk een soort bungalow park, elke groep bungalows had een typische Australische dierennaam als herkenningspunt.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Room with a view! En gezellig terrasje 🙂

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Erg ruime kamers (ideaal om je bagage te herorganiseren.)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Per ‘lodge’ (zo’n 4 à 8 kamers) had je een gezellige keuken en ontspanningsruimte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet moest er dan toch een keer van komen… Fietsen in Australië. We moesten nog enkele boodschappen doen en de dichtstbijzijnde supermarkt was eigenlijk niet zo dichtbij. Toen we de roze fietsen zagen staan waren we helemaal verkocht! Voor een kleine $3 konden we de fietsen voor een dag huren. Het was wel weer even wennen, ik had in tijden niet meer met de fiets gereden! Het is not done in Australië. Niet alleen door het weer, maar veel mensen kunnen niet eens met de fiets rijden. De meeste fietsers zijn dan ook een gevaar op de weg. Misschien zit de verplichte helm daar voor iets tussen, wie weet?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAan de supermarkt een voor mij gekend zicht: een parking overdekt met zeilen. Met temperaturen die in de zomer boven de 40°C kunnen gaan is het een droom om in de schaduw te kunnen staan. Heel wat Australiërs rijden soms uren in het rond… Niet omdat er geen parkeerplaats is, maar omdat er vaak geen parkeerplaats in de schaduw te vinden is. Dat heeft deze supermarkt gelukkig goed opgelost! Al lijkt het me ook wel leuk om iets dergelijks te implementeren in België voor de regen… Anyone?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De website van onze hostel beloofde ons een mooi strand en een interessante haven. Onze fiets bracht ons echter naar stilte… Door het seizoen en de getijden was er niet veel strand (enfin, wel strand + water = modder) te bekennen. Ook de haven lag er verdacht stil bij. Enkel tussen juli en november valt er blijkbaar veel leven te bespeuren in Hervey Bay. Dan is het namelijk de periode dat er heel wat walvissen te zien zijn. Niet ver van Hervey Bay is er ook nog het ecoresort Lady Elliot IslandHoewel dit eiland vast en zeker een must see is, was het voor onze portemonee helaas geen must do. Bovendien hadden we al kunnen genieten op het witte strand van de WhitsundaysVerder valt er eigenlijk helemaal niets te beleven in Hervey Bay. (Behalve dan aan de linkerkant met een roze fiets rijden die veel te platte banden heeft… Puf puf puf!)

Waarom was ik dan in godsnaam in Hervey Bay? Voor Fraser Island natuurlijk! Hervey Bay is dé vertrekplaats om een ferry te nemen naar het grootste zandeiland ter wereld. Jep, zandeiland. Geen klontje aarde, geen gras, enkel en alleen ZAND (oja, plus wat vegetatie).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende blog? Onze tweedaagse trip op Fraser Island!

 

 

 

 

 

 

 

Terug Thuis

terug thuis

Het is lang geleden dat ik nog geschreven heb, I know. Welgeteld drie maanden! Drie maanden dat ik terug in mijn geboorteland, België, verblijf.

Ik heb nochtans veel te vertellen, mijn vorige blog vond ergens plaats in februari/maart… Maar ik heb nog o zo veel meer gezien in de periode die daarop volgde. Een groot deel van de oostkust van Australië, het noorden (Darwin), centraal-Australië (Alice Springs, Uluru, …), het zuiden van Australië (Adelaide) en het geliefde Tasmanië dat er blijkbaar uit ziet als een mini versie van Nieuw-Zeeland. Ik heb Australië zelfs even gelaten voor wat het was en twee weken in Bali doorgebracht! Nog heel veel te vertellen dus. Waarom heb ik dan niet verder geschreven aan mijn blog?

enhanced-1948-1399906101-4

Wel… In de eerste weken dat ik terug was werd ik in het begin overdonderd door familie-en vriendenbezoekjes. Iedereen wilde ook weten hoe ’t was, daar zo ver, ‘down under’. En ik genoot ook van de culinaire geneugten van mijn land…BpDrvUqIQAASM_l BqaYpBmCYAAnKL_

10259751_10203300129441479_5765166411885494502_n

Ik struinde weer door mijn lievelingsstraten in Gent, genoot van een plonsje in de Leie, een terrasje in Brussel, een wandeling op de dijk in Oostende, … Ik supporterde ook met trots mee voor onze (knappe) Rode Duivels…

10509579_311619022334944_746479037150374886_n (1)

En in het begin vertoonde ik dan ook duidelijk de uiterlijke kenmerken van iemand die lang in het buitenland gewoond heeft. Ik smeekte om de verwarming te mogen opzetten terwijl iedereen in bikini in de tuin ging liggen toen het eindelijk 21°C was. In mijn wagen deed ik de ruitenwissers aan in plaats van de richtingaanwijzers en één keertje was ik zelfs aan het spookrijden. In de winkel keek ik raar op toen de vrouw achter de kassa mijn fruit niet wou wegen. En nog ‘erger’, ze wou mijn boodschappen niet eens in een boodschappentas doen voor mij. Ah nee, dat moest ik zelf doen. Bij m’n kapster kon ik de Vlaamse woorden niet vinden om te zeggen welke snit ik wou. ‘No worries’, ‘like’, en ‘sure’ zijn woorden die ik nog elke dag gebruik. Passievruchten en mango’s bevatten nauwelijks smaak, om nog maar te zwijgen van de fletse avocado’s. Een lekker ciderbier of een tim-tam dunken in een lekkere latte zat er ook niet meer in. Uitgebreid gaan ontbijten om 15u ’s middags in de stad? Forget it! Sushi – échte sushi – op elke hoek van de straat? Niet meer te zien.

En dan was er altijd het lawaai. Auto’s op de baan, een onnozelaar die nog om 21.45u zijn gras moet afrijden… In mijn tuin was/ben ik wel gezegend met een hele hoop vogeltjes die reeds vroeg in de ochtend vrolijk kwetteren. Ik kan bijna een hele dag kijken naar hun schouwspel. Ik tel 1 koppel duiven, 2 koppels kauwen, een ekster, een merel, een paar musjes … Deze week zag ik zelfs een vink! Met wat geluk zie ik eens een pad of een egel. Kleine spinnetjes en slakken genoeg.

anigif_enhanced-buzz-2569-1398879922-22Maar het kan niet op tegen de ‘wildlife‘ van Australië. Ik heb nog gevloekt op het gesis van de possums of de bizarre kus-geluiden van de gekko’s midden in de nacht. Ik heb moord en brand geschreeuwd bij spinnen zo groot als mijn 2 handen samen. Alle remmen mogen dichtslaan voor een kangaroe, een walibi, een tasmanian devil en een wombat (gelukkig niet allemaal tegelijk). En na bijna 9 maanden werd ik zelfs goed in het ontdekken van die pluizige ronde dingen die vooral in eucalyptusbomen zaten.

anigif_enhanced-buzz-2678-1398879876-25

Met grote verbazing zag ik om 19u stipt vliegende honden in Cairns over m’n hoofd scheren en in Mornington werd ik ’s morgens wakker gekwetterd door een bende witte kaketoe’s…. Het is onbeschrijfelijk hoe je deze exotische dieren ter plaatse snel gewoon wordt, maar pas later beseft hoe speciaal ze zijn. Ik besef dat ik veel geluk heb gehad dat ik deze dieren van dichtbij mocht bewonderen. Vooral de waterwereld – Great Barrier Reef– liet een grote indruk op mij achter. Niet alleen de onderwaterwereld was prachtig. The Great Ocean Road, het grote niets en de rode aarde midden in Australië, Uluru en Kata Tjuta, …

enhanced-9441-1399906132-1

Whitsundays, Fraser Island. Superleuke steden zoals Noosa en Sydney. Oneindig lange wegen bereden in Tasmanië met niets dan groen zo ver je maar kan zien. Water dat schittert en stranden witter dan wit. Wat wil een mens nog meer?

enhanced-10680-1399906245-15

Ik heb het er ook moeilijk gehad. Wanneer ik echte Belgische chocolade miste bijvoorbeeld. Of nee, serieus, wanneer ik me doodziek voelde en me als een klein kind voelde dat haar mama nodig had. Of toen één van de kinderen waar ik op paste “I hate you! Go back to your country!” uitschreeuwde. Al schreeuwde ze ook: “I really need to kill someone right now!” toen ik niet reageerde. En: “You don’t like me, because you think I’m stupid.” Van een hoop complexen gesproken! Hoe ga je daar mee om? Of Kerst vieren zonder kerstboom in een bakkende zon, zonder mijn familie. Het alleen zijn en echt alles zelf moeten doen… Oftewel: volwassen worden in een paar weken tijd. Verloren lopen. Echt grandioos verlopen lopen. Of die keer dat ik tussen de wolkenkrabbers in Melbourne liep en ik verlangde naar de kleine straatjes met kasseien in Gent.

enhanced-22037-1399906159-9

Na bijna 9 maanden in Australië verbleven te hebben wou ik écht terug naar huis gaan. Bijna iedereen die reisde zei het: “Tussen de 9 maanden en een jaar weg van huis, dan wil je terug naar huis.” Maar niemand die me heeft gezegd hoe het zou zijn als ik terug thuis zou zijn. Niemand die me heeft gezegd hoe hard ik mijn ‘andere thuis’ zou missen. Hier is iedereen nog hetzelfde, iedereen gaat nog steeds zijn gangetje. Ik weet niet precies hoe, maar ook ik ben als vanouds weer in hetzelfde vakje gerold. Niemand die nog ziet dat ik niet zo lang geleden aan de andere kant van de wereld woonde. Opnieuw worden dezelfde dingen van mij verwacht. “Heb je al een job? Ja? Wat doe je nu?”, “En, heb je een vriendje?”, “Wanneer ga je trouwen?, “Wil jij kinderen? Ja? Wanneer ga je er dan aan beginnen?”, “En, waar ga jij wonen? Hoezo je woont nog thuis?”, … Is dat dan echt hoe we hier rijkdom meten? Of geluk? Een lief, een auto, een kind, een huis en een job? Ik had geen van die dingen in Australië, en toch heb ik me nog nooit zo rijk gevoeld als daar. En hier… zo arm als een clochard.

Ik zeg niet dat België een slecht land is om in te leven, integendeel. Ik zeg niet dat België een lelijk land is, iedereen weet tenslotte hoeveel ik van ‘mijn’ Gent hou. Maar iedereen zit nog steeds in hetzelfde ritme. Ik ben de dans ‘even’ ontsprongen, en het lijkt wel alsof ik niet meer mee kan. Ergens ben ik de dans niet ontleerd, maar sommige danspasjes kan ik gewoonweg niet meer.

Gisteren las ik dit artikel. Blijkbaar ben ik niet de enige die zich zo voelt. Ik moest bijna huilen toen ik het las. Huilen omdat ik besefte dat ik me ook zo voelde. En ergens huilen van geluk, omdat ik dan toch niet alleen ben in die gedachte.

Waar ik nu aan denk?

“Waar ga ik straks naar toe?”

*Bitten by the travel bug*

10171861_10152428692565549_7118503922275926899_n

 

 

 

 

 

Agnes Water – Town of 1770

Agnes Water

Lange tijd geen of traag internet gehad. Lange tijd veel rond gereden, veel gezien, … En dus vaak vroeg onder de wol gekropen.

Maar hier ben ik weer met mijn vervolg! Toen we zaterdag 1 maart terugkwamen van onze dagtrip in de Whitsundays wilden we eigenlijk ook maar al te graag meteen ons bedje in. Helaas moesten we ons best doen om onze ogen open te houden opdat we om 23.55u onze Greyhound bus zouden halen. We spaarden ons een nacht accommodatie uit, maar slapen op een bus is toch niet alles. De Greyhound doet onderweg ook heel wat stops. Niet alleen om mensen op te pikken maar ook om post en andere pakketten op te halen (of te droppen.) Dus daar word je elke keer wakker van.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Om 9.45u kwamen we ‘s morgens aan in Agnes Water. Nabij Agnes Water vind je ook het kleine dorpje Town of 1770. In mijn Lonely Planet werd het omschreven als een leuk stadje dat zeker een bezoekje waard is. Onze volgende stop zou Hervey Bay worden, wat toch zo’n 874 km van Airlie Beach (Whitsundays) lag, waardoor Agnes water, op zo’n 707 km van Airlie Beach ons wel een goede tussenstop leek. We hadden geen zin in een hostel of camping en konden gelukkig erg goedkoop een soort bungalow huren bij Edge on Beaches voor een nacht. Achteraf bekeken hadden we in Agnes Water misschien toch beter geopteerd voor een hostel. Toen we namelijk van de Greyhound stapten stonden er allerlei busjes van hostels en campings hun gasten (voornamelijk backpackers) op te wachten. Wij waren de enigen die zielig en alleen achterbleven. Bij het vlakbij gelegen benzinestation vroegen we naar het plaatselijk openbaar vervoer. Maar daar hadden ze in Agnes Water blijkbaar nog nooit van gehoord. Dus werd er een taxi opgebeld. Voor een rit van een luttele 2,5km betaalden we zo’n $14. Niet bepaald goedkoop!

Omdat we zo vroeg arriveerden konden we bovendien nog niet inchecken. Daarop besloten we de buurt te verkennen en langs het strand te lopen. Het strand had hier een zwarte kleur. Waarschijnlijk het resultaat van een vulkaan in de buurt. Hoewel het een speciaal effect had vond ik het toch maar een vies iets. Niettemin lagen er kinderen in het zwarte zand te rollebollen en groeven ze putten zo diep ze maar konden. Vrouwen lagen lekker te zonnen in het zwarte zand. Niet slecht gezien natuurlijk: de zwarte kleur trekt de zon aan.

Veel mensen kwamen we de eerste paar meters echter niet tegen. Op zoek naar wat gezelligheid en een versnapering bleven we de kustlijn volgen tot we een surfwedstrijd tegen kwamen. Ook zag je vele kinderen in een lange rij staan, klaar om voor de eerste keer te surfen. Als je wil leren surfen is Agnes Water dan ook een aanrader. Nergens zal je goedkopere lessen vinden! Slechts $17 voor een dag!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nog steeds op zoek naar eten verlieten we het strand en trokken we weer de straat op waarbij we merkten dat we terug op dezelfde plek waren beland als waar de Greyhound ons had afgezet. In de buurt vonden we gelukkig een paar winkeltjes en een paar zaken waar we iets konden eten. We aten een uitgebreide lunch in Madonna’s Cafe.

Omdat het ons toch maar vervelend leek om steeds lange afstanden te voet af te leggen (en eigenlijk nauwelijks iets te zien), trokken we naar het toeristische infocentrum om te kijken of we een vervoermiddel konden vinden. Zoals reeds gezegd: geen openbaar vervoer. Het enige wat ze ons konden verhuren was een fiets. Agnes Water is echter een erg heuvelachtige buurt, en met de warmte die er toen heerste stonden we niet echt te springen om vele km’s rond te fietsen. (En niet te vergeten de belachelijke helm te dragen die verplicht is in Australië.)

Ik vroeg of er geen huurwagenbedrijf in de buurt was. Het meisje van het infocentrum knikte van niet, tot ze plots een ingeving leek te hebben. Ze zei dat ze wel een bedrijf wist dat auto’s verhuurde. Na een vlug telefoontje scheurde niet veel later een grote vuile, oude stationwagen de oprit van het infocentrum op. Een knappe surfdude stapte uit de wagen. Hij bleek de man te zijn die we nodig hadden voor onze huurauto. Hij pikte ons op en bracht ons een paar km verder naar zijn bedrijf. In de voortuin stond een kleine paarse auto met het bordje ‘car rental’. Hij zei dat die wagen het al lang niet meer deed, maar er gewoon voor de show stond. Eigenlijk deed hij niet echt aan autoverhuur, wel aan motoverhuur. Bij Scooteroo kan je niet alleen allerlei brommertjes en moto’s huren, maar kan je er zelfs lessen nemen. Je hebt niet eens een rijbewijs nodig. Hij had een garage vol met de prachtigste exemplaren brommertjes. Bedenkelijk keek ik om me heen. Geen auto te zien. Ook niet op zijn ‘parking’ (of tuin of motoparcour).

2014-03-02 16.58.57

Wat bleek? We zouden de stationwagen huren! Hoewel hij de juiste papieren had om deze auto te verhuren had ik toch het idee dat ik gewoonweg ZIJN auto huurde. We waren echter zo blij dat we een auto gevonden hadden dat het ons eigenlijk niet kon schelen waarmee we zouden rijden. Als het maar rijdt!

2014-03-02 17.14.02

In de namiddag konden we eindelijk inchecken in onze bungalow. We kregen er bijna spijt van dat we er niet een nachtje langer bleven! Het zwembad, de grote woonkamer, de gigantische douche met zowaar 2 douchesproeiers, een gezellige slaapkamer, … Het was zalig om nog eens zoveel ruimte tot onze beschikking te hebben.

Onze wandeling in de voormiddag had ons afgemat waarop we besloten om de rest van de dag te spenderen in de tuin aan het zwembad (en intussen werden er ook een paar wasjes gedraaid.)

2014-03-02 16.13.34

Hoewel we een goede keuken tot onze beschikking hadden, hadden we niet veel zin in koken. We hadden bovendien niets in huis gehaald om te eten. Dan maar op zoek naar een restaurant! We reden terug naar de buurt waar we ‘s middags gegeten hadden, enkel om te constateren dat alles gesloten was. Ik haalde er mijn Lonely Planet bij, maar blijkbaar was het laagseizoen. Bijna alles beschreven in mijn reisgids was gesloten. Daarop besloten we gewoon wat rond te rijden tot we wat leuks zouden tegenkomen. Algauw bleek dat Agnes Water niet veel meer is dan een viertal straten en voor ik het wist reed ik helemaal alleen op een weg die niet leek te eindigen. Dan maar omkeren en de andere kant uit proberen. Nieuwsgierig gingen we op weg naar het veelbelovende Town of 1770. Veel ‘1770’ was er niet te zien. En veel ‘town’ eigenlijk ook niet. Town of 1770 is vooral voor de fans van Captain Cook een bezoekje waard. Het was namelijk in 1770 dat de zeevaarder-ontdekkingsreiziger voor het eerst aanlegde in Queensland (en voor zijn tweede maal aanlegde in Australië.) De ‘landing’ wordt zelfs alle jaren nog steeds nagespeeld. We volgden een klein weggetje helemaal naar de top van Town of 1770 waar we mooi zicht op de zee hadden. Na een paar keer over-en weer rijden en we zelfs een restaurant zijn binnen gegaan (waar een feestje aan de gang bleek te zijn met de mensen van de surfwedstrijd die we eerder die dag hadden gezien)… Belandden we eindelijk bij The Tree. Dit was dé verrassing van de dag. Mooie locatie, perfecte service en super-super lekker eten! We mochten zowel onze hoofdmaaltijd (scampi’s met pasta) en onze dessert (een veel te lekkere brownie met dame blanche) zonder problemen delen en we werden bediend met een lach.

Tevreden reden we terug richting onze bungalow. Onderweg werd ik even verrast door een grote groep overstekende padden, maar zowel de padden (op misschien ééntje na?) als wij, raakten veilig ‘thuis’.

2014-03-02 16.59.14

De volgende ochtend bracht ik de stationwagen terug naar Scooteroo en werd ik vriendelijk terug afgezet bij de Greyhound busstop door de Surfdude. Hij vertelde honderduit over zijn geliefde Agnes Water, zijn brommertjes en het surfen. Hij wilde nergens anders zijn en vond Agnes Water de beste plaats in de wereld.

Eerlijk gezegd… Ik vond dat Agnes Water gewoonweg in het hol van pluto lag.

Maar… Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel gelachen!

 

 

 

 

 

Airlie Beach – Whitsundays

whitsundays

Donderdag 27 februari was het dan weer zover: back on the road met de Greyhound bus. We verlieten Magnetic Island in de namiddag en kwamen rond 19u aan in Airlie Beach

Onze hostel was slechts een tiental minuutjes lopen van onze busstop, maar gezien we nogal zwaar geladen waren, was het een gesleur van jewelste. Opgelucht kwamen we in onze YHA aan. Alle hostels in Airlie Beach liggen vlak bij elkaar in de Main Street: Shute Harbour Road. Wie van feesten houdt is hier aan het juiste adres: grootse pubs wisselen de hostels, leuke winkeltjes en restaurants af. De pubs spelen goed in op de vooral jeugdige backpackers met live muziek, quiz-avonden en goedkope maaltijden vergezeld met een pint.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ook wij besloten op onze eerste avond een lekkere spaghetti bolognaise met een ciderbier te drinken in een pub. Heel gezellige sfeer! Leuke muziek, alsook overal tv’s waar de mannen hun cricketmatch op konden volgen.

Airlie Beach is dé uitvalsbasis om naar de Whitsundays te gaan. De Whitsundays is een eilandengroep dat vooral bekend staat om Whitehaven Beach met – ra,ra,ra – zand witter dan wit. Er zijn ook enkele luxeresort-eilanden te vinden die je enkel kan bereiken per vliegtuig (eerder privéjet), zoals bijvoorbeeld Hayman Island. Heel wat mensen verblijven ook op Daydream Island of het iets goedkopere Hamilton Island. Maar Airlie Beach is net dat tikkeltje goedkoper. Oorspronkelijk hadden we het plan om zowel op vrijdag als op zaterdag de eilanden te verkennen. Helaas waren er heel wat problemen met onze boekingen. Dit door het laagseizoen (en het jaarlijkse onderhoud van de schepen) alsook het feit dat er enkele weken voordien een cycloon gepasseerd was waardoor heel wat bedrijven blijkbaar terug op hun plooi moesten komen. Gelukkig lukte het ons om uiteindelijk 1 tour te versieren naar Whitehaven Beach op zaterdag.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vrijdag bleven we dus nog aan land in Airlie Beach. ‘s Morgens genoten we van een typisch Australisch ontbijt gemaakt voor koningen. Nadien trokken we naar het winkelcentrum in de buurt. Nee, helaas niet om te shoppen, hoewel er ook veel geld uitgegeven werd. BB en ik hadden intussen al heel wat souvenirs verzameld en daarnaast beseften we ook dat we beiden meer gepakt hadden dan nodig was. Daarop besloten we dus om een pakket huiswaarts te sturen. Via sea mail gaat je post per schip weer naar huis. Nadeel is dat het zo’n 2 à 3 maanden onderweg is. Air Mail duurt gemiddeld zo’n 2 weken. Voordeel van Sea Mail is echter dat het de helft van de prijs is. Al was zo’n 10kg al iets over de $100. Trouwens opvallend aan veel postkantoren in Australië is dat het eigenlijk best gezellige winkeltjes zijn! Vaak verkopen ze heel wat bureaumateriaal, kinderboeken, leuke cadeautjes of spelen ze zelfs in op het seizoen en verkopen ze tijdens de zomer bijvoorbeeld picknicksets!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nadat we ons niet alleen lichter voelden op onze rug, maar dus ook in onze portemonnee, gingen we terug naar de ‘Main Street’ van Airlie Beach. In één van de leuke winkeltjes ging BB daar vlijtig aan het passen en probeerde ik haar bij te staan met raad en daad. Na een stuk of 20 dingen gepast te hebben en eindelijk met een stuk voor de kassa te staan, besefte ik plots dat ik m’n zonnebril verloren was. Ik was er 100% van overtuigd dat ik hem op had toen ik de winkel binnen liep. Ik kon me echter niet meer herinneren dat ik iets had horen vallen. Algauw gingen BB, de winkeluitbaatster en ik op de knieën en kropen over de grond op zoek naar mijn bril. Niets te vinden! BB ging er meteen van uit dat een andere klant m’n zonnebril zal gevonden hebben en deze meegenomen had. Er waren echter maar weinig klanten binnen geweest, waardoor dit verhaal me toch wel sterk leek. Ik liet mijn telefoonnummer achter bij de uitbaatster, in de hoop dat mijn bril nog boven water zou komen. Mijn zonnebril is namelijk niet de goedkoopste omdat deze glazen op sterkte heeft. Teleurgesteld bij het idee dat iemand anders hem zou hebben meegenomen probeerde ik toch positief te blijven en dacht ik al na over een nieuwe zonnebril.

Ondanks het feit dat we in het stadje ‘Airlie Beach’ waren, was er niet veel ‘beach’ te ontdekken in Airlie Beach. Net zoals Cairns heeft Airlie Beach dit echter slim aangepakt door te zorgen voor een prachtige lagune waar je veilig kan zonnen en baden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Al is het helaas typisch voor mij dat wanneer ik plan om lekker te zonnen… Er algauw een massa wolken voor de zon komen. Na een paar uur kwamen ook de regendruppels, waarop we terug richting onze hostel vluchtten. Vlak naast onze hostel haalden we ‘s avonds bij Noodle and Rice lekkere noodles en rijst (duh!) dat we gezellig verorberden met onze cider die we bij de drive-in bottleshop gehaald hadden (een idee voor België?)

2014-03-01 20.33.31

Aan de picknicktafel buiten op de koer van onze hostel werden we vergezeld door andere backpackers. Hoewel je na een tijdje vaak dezelfde verhalen hoort en elke conversatie begint met “Where are you from?” (en je bij ons land er vaak eerst nog de kaart moet bijhalen…) Blijft het best leuk om andere mensen hun avonturen te horen. Sommigen gaan in een sneltempo van 2 weken door Australië, terwijl anderen er al jaren rondhangen. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
De Camira, een catamaran die we oorspronkelijk geboekt hadden voor een dagje uit lag in de haven voor zijn onderhoud. Achter de Camira de grote catamaran van Cruise Whitsundays waar wij mee naar Whitehaven Beach vaarden.

Zaterdag vroeg in de ochtend werden we opgepikt door een shuttle dat ons naar de Abel Point haven bracht. Daar wachtte ons een grote catamaran van Cruise Whitsundays ons op. Wij gingen voor een hele dag naar Whitehaven Beach, maar er waren ook mensen die opteerden voor een halve dag (wat uiteindelijk neer komt op zo’n 2uurtjes aan het strand spenderen.) Vanuit Abel Point Marina trokken we eerst naar Daydream Island. Ook hier gingen enkele mensen van boord, alsook aan boord. Na Daydream Island legden we aan bij het populaire Hamilton Island dat onder andere opvallend meer hoogbouw had dan Daydream Island en er ook veel drukker (lees: ‘toeristischer’) uit zag. Opnieuw gingen er heel wat mensen van en aan boord. Nadien zetten we eindelijk koers naar Whitehaven Beach. Mensen die enkel een halve dag geboekt hadden, werden gewoon op het strand gedropt. Door de volle maan en het hoogtij was er in de ochtend echter nog niet veel strand te bespeuren.

map-whitsundays0113

Wij kregen gelukkig een gids aangewezen en elk een kleine koeltas in de hand gedrukt waar onze lunch en enkele snacks in bewaard werden. Nog maar net aan land op Whitehaven Beach leidde onze gids ons naar een kleine vissersboot. Met een kleine groep van zo’n tiental mensen was het plots stukken gezelliger en leek onze uitstap pas echt te beginnen. De vissersboot bracht ons naar de andere kant van het eiland waar onze gids ons naar de Hill Inlit lookout bracht. Onderweg vertelde hij ons over de beplanting en de oorspronkelijke bewoners: de Ngaro (aboriginals). Hij had duidelijk veel ontzag voor hun manier van leven. Zo liep hij zelf de hele tijd op blote voeten en liet hij aan de ‘spirits’ weten dat hij er was door de bomen aan te raken. (Om maar te zwijgen van zijn gevloek op mediageile mensen en dingen zoals Facebook.) Eenmaal boven genoten we van een prachtig uitzicht over Whitsunday Island en konden we een picture-postcard-perfect maken om thuis iedereen jaloers te maken. Wist je trouwens dat Het Nieuwsblad in maart Whitehaven Beach op nr.5 plaatste in de top 10 mooiste stranden ter wereld? Er zijn niet veel mensen die überhaupt kunnen zeggen dat ze ook maar één van die stranden in dat lijstje bezocht hebben. So, win win for me!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Niet lang nadat we met een open mond stonden te staren naar Whitsunday Island kropen we opnieuw de vissersboot in en genoten we van het ritje terug naar het strand. Intussen was het getij al iets meer gezakt waardoor we meer te zien kregen van het witte zand. En echt, de naam van het strand liegt er niet om. Witter zand dan dit bestaat niet. Om nog maar te zwijgen van de mooie kleuren azuurblauw waar de zee uit bestaat. Dit is inderdaad de hemel. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat er heel wat mensen hier hun huwelijksreis doorbrengen. De halve-dagjesmensen waren intussen alweer opgepikt door een boot waardoor we het strand voor ons alleen hadden. We genoten van onze uitstekende frisse lunch, het zand tussen onze tenen en de blauwe lucht… Of was het zee?

2014-03-01 11.55.18

In de namiddag werden we opnieuw opgepikt door onze gids met het vissersbootje en bracht hij ons naar een goede snorkelplaats… In principe, als er geen volle maan is… En als er niet een paar weken voordien een cycloon gepasseerd was. Dit zorgde niet alleen voor heel wat hout, zeewier en andere dingen op het strand, maar dit zorgde er helaas ook voor dat het water heel troebel was. Van het beetje dat ik kon zien, vermoed ik wel dat er prachtig koraal te zien was en leuke anemoonvisjes. Helaas voor ons was het dus niet helder genoeg. Gelukkig hadden we in Cairns al goed kunnen snorkelen, niettemin waren we toch een beetje teleurgesteld. 

Lang bleven we dan ook niet hangen, gezien er niet veel te zien was, waarop we terug naar Whitehaven Beach trokken. Inmiddels waren daar andere halve-dagtoeristen te vinden, alsook mensen van andere tours. Door het laagtij werd het overigens een heel avontuur om terug aan boord te gaan van de grote catamaran. We werden via een soort overzet terug naar de catamaran gebracht waarbij het best spannend was om over te stappen!

Eenmaal aan boord keek ik tevreden terug op Whitehaven Beach en dacht aan de prachtige dag die we er beleefd hadden. Wat is er mooier dan dit? Ik kon er moeilijk genoeg van krijgen.

DSC00056

DSC00048

Op de terugweg passeerden we opnieuw Hamilton Island en Daydream Island waar heel wat mensen gedropt werden. Terwijl de zon onder ging viel ik zowaar in slaap op de rustige boottrip terug naar ‘huis’.

2014-03-01 18.16.58

Ondanks het feit dat we al officieel uitgecheckt waren konden we gelukkig nog gebruik maken van alle faciliteiten in onze hostel. We namen er nog een verfrissende douche, aten ons restje noodles op die we in de keuken in een koelkast hadden bewaard en we doodden de tijd door wat tv te kijken of op het internet te surfen. Diezelfde avond laat (om 23.55u) zouden we namelijk onze reis weer verder zetten en opnieuw de Greyhound bus nemen.

Na een hele nacht rijden kwamen we de volgende ochtend aan in Agnes Water. Ook gekend als ‘Town of 1770’. Maar dat is voor een volgende keer 😉