Holidays are nice

17-10-13

Terwijl het hele gezin (behalve Nana en de hondjes) in Sydney waren, had ik het huis dus min of meer voor mij alleen en kon ik de ‘me-time’ die ik tijdens de voorbije drukke weken gemist had lekker inhalen. In het eerste weekend trok ik met de andere A’tjes naar Queen Victoria’s Market waar we ons geld nog eens lieten rollen. Daar kocht ik onder andere nog deze dikke trui:

Jaja, DIKKE trui, want geloof me, ook hier kan het eigenlijk best koud zijn. Of misschien word ik een echte Australiër en zal ik straks klagen dat het te koud is wanneer het 21°C is. Het is vooral de ijskoude noordenwind die hier heel hard blaast en soms voor wel erg grimmige momenten zorgt. Zo was er onlangs een storm dat me toch een beetje de stuipen op het lijf joeg! Het had zo hard gestormd dat het nieuws kopte met “Ergste storm in Melbourne sinds 30 jaar!”. Bij ons geen al te grote problemen behalve dan het licht dat aan en uit flikkerde, maar gezien de elektriciteitsbedrading ook in grote steden bovengronds is en er heel wat bomen net boven die draden sneuvelden, zijn er toch een pak mensen die even zonder elektriciteit zaten. Ingedeukte auto’s, daken die op het dak van het huis ernaast vlogen, … Het was niet min!

Klik hier om het stukje nieuws over de storm te zien met spectaculaire beelden!

Na ons bezoek aan de Queen Victoria Market trokken we nog even naar het stadscentrum van Melbourne waarbij we onze ogen open trokken. Alleen maar paars en geel op straat. Die dag was namelijk de grote finale van de footy! Hawthorns (Melbourne/geel) tegen Fremantle (Perth/paars). Gek hoeveel mensen er helemaal vanuit Perth naar Melbourne gekomen waren om deze wedstrijd te zien. Bleek zelfs dat er heel wat mensen gewoon met de bus naar Melbourne gekomen waren! Dat is dus helemaal van het westen van Australië naar het Oosten. De meeste mensen waren dan ook een paar dagen onderweg! Zoiets groots wilden we dan toch van iets dichterbij meemaken waarop we een bar in trokken waar we op een groot scherm de match konden zien. Net voor we de bar in trokken kwamen twee vrouwen op ons af. Ze vroegen ons of we naar de wedstrijd gingen. Bleek dat ze een fles Champagne hadden die ze helaas niet in het stadion zelf konden meenemen. Na gecheckt te hebben of we wel voor het juiste team supporterden (bijna pech gehad gezien ik me die dag toevallig in paarse tinten gekleed had) gaven ze ons de fles Champagne zomaar cadeau! Hoewel ik totaal niet veel snap van Footy, was het best leuk om naar deze wedstrijd te kijken en vooral de sfeer natuurlijk!

Zie hieronder wie de wedstrijd der wedstrijden gewonnen heeft:

’s Avonds trokken we weer eens richting Fitzroy waar we net zoals vorige keer bij Grumpy’s Green gingen. Lekker eten, toffe sfeer, goede live muziek, leuke mensen leren kennen… Als één van de eerste mensen binnen in Grumpy’s Green, en uiteindelijk de boel daar ook afgesloten. Even miste ik mijn mooie Gent en kreeg ik zin in lekkere frietjes van bij ons Julien (RIP!) / De Gouden Saté. Gelukkig een lekkere pita-zaak in de buurt gevonden, al kon die dan weer niet tippen aan Demos in De Pinte. Maar enfin, het was vettig en dus best prettig! Gezien er bij mij niemand thuis was werd er besloten om allen bij mij te overnachten (‘s morgens vroeg dan geen schreeuwende kinderen, lekker lang uitslapen.) En ook al zijn er kamers, bedden en zetels genoeg in huis… Toch maar lekker samen in 1 bed gekropen. Een King Size welteverstaan 😉

Ondanks dat we niet in elkaars weg lagen en het zalig stil in huis was… Stond ons bioritme ons weer eens in de weg. Na amper 3u slaap werden we weer op ons gewoon uur wakker. Dan maar naar de markt, koffietje drinken en croissantje met hesp en kaas (lekkerrrr!!) eten en ons inkopen inslaan voor onze lunch: picknick @ The Royal Botanical Gardens. Meeste allemaal in de Aldi gekocht (jaja, die hebben ze hier ook, thank god!) dus pretty cheap. Al voelde dat niet zo toen we decadent van onze (gratis) Champagne genoten met wat druiven en een broodje Brie. Life’s Good! Als er IETS is dat ik zeker eens wil herhalen in België, dan is het dit wel! Gezellig aan de Blaarmeersen of Vosselare Put met vrienden, Champagne, kaas en picknick 🙂

Na onze picknick en lekker lang zonnen op het gras zijn we opnieuw even de stad ingetrokken om wat te shoppen. De vorige nacht eiste echter algauw zijn tol en we trokken reeds vroeg weer huiswaarts. Opnieuw op zoek naar een goedkoper alternatief als avondmaaltijd, dus we kozen er weer eens voor om sushi te maken. We gooiden praktisch alles wat we vonden tussen de rolletjes rijst, ja, zelfs Frankfurt-worstjes moesten er aan geloven. Helemaal geen traditionele sushi dus, maar wel lekker! Ook Nana kwam ‘s avonds langs en vergezelde ons tijdens onze eigenzinnige Japanse maaltijd. Ook zij vond het best lekker!

Op maandag trok ik samen met Laura en haar au pair-kindje Matilda, of kortweg Tilly naar de Melbourne Zoo. Een winderige grijze dag, maar vrij warm! De Melbourne Zoo is best een grote zoo met ontzettend ruime verblijven voor de dieren. Alles is ook erg mooi aangekleed en het is ook ongelofelijk hoe dicht je bij sommige dieren kan komen. Je hebt bijna niet door dat je in een zoo loopt, het lijkt alsof je gewoon open en bloot in de jungle loopt. Hoewel we niet alles gezien hebben, besloten we rond de middag toch weer huiswaarts te keren. Want ook al ontkende Tilly het, ze begon duidelijk moe te worden en was klaar voor een dutje. Eerlijk gezegd, ook ik was klaar voor een dutje 😉

Woensdag besloot ik dan weer Eva bij te staan bij haar au pair-kindje Jasper. Wat een schatje! Samen lekker gekookt, beetje tv gekeken, … Wat is het leven van een 2,5-jarige toch zalig, nog zo onbezonnen!

Op de andere dagen deed ik enkele taakjes zoals wat boodschappen doen, de kasten uitruimen, de auto naar zijn groot onderhoud brengen, … En zalig ‘me-time’ nemen! Filmpje kijken, serietjes kijken, lang bad nemen, nageltjes lakken, lezen, muziek luisteren, shoppen, blogje schrijven, appeltaartje bakken, uitgebreid Belgisch koken, … ZALIG

In het weekend trok ik samen met Nana en de hondjes opnieuw naar de beach house. Niet alleen voor de honden leuk om nog eens op het strand te kunnen rennen, maar ook interessant voor Nana om daar nog enkele spullen te verzamelen. Zij zou de maandag daarop namelijk naar Amerika vertrekken voor twee weken en had nog het één en ander liggen in de beach house. En daar heb ik behalve de honden uitlaten en beetje koken echt helemaal NIETS gedaan. Gewoon in het zonnetje zitten lezen en staren naar het diepblauwe water. Een aanrader! 😉

Zondagnamiddag trokken Nana en ik opnieuw richting Toorak en maandagochtend was het helaas weer vroeg opstaan. Ik bracht Nana vlot naar de luchthaven, maar ik stond in het terugkeren in de file. BAM, meteen een paar uur verloren en tegen dat ik thuis kwam waren de cleaners zelfs alweer vertrokken. Gemaakt dat alles in orde was en voor ik het wist waren de meisjes weer thuis!

Het was een beetje een vreemd weerzin. Hoewel iedereen je overal vriendelijk begroet in Australië en ze oprecht geïnteresseerd lijken te zijn in jou… Is dat onder familie en vrienden blijkbaar wel anders. Een week elkaar niet gezien en je krijgt nauwelijks een goeiedag 😦 Ik steek het ook wel een beetje op de vermoeidheid van de vlucht en het op dat moment wijzigen naar het zomeruur. Na een tijdje begonnen de meisjes er gelukkig weer door te komen en vertelden ze me honderduit over hun reis.

Met de nieuwe start van een trimester, het wijzigen naar het zomeruur oftewel “daylights savings” zoals de Australiërs het noemen en de meisjes vanaf nu in hun zomeruniform voelde het alsof de zomer eindelijk zou beginnen. Er werd dan ook mooi weer voorspeld voor het weekend waarop Laura, Eva en ik naar St.Kilda, naar het strand trokken. Opnieuw eigen picknick mee, stiekem wat wijn meegenomen en zonnen maar!

‘s Avonds trokken we naar een authentieke Ierse Pub in Chapel Street (dé place to be!) waar we bijna als beesten ons eten leken te verorberen. Zo lekker! Daar ook gezellig aan de praat geraakt met enkele Australiërs (die ons zowaar 2 flessen Champagne trakteerden) wat het des te leuker maakte.

We probeerden de avond echter niet te lang te maken, want uitzonderlijk moesten Laura en ik die zondag werken. Toni liep zondagochtend namelijk de 10km van de Melbourne Marathon! Ze was bij één van de snelsten en was dus weer snel thuis waardoor mijn job eigenlijk bestond uit de kinderen ontbijt geven, hun bedden opmaken en wat strijk doen. Rond de middag kwamen er enkele vrienden van Toni langs, samen met hun kinderen. De kinderen speelden gezellig met elkaar (met als gevolg alle kamers in huis ontploft en een continu geschreeuw). En de ouders genoten van een glas wijn met wat hapjes terwijl ze naar één van de belangrijkste V8-races keken: Bathurst! Mark moest dan ook commentaar geven voor deze race en was dan ook al de hele week ter plaatse in Bathurst.

Het was me toch een beetje te druk in huis, waardoor ik dan maar met Eva naar de bioscoop trok. Een heel leuke film gezien: ‘Now you see me’. Spannend van het begin tot het einde, top cast, top special effects, prachtig! Wel even slikken toen we de prijs van ons ticket zagen: $19! Duurder leven hier in Australië, al moet er ook in gedachten gehouden worden dat de meeste Australiërs gewoonweg meer verdienen. Beste wat je doet als je hier bent? Niet meer omrekenen naar Euro… En gewoon genieten van een wijntje 😉

 Reacties op mijn oude blog:
Belinda schrijft:17 Oct 2013, 08:47

Whaw! Wist eigenlijk niet dat die storm zoooo heftig was ; anders super ongerust geweest. Gelukkig was daar alles OK bij jou!
Whaw! V8 race best spannend en enthousiast commentaar!
Whaw! Footy!!!! Spannend en sexy! Wat anders of ons voetbal ; mannen dragen daar tenminste korte shorts en ‘marcellekes’ ! (haha! , ben benieuwd of Eva dat kent?)

Ps: Reclame voor Demos tot in Melbourne! Misschien traktatie gratis pitta als je terugkomt 🙂

Davina schrijft:17 Oct 2013, 11:22

Ja, die korte shortjes bij de mannen in de Footy doet denken aan de voetbal van weleer. Toen was ’t ook nog beetje de moeite om voetbal te zien :p De gekozen beelden zijn vooral van de gemaakte goals in dit filmpje (mij doen die goals trouwens aan zwerkbal denken :p ), eigenlijk maar weinig stukjes over hoe ze soms op elkaar vliegen. Das echt niet te doen soms! Echt ALLE spelers op 1 man, precies zoals in een cartoon: een toren van mensen.

V8 race is idd best spannend! Ik heb uiteindelijk enkel naar t begin gekeken en ’t einde niet gezien, want vergelijkbaar met de F1 zijn dat best lange races!

Fanny schrijft:28 Oct 2013, 12:43

Super tof om al je verhalen te lezen en op die manier ook Australië een beetje te leren kennen! Het stormt hier nu ook in België, hier en daar ook afgewaaide bomen, maar absoluut nog niet zo erg als in Melbourne geweest. Ben blij dat alles goed gaat met je! Keep on enjoying as much as you can!
Oh is champagne goedkoper ginder misschien? Omdat ze daar zo vrijgevig zijn ermee? hihi.
Groetjes,
Fanny en Fredje

Davina schrijft:29 Oct 2013, 11:44

Champagne is hier absoluut niet goedkoper! Maar ’t wordt hier gedronken zoals je wijn of bier drinkt, en dat is eigenlijk allemaal even duur.

verheecke marianne schrijft:31 Oct 2013, 15:20

alweer heerlijk om lezen ! oh ja , ik heb me vandaag hier in deinze een paar echte ugg ’s gekocht met het originele label ( korte botjes met veel wol ) , ‘k moest aan jou denken !

So, how about your weekends (deel 2)

30-09-13

In mijn vorig bericht had ik reeds een tip van de sluier opgelicht wat betreft mijn andere weekends hier in Melbourne: de Dutchies Eva en Laura en ik + wine & cheese = very happy au pairs! Jullie zullen het wel merken of al gemerkt hebben, het is vooral met Eva en Laura dat ik hier mijn weekends doorbreng. Ik schiet dan ook erg goed op met deze twee Hollandse meiden. Het begint al zo erg te worden dat ik ook al woorden gebruik als “nou” (nu/ wel) , “boeie” (maakt niet uit), “joh” (jong), “prima” (goed), “jam” (confituur) en “ham” (hesp). En niet te vergeten dat leuke accentje. Benieuwd hoe ik spreken zal wanneer ik terug kom: Vlaams met een Australisch-Hollandse tongval?

No worries, ook de Nederlandse dames hebben al enkele Vlaamse woorden overgenomen. Ze lagen plat van het lachen toen ik een ‘kleedje’ wou aantrekken.

“Een kleedje hoort op de grond Davina!”

– “Huh? Da’s toch een tapijt? Wat trekken jullie dan aan?”

“Een jurkje!”

En ik zit in de ‘zetel’, terwijl zij het liefst van al op de ‘bank’ kruipen. Maar Laura en Eva vinden de woorden ‘kleedje’ en ‘zetel’ zo leuk dat ze vanaf nu besloten hebben om deze woorden ook te gebruiken.

Tijdens een avondje gezellig samen zijn had Eva onlangs dan ook een leuke playlist samen gesteld met voor elke persoon een liedje dat op ons lijf geschreven is. Drie maal raden wat mijn ‘lijflied’ is?

Eva zorgde ook voor een nickname voor onze groep: de 3 A’tjes. (EvA, LaurA, DavinA). Ook de drie prinsessen van Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima worden de 3 A’tjes genoemd: (Catherina-) Amalia, Alexia, Ariane. Is dus best een leuke touch 😉

Weekend 4 (7 – 8 september):

Eerste stop van de dag: High Tea @ Moomoo. Eva en Laura kenden het al, want in Nederland wordt er blijkbaar ook vaak een High Tea genuttigd. Bij ons wordt er hier en daar ook wel Afternoon Tea gedaan met enkele lekkere koekjes of cupcakes erbij, maar zoals ik het hier in Melbourne gezien heb? Nog niet eerder gezien geloof ik.

In België wordt eigenlijk wel de juiste term gebruikt met de ‘Afternoon Tea’, want High Tea was begin de 19de eeuw de avondmaaltijd. Er werd dan vooral witte bonen in tomatensaus met wat brood, worstjes, kaasjes, eieren, aardappelen en af en toe wat vlees voorgeschoteld. Zoals je merkt simpele kost, dit was dan ook vooral voor de gewone arbeiders. Waarom de term High Tea? ‘High’ omdat de maaltijd aan een gewone tafel werd genuttigd met stoelen met een hoge rugleuning (dit in tegenstelling tot de Afternoon Tea op een lage koffietafel met makkelijke zetels of lage stoelen.) ‘Tea’ door de thee natuurlijk! Gezien de arbeiders de hele dag aan het werk waren en niet zoals de hogere klasse aan thee toe kwamen rond 16u, moesten deze arbeiders dus wachten om thee te drinken en te eten tot ze thuis kwamen (rond 18u ongeveer). Dan werd het avondmaal en ‘thee-tijd’ gemixt. Veel Australiërs gebruiken overigens nog steeds het woord ‘Tea’ voor de avondmaaltijd. Uiteindelijk nam ook de hogere klasse de gewoonte van ‘High Tea’ over waardoor het allemaal wat weelderiger werd.

De High Tea zoals die nu gekend is heeft dus eigenlijk niet veel meer te maken met de oorspronkelijke term. Ten eerste is deze maaltijd véél luxueuzer, ten tweede wordt deze in principe niet meer ’s avonds genuttigd en ten derde bestaat het voornamelijk uit kleine hapjes geserveerd op een etagère van 3 verdiepingen. Bovenaan liggen meestal scones met confituur en crème fraîche. In het midden meestal hartige hapjes (soms warm) zoals sandwiches en dergelijke. Onderaan volgt de zoetigheid met bijvoorbeeld cupcakes, macarons en chocolade. Dit alles natuurlijk geserveerd met ra ra ra: thee!

Hoe dan ook: ik vond het geweldig! Hieronder dan ook een foto van mijn High Tea:

Op aanraden van Eva’s hostmum besloten we in de namiddag richting Fitzroy te trekken. Fitzroy is een hippe, alternatieve buurt in Melbourne waar muziek, kunst en mode tot leven komen. Alleen bleek het voor ons helaas niet zo simpel te zijn om op de juiste plek te raken. Wanneer je gewoon bent om in een land te leven met duizenden kleine straatjes vergeet je soms dat je het in Melbourne moet doen met oneindig lange rechte straten. In je gps ‘het midden van de straat’ opgeven is dan ook totaal geen goed idee. In één straat vind je bij ons wel zo’n 30 andere straten. In de grote steden van Australië is het dan ook aangeraden om ook een huisnummer op te geven, of op z’n minst een kruising tussen 2 straten. Want wat is er ons gebeurd? We stapten van de tram in de juiste straat… Maar helaas helemaal aan de andere kant van waar al het leven was. Wel een uur rond gewandeld tot we eindelijk in de juiste buurt zaten. Supererg vonden we het niet (zo moesten we ons niet meer al te schuldig voelen voor al de zoetigheid tijdens de High Tea.) Tegen dat we echter in de juiste buurt zaten begon het donkerder te worden en begon onze maag alweer te knorren.

Het was uiteindelijk de leuke jazz-muziek van de band Virus die ons binnenlokte in ‘Grumpy’s Green’. (Een band die er overigens – in principe – elke zaterdag te vinden is.) De band betond uit een bizarre groep mannen van verschillende leeftijden. De man op de drums moet al in de zeventig geweest zijn, maar hij speelde alsof hij nog twintig was. De jazz klonk “old school jaren ’50 jazz” en was dan ook erg aangenaam om naar te luisteren. We besloten om er even enkele kleine dips te nuttigen en dan verder op ontdekking te gaan in de buurt. Uiteindelijk was het er echter zo gezellig dat we er de hele avond blijven hangen zijn. Uitkijken naar een andere plek voor een avondmaaltijd was dan ook niet nodig gezien onze ‘kleine dips’ helemaal niet zo klein bleken uit te vallen:

Na Virus kwamen er vanaf 21u ook andere bands met allerlei verschilende stijlen muziek. Enkele nachos, 3 flessen wijn en enkele shots later zijn we met een taxi thuis geraakt. Want om terug naar huis te gaan hadden we niet bepaald veel zin meer om uit te zoeken waar we precies waren en welk openbaar vervoer we het best zouden kunnen gebruiken. Achteraf gezien bleek echt dat we een GIGANTISCHE ommetoer hadden omgelopen en niet zo ver van het centrum van Melbourne waren… Auwch!

De volgende dag besloten we om op zondag weer naar de Royal Botanic Gardens te trekken. Deze keer trokken we dieper het park in en werden we verbaasd door de pracht en praal van dit stukje natuur midden in de stad. Het zonnetje was ons weer goed gezind waardoor we gewoon in het gras konden liggen en konden kijken naar de mooie blauwe lucht.

Op zoek naar enkele leuke (gratis) dingen in de stad, had ik gelezen over het ‘Chinese Food Festival’ in de stad. Na wat gerust te hebben in het park gingen we richting China Town om dit festival te ontdekken. Helaas viel er niet veel te ontdekken. Een misverstand, een fout adres? Wie weet wat er gebeurd was, maar op de plaats waar het normaal door zou gaan was er helemaal niets te vinden! Teleurgesteld trokken we dan maar naar een vertrouwelijke plek: Southbank. Restaurants en leuke zaken zat daar, en we hadden ze heus nog niet allemaal uitgeprobeerd! Deze keer belandden we bij de ‘Ludlow bar’ waar we als hapje chips met Aiolie (veel te lekkere knofloosaus) aten. Nadien zijn we in de buurt in een Food Court gegaan waar we opnieuw de keten ‘Grill’d Healthy Burgers’ een bezoekje brachten. Moe van het drukke weekend keerden we voldaan terug huiswaarts en doken we al vrij vroeg ons bedje in.

Weekend 5 (14 – 15 september):

Op deze zaterdag trokken Laura en ik al vroeg de stad in om te genieten van een ‘Morning Tea’ in dezelfde zaak waar ik ook voor het eerst met Eva iets gegeten had in Melbourne: ‘Espresso’ in Degraves Street. Dat straatje is zo gezellig dat ik er vaak naartoe gezogen wordt. Leuk die ochtend was toen Laura en ik de zaak binnen gingen en we aan het twijfelen waren waar we konden zitten. “Oh, je mag gerust daar plaatsnemen als je wil.”, klonk het plots achter ons. We schrokken ons een bult dat we Nederlands hoorden en werden aangenaam verrast door een leuke Hollandse meid die ons bediende. Nu enkele weken later verbaasd het me eigenlijk niet zoveel meer. Het komt zelden voor dat je in een grote jonge stad als Melbourne mensen tegenkomt die 100% Australisch zijn. Na de veelgehoorde zin “How are you doing?” is “Where are you from?” de volgende zin. Heel wat jonge mensen die hier net zoals ik met een Work and Holiday Visum zijn (ook heel wat jonge mensen die hier zo begonnen zijn en hier jaren later nog steeds zijn.)

Hoe dan ook, daar lekker broodje gegeten, lekker koffietje, lekkere vers geperste fruitsap, … Perfect om de dag goed te beginnen! Eva beloofde om zo snel mogelijk achter te komen zodat we richting Queen Victoria Market konden gaan. Die ochtend moest Eva namelijk babysitten. Helaas werd ze langer opgehouden dan verwacht waardoor ze veel later de stad in kwam, terwijl de markt al om 15u sloot. Helaas pindakaas! Dan maar iets anders doen! Beetje geshopt en wat rondgeslenterd in de stad. Ik was toen nogal verkouden waardoor er eerlijk gezegd niet veel fut meer in mijn lijf zat. En ook Laura en Eva waren best moe van een drukke werkweek. Bleek dat we zowat allemaal met zieke kids thuis hadden gezeten waardoor we natuurlijk een aantal uurtjes extra moesten werken en onze aandacht volledig aan onze kids moesten geven.

Huppakee, weer naar onze vertrouwde plek, richting Southbank om weer eens een nieuw restaurant uit te proberen. Daar kwam ook een andere au pair en vriendin van Laura, de Amerikaanse Shelly, ons tegemoet. Een leuke meid die er in de stad net een barista-training had opzitten. Ze had een hele dag koffie’s staan maken en keek dus ook wel uit naar een lekkere maaltijd. In Australië is het overigens zo dat je zonder een officiële barista-training gewoonweg NIET aan de slag mag in een koffiebar  (en zo zijn er heel wat). Hier in Melbourne nemen ze hun koffie dan ook héél serieus! Ook voor andere horeca-zaken wordt wat training verwacht. (Al vind ik persoonlijk dat de bediening in de meeste plaatsen op niets trekt in Australië.) Hoe dan ook, deze keer besloten we ‘The Breslin’ uit te proberen. Laura, Eva en ik delen bijna praktisch altijd alles op restaurant (want ze weten hier wel van wanten met hun gigantische porties) en waren dan ook blij dat ze speciale ‘shared dishes’ hadden. Hier kregen we dan ook een goede schotel met verschillendende soorten stukken gegrild vlees voorgeschoteld. Jummie!

De vermoeidheid en de verkoudheid sloegen echter hard toe waardoor we het deze zaterdagavond niet te laat maakten. Ook zondag zou voor mij een off-day worden. Lekker in de zetel met het dekentje tv kijken, en wat kon ik als zieke beter doen dat te kijken naar een car race waarin mijn hostdad de commentaar op tv geeft? Trouwens een erg bizarre ervaring! Wel leuk om hem om die manier bezig te horen. In huis wordt er zelden over werk of over racen gepraat. Maar door de tv was het duidelijk dat Mark Skaife nog steeds érg gepassioneerd is door het racen.

De week die op dat weekend volgde was trouwens een erg drukke week. Mijn meisjes kregen namelijk al vakantie! Hierdoor kregen de meisjes van 7 tot 7 (of soms langer) mijn volledige aandacht. Best lastig! Het weekend daarop kwam dan ook als geroepen!

Maar… Je hoort me vast al komen… Das voor de volgende keer 😉

Reacties op mijn oude blog:

Belinda schrijft:30 Sep 2013, 19:06
Zalige weekends! Truus serveerde ons vroeger lekkere thee met hapjes en étagère in de Carlos Quinto (of ben je nooit met ons meegeweest?)
Christa De Vlieghe schrijft:30 Sep 2013, 21:18

Toch Zalig zo ronddwalen in een stad, mega stad natuurlijk.
Tof dat je met andere meisjes de stad kan intrekken.
En smoefelen met zijn drietjes is ook veel leuker natuurlijk.
Groetjes van ons hier allemaal.
Zoen

marianne verheecke schrijft:01 Oct 2013, 08:35

wat een leuke weekends heb je daar ! geniet maar ten volle ! xxxxmarianne

Davina schrijft:01 Oct 2013, 10:34

@ BB: Ik ben wel bij Carlos Quinto geweest in Gent, maar heb de mooie étagères enkele op andere tafels mogen bewonderen. Carlos Quinto is inderdaad één van de weinige plaatsen in Gent waar je een Afternoon Tea kan krijgen of de High Tea zoals ik beschreven heb. Ik geloof dat ook Julie’s House iets dergelijks doet, al schijnen de scones daar op niet veel te trekken.

@ Christa: Gewoon wat rondwandelen in een stad, één van de liefste dingen die ik doe. Ook in Gent deed ik niets liever dan er gewoon verdwalen, al vond ik in Gent mijn weg véél sneller terug 😉

@ Marianneke: Dat doe ik zeker!