Melbourne revisited

Eindelijk ben ik er weer!

Ik had mezelf voorgenomen om veel te schrijven en zeker elke week een blog te posten. Makkelijker gezegd dan gedaan! Want ondanks dat ik graag schrijf, waren onze voorbije dagen goed gevuld! Vermoeidheid maakte zich dan ook al snel de baas over mij, en kleine ‘vrije’ momenten vulde ik liever op met een boekje lezen of wat zonnen. (Want met het regenseizoen hier blijft de zon vaak achter de wolken verstopt.) 

In mijn vorige blog las je reeds dat ik aangekomen was in m’n motel in St.Kilda. Zondagavond 16 februari was het dan eindelijk zover: BB kwam aan in Melbourne!

Dé handigste en goedkoopste manier om tussen de stad en de luchthaven te reizen, is door gebruik te maken van de Skybus. Slechts $18 per enkele rit ($30 voor heen-en terug, 3 maanden geldig.) Terwijl een taxi algauw $50 kost. De Skybus is bovendien voorzien op de vele bagage die de reizigers meesleuren, daarnaast zorgen ze er voor dat elke passagier een zitplaats heeft. Vol is vol! Maar wees niet ongerust, om de 10min. komt er een nieuwe bus aan. Onderweg krijg je een filmpje te zien van wat de staat Victoria je te bieden heeft. In Melbourne vind je de bus in een speciaal voorziene terminal in het Southern Cross Station. Het station ligt centraal in de stad. Dus naast een hoop treinen vind je voor het station zijn deur ook een hoop trams. Melbourne heeft het beste openbare netwerk van heel Australië en het is dan ook een aanrader om een MYKI aan te schaffen. Trams, bussen en treinen, allemaal met de MYKI te betalen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoewel de Skybus dag en nacht rijdt was het toch even spannend of BB het voor middernacht ging halen. De meeste trams rijden best lang, soms tot 2u ‘s nachts. Maar de tram die wij nodig hadden om ons tot in St.Kilda te brengen reed slechts tot middernacht. Gelukkig liet de douane BB door en we konden naar St.Kilda. Ondanks het late uur werd er natuurlijk nog wat gekletst. En kreeg ik bovendien tot mijn verrassing nog enkele cadeautjes die vanuit België meegestuurd waren met BB (zowaar een heel survivalpakket!). Mijn tim-tams die ik voor BB had gekocht konden niet bepaald op tegen de lekkere chocolade paardenkopjes van De Zwarte Vos (Merci Annie!)

2014-02-17 00.52.16

We verbleven in het simpele Easy Stay Motel. Goed gelegen in St.Kilda, op een paar minuten van het strand en recht voor de deur de tram. Geen ontbijt inbegrepen, maar handig was wel dat er een kleine koelkast in de kamer stond. Voor BB aankwam had ik wat inkopen gedaan (lekker fruit, enkele crackers, dips, fruitsap, tim-tams, …) Soms moet je het jezelf niet al te moeilijk maken. Het belangrijkste is tenslotte dat je een propere kamer hebt met een goede matras en wat te eten wanneer nodig. Het hotel deed me een beetje denken aan de typische motels die je in een Amerikaanse film ziet. Hoewel ik het aan iedereen zou aanraden als je low budget en simpel wil reizen, hadden wij helaas geen geluk door renovatiewerken in het hotel. Heel veel lawaai overdag! ‘s Middags een dutje doen was dan ook een beetje moeilijk. Niet echt fijn als je met jetlag zit of wil bekomen van een drukke werkweek.

Onze eerste dag in Melbourne was een beetje vreemd voor mij, het was alsof ik de stad opnieuw voor de eerste keer bezocht. Ik speelde de gids van dienst en probeerde tegelijkertijd met nieuwe ogen de stad te bekijken. Vanuit St.Kilda, de badstad, Melbourne binnenkomende besloot ik af te stappen aan de ‘Arts Precinct’, zodat we al wandelend de stad konden binnen lopen. Eén van de mooiste uitzichten van Melbournes skyline krijg je dan ook wanneer je de brug van St.Kilda Road van de ‘Arts Precinct’ naar Flinders Street loopt. Langs de Yarra River heb je mooi zicht op Flinders Station, Southbank, de Victoria Gardens, en Federation Square.

Wanneer je verder loopt kom je dus bij Flinders Station terecht, een plek waar heel wat mensen ‘under the clocks’ afspreken. Er zijn namelijk verschillende horloges voor elk perron. Ze duiden de tijd van aankomst van de volgende trein aan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wanneer je de straat over steekt kom je op het Federation Square terecht, een plek waar er altijd wel iets te doen is. Op de achtergrond zie je het ACMI (Australian Centre for the Moving Image). In de buurt ligt ook het bekende graffiti straatje: Hosier Lane. Altijd leuk om daar doorheen te lopen en prachtige kunst te zien evolueren doorheen de tijd.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vergeet ook St.Pauls Cathedral niet. Vooral de blinkende houten vloer is betoverend.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna volgden we een wandeling die ik reeds eerder gedaan had: de straatjes en laantjes van Melbourne. Toen ik deze wandeling deed was dat op een zondag waardoor sommige stukken gesloten waren. Nu we deze wandeling tijdens de week deden was alles open waardoor ik stukken van Melbourne te zien kreeg die ik nog nooit eerder had gezien. Op het internet vind je dan ook talloze wandelingen en tips om de verstopte laantjes en arcades te vinden. (Klik hier om onze wandeling te zien!) Je vindt er een leuke mix van oud en nieuw!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In Degraves Street gingen we ‘s morgens bij Degraves binnen voor een lekkere koffie en deelden we een panini. Zoals reeds vaker gezegd, in Melbourne nemen ze hun koffie erg serieus! Het zal dan ook niet verbazen dat er maar weinig zaken zoals de Starbucks terug te vinden zijn in Melbourne. Nee, een Australiër trekt dan liever naar een kleine gezellige zaak zoals deze Degraves… Dewelke ons een beetje deed denken aan de Mokabon in Gent.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In de namiddag trokken we terug naar St.Kilda waar we een wandeling langs de Esplanade deden en een antipasto deelden bij Beachcomber. Meestal zijn de porties bij de Australiërs vrij groot en ze kijken er dan ook niet van op wanneer je vraagt om een gerecht te delen. Door het warme weer krijg je ook overal een gratis fles water op tafel. Wanneer dit niet wordt opgediend moet je maar eens in de zaak zelf, in de buurt van de toog, kijken. Vaak staat er een kannetje water met enkele glazen bij. Je kan jezelf gewoon bedienen indien nodig. Handig toch?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Toen de wolken voor de zon gingen hangen en de wind harder blies, besloten we terug te keren naar ons hotel en even een dutje te doen. Bij zonsondergang trokken we naar de pier waar we bijna van de pier geblazen werden! Gelukkig maakte het zicht veel goed. De ondergaande zon maakte van Melbourne een gouden skyline in de verte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En tijdens onze wandeling op de pier konden we een aardig praatje maken met een visser die me blij liet poseren met de vis die hij net aan de haak had geslagen. (Maar de foto van de visser met zijn dochter + vis vind ik net iets leuker!)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na onze wandeling op de pier gingen we naar de “Main street” van St. Kilda. Ook wel gekend als “cupcake lane” wegens de vele lekkernijen die zaak na zaak uitgestald staan. Ik heb het natuurlijk over Acland Street.. Daar gingen we naar het “Hard Rock Café” van St.Kilda: Abbey Road. Hier genoten we van een (grote!) Cosmopolitan en een lekkere moussaka. De eigenaars van de zaak komen namelijk van Cyprus, waardoor het dan ook niet hoeft te verbazen dat er een tikkeltje Griekse keuken te vinden is in Abbey Road.

Dinsdagochtend begonnen we onze dag in Melbourne op de Queen Victoria Market. Wanneer je in een vreemd land bent kan een vlees-vis-en groentenmarkt een echte verrijking zijn. BB werd omver geblazen door de gigantische stukken vlees, de vele keuze aan lam en steak. De deli’s (delicatessenzaken) die de allerlekkerste kazen en dips verkopen en vis die je bij ons nooit te zien krijgt. Bij de groenten verwaterde ze algauw bij de grote keuze aan typische groenten die je in de Aziatische keuken kan gebruiken, zoals bijvoorbeeld paksoi. Iets wat bij ons toch iets moeilijker te krijgen is. De Queen Victoria Market herbergt ook een kleine food court waar wij vooral gesmuld hebben van écht Chinees, Kantonees eten. Dit smaakte naar meer waarop we Melbournes China Town in trokken. Nuja, Chinees… We belandden uiteindelijk bij een Japanner waar we enkele sushi-rolletjes deelden. My personal favourites: California roll & tuna roll.

Als er iets is dat ik nu al zeker ga missen eens ik terug in België ben, dan is het wel het feit dat ik in Melbourne op elke hoek sushi kon vinden! Een ideale snelle hap voor tussendoor, of evengoed lekker uitgebreid voor een sjiek diner.

Hierna besloot ik BB de prachtige Royal Botanical Gardens te tonen. Het is soms een beetje zoeken, en het is er zo groot dat ik er ook nog vaak verdwaal. Maar soms zijn er van die momenten dat je echt verbaasd wordt van deze ‘tuin’. Durf dan ook eens een kleiner pad in te slaan of wat dieper het park in te gaan. Ook als je wat hoger gaat heb je kans op een prachtig skyline van de tuin met op de achtergrond de wolkenkrabbers van Melbourne.

Terwijl het maandag slechts een 25°C was, stijgde dinsdag de temperatuur tot zo’n 35°C. Voor iemand die net uit het koude België kwam was dit toch meteen vrij warm en de moeite sloeg dan ook toe. Of was het de jetlag? Hoe dan ook, in de namiddag terug naar het hotel voor een laat middagdutje.

‘s Avonds kreeg BB de kans om mijn hostfamily te ontmoeten. Het was vreemd om ze opnieuw te bezoeken, hoewel ik zondag nog maar net afscheid van hen genomen had. Ik had het gevoel dat het leven van mijn gezin alweer door ging… Zonder mij. Niettemin merkte ik meteen bij aankomst dat mijn hostmum alles uit de kast had getrokken om ons een aangename avond te bezorgen. Het huis lag er netjes bij, en het beloofde drankje werd Champagne met de duurste kazen en andere lekkere hapjes. Zelfs na de Champagne wou mijn hostmum tonen wat de Australische wijnen waard zijn waardoor mijn moeder nog overstelpt werd met een lekker glas witte wijn. Eindelijk zag BB het huis waarvan ze enkel stukjes had gezien via Skype. Nu kon ze alles beter linken. En ook zij begreep meteen waarom ik me er zo snel thuis voelde, want het moet gezegd: het was er altijd erg gezellig! Het was (opnieuw) moeilijk afscheid nemen. De meisjes hingen letterlijk aan mijn lijf en moesten van mij gesleurd worden opdat ik de deur uit kon. Dat doet je toch wel wat!

Na onze aperitief bij mijn hostfamily gingen we naar mijn ‘partystreet’: Chapel Street. We aten lekker uitgebreid Italiaans bij Sienna en trokken dan weer met de tram huiswaarts.

Woensdagochtend sliepen we lekker uit waarna we opnieuw de stad in trokken. Om 11u waren we afgesproken ‘under the clocks’ van Flinders met Nana Carole. De grootmoeder van ‘mijn’ kids. Zij wou me héél graag nog eens zien en verwende me zelfs met een mooi afscheidscadeautje. We hadden een vroege lunch omdat zij later naar haar werk zou vertrekken. Ook aan Southbank is er een food court. Op zich is het wel makkelijk om daar met meerdere mensen iets te gaan eten. Zelfs als iedereen zin heeft in een totaal andere keuken kan je toch lekker bij elkaar zitten. Want zoals eerder gezegd, een food court is gewoonweg een grote zaal omgeven door verschillende ‘kraampjes’. Als je wil kan je ‘take away’ doen, maar je kan er ook voor opteren om ter plaatse te eten. Dan krijg je meestal ook echt servies en bestek. Servies dat bovendien door mensen van de food court wordt afgeruimd. BB en ik kozen voor iets Thaïs, terwijl Nana voor de Australische keuken ging.

Voor een koffie verplaatsten we ons naar de ‘Arts Precinct’, naar het NGV (National Art Gallery of Victoria) . Hier genoot BB voor het eerst van een echte muffin. Algauw besefte ze dat de Australische muffins echter best groot zijn. Ik verdenk de Australiërs er zelfs van dat ze op die manier mensen willen koppelen, want je kan zoiets onmogelijk in één keer op eten. Eén keer maar heb ik voor mij alleen een muffin gekocht. En ik heb er drie dagen over gedaan om hem op te eten. (En ja, hij was heel erg lekker!)

Hoewel het de vorige dag best zonnig was hadden we die dag niet veel geluk. Regen! De mensen in Melbourne slaakten een zucht van opluchting na de lange hittegolf. Maar voor ons was dit toch iets minder leuk. Een dagje strand in St.Kilda zat er bijvoorbeeld al niet in. Toen we echter afscheid namen van Nana werden we aangeklampt door een oudere vrouw. Zij was blijkbaar vrijwilliger-gids voor het museum. Als we nog een tiental minuutjes zouden wachten zou ze ons voor een klein uurtje rondgidsen door de tijdelijke tentoonstelling ‘Melbourne Now’. Perfect voor onze regenachtige dag! Bovendien bleek deze tentoonstelling te gaan over artiesten uit Melbourne. Dat wil zeggen: heel wat kunstenaars uit heel wat verschillende richtingen. Van schilderkunst, naar beeldkunst, naar het maken van juwelen, kledij, werken met stof, … Voor ieder wat wils!

Ik geloof niet echt dat je in Australië moet zijn om prachtige kunst in een museum te bezoeken. Want het moet gezegd, het beste hangt voornamelijk in Europese steden (Louvre, British Museum, Rijksmuseum, …). Australië is dan ook een jong land met een minder uitgebreide kunstgeschiedenis. Geen grote namen zoals Rubens, Van Eyck, Da Vinci of Picasso hier. Al is er wel heel wat prachtige Aboriginal Art te vinden. Niettemin waren er toch een aantal stukken van de jonge generatie Australiërs die mijn adem wegnamen. Tip voor Melbourne dus: loop een museum binnen en wie weet krijg je een gratis tour. Sowieso zijn heel wat musea in Melbourne gratis, of op z’n minst bepaalde collecties die de musea herbergen.

Na de tour hielden we Melbourne voor bekeken en trokken we terug naar ons motel. ‘s Avonds hadden we niet veel zin om ver te lopen om iets te gaan eten. Het goot dan ook pijpenstelen! Dus namen we – goed aangekleed – de tram naar een McDonalds in de buurt. Een Australiër met een lichte T-shirt, sandalen en een schamele paraplu keek naar ons op: “Oh, you came prepared?” “Natuurlijk!”, antwoordden we: “We’re from Belgium, we’re used to it.” En voor we het wisten ontstond er een hele conversatie over het weer in België en de bekende vier-seizoenen-in-één-dag in Melbourne.

De volgende ochtend was ik bijna vergeten dat we om 10u moesten uitchecken, dus was het nog even hectisch bij het (her-)inpakken. Helaas was het opnieuw een regenachtige dag, best jammer, want de toppunten van Melbourne hadden we gezien en het was toch nog even wachten voor we konden vertrekken naar Cairns. Zonnen op het strand van St.Kilda of picknicken in de Royal Botanical Gardens hoorden er dus niet bij bij deze trip. Niettemin beslisten we al vrij gauw om toch al naar de luchthaven te gaan. Uiteindelijk is het altijd leuk om daar de mensen te bestuderen (bijvoorbeeld wanneer ze hun bagage op de weegschaal zetten en dan in paniek dingen beginnen te verplaatsen van hun in te checken bagage naar hun handbagage.) Helaas hadden we niet veel geluk, wel een uur vertraging naar Cairns!

Gezien ik in Cairns een huurwagen had besteld, was het mijn bedoeling om aan te komen in Cairns wanneer er nog voldoende daglicht was. Dat was dan ook niet bepaald het geval meer wanneer we uiteindelijk aankwamen in Cairns… Maar welke gevolgen dat gaf… Is voor een volgende blog 😉

Nog 5 weken

Dit weekend was een ietwat vreemd weekend. Het voelde zoals elk weekend: leuke dingen doen met Eva, genieten van Melbourne, genieten van het leven.

Maar dit weekend gingen Eva en ik extra los in St.Kilda: we trokken ons even niets meer aan van ons budget, en hoewel onze ogen duidelijk groter waren dan onze buikjes, bestelden we al het eten en alle cocktails waar we maar zin in hadden. Want… dit was Eva’s laatste weekend als au pair. Maandag komt haar vriendje en huppakee, weg is ze! (Er volgt een reis langs de Oostkust van Australië en dan nog een stukje Nieuw-Zeeland.)

Het zal raar doen zonder haar, hell, het deed al raar zonder Laura! En nu ben ik plots helemaal alleen? Hoe dan ook, gelukkig wonen Eva en Laura niet zoooo ver van mij. Nederland is namelijk niet de andere kant van de wereld, dus ik ben er vrij zeker van dat we elkaar snel terug zullen zien! Er is zelfs een waterkansje dat Laura nog terugkomt naar Australië en dat ik haar dan nog eens kan zien 😀

1383906_195146554001985_1902889266_n

Er is reeds een nieuwe au pair gekomen in Eva’s plaats, maar eerlijk gezegd heb ik niet veel zin meer om nieuwe mensen te ontmoeten. Tenslotte ben ik ook niet lang meer in Melbourne, moet ik een beetje op m’n budget letten, wil ik nu eigenlijk wel nog wat tijd met m’n host family spenderen én heb ik nog veel voor te bereiden voor mijn volgende avontuur!

Ik heb zoals ik al eerder zei 2 zalige weken vakantie gehad. Mijn eerste week, deze week, terug aan de slag bestond echter maar uit 2 werkdagen. Ik werd opnieuw huiswaarts gestuurd (weliswaar met een paar taakjes zoals de kerstboom afbreken en een ton strijk doen.) De reden? De komende 2 weken hebben de meisjes nog steeds vakantie en zal ik extra veel uren moeten doen. Deze week moesten mijn hostmum en hostdad nog niet zoveel werken, waardoor ze nog vrij veel thuis konden zijn. En het moet gezegd, de dag gaat snel voorbij wanneer je spelletjes zoals Uno speelt, naar de cinema mag gaan, in ’t zwembad mag spelen, … Maar het vraagt ook ontzettend veel energie om kinderen een hele dag te entertainen. Ja, entertainen. Want hoewel deze kids zichzelf ook prima kunnen vermaken, duurt het helaas niet lang of ze beginnen ruzie te maken. (Een nieuwe fase waarin ze recentelijk zijn in beland.) Daardoor moet ik me bijna continu met hen bezig houden. Tussenin probeer ik dan enkele huishoudelijke taken te doen zoals strijken, wat poetsen, eten voor hen klaarmaken, … En net wanneer je wat rust hebt en denkt dat je eindelijk wat voor jezelf kan koken… Is er weer wat aan de hand, dus van deftig eten komt er ook niet veel in huis.

Dus het moet gezegd, mijn 2 weken vakantie en ook m’n andere vrije dagen deze week… Waren ZALIG. Enerzijds miste ik de familie, want ik was echt helemaal alleen in hun huis terwijl zij in hun beach house zaten. Het deed zelfs raar om thuis te komen zonder dat Senna de hond me opwachtte. Ik ben echter al vrij snel gewoon geraakt aan uitslapen (in stilte), m’n eigen potje koken, lager opblijven en een film helemaal uitkijken. Ik vrees dat de komende 2 weken nog best lastig zullen worden. (Opnieuw naar het ritme: vroeg opstaan met schreeuwende kinderen, overschotjes van de kinderen eten, vroeg gaan slapen, moe zijn, … ) Om nog maar te zwijgen van de 3 daarop volgende weken: de eerste weken van een nieuw schooljaar, nieuwe (hectische?) planning, nieuwe activiteiten, etc.. Als dat maar goed komt! Het is vreemd, enerzijds haat ik het om altijd in hetzelfde stramien te zitten, maar anderzijds schrikt verandering me een beetje af. Of misschien is het omdat ik gewoonweg nog altijd geen idee heb wat er te gebeuren staat. Of misschien komt het omdat ik opgegroeid ben met een agenda in de hand en altijd georganiseerd te werk ga? Of gewoonweg omdat ik niet degene ben die de controle heeft over al dat gebeuren.

Gelukkig ben ik nu wel gewend aan het gezin, ken ik m’n weg in het huis, in de buurt, … Ach, ik voel het: er gaan traantjes vloeien over vijf weken! Want zelfs tijdens mijn 2 weken vakantie moet ik toegeven dat ik ze miste. En het feit dat de kinderen letterlijk op mij afstormden toen ze me zagen bevestigd dat dat gevoel wederzijds is.

Maar zoals ik al zei: ik haat het om in hetzelfde stramien te blijven, en ik voel dat mijn tijd gekomen is om te gaan. Ik denk dat langer dan 6 maanden werken als au pair een vergissing zou zijn. Dan zou ik mijn gezin beu worden, de plek waar ik verblijf beu worden, … En zou ik waarschijnlijk ongelofelijk chagrijnig worden 😉

Wat volgt er dan na 5 weken? Wel, dan krijg ik nieuw reisgezelschap in de vorm van mijn moeder. Voor een maand en een week (hmmm, benieuwd wat dat zal geven!) zullen we samen langs de Oostkust trekken. Daarna trekt mijn moeder weer alleen huiswaarts en trek ik nog een tijdje alleen verder.

Een voorlopig ruw plan van onze reis:

Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.41.07

 Zaterdag 16 februari: BB komt aan in Melbourne

16 februari – 20 februari: Melbourne

10451685-cartoon-vliegtuig

21 februari – 24 februari: Cairns (alsook Kuranda, Port Douglas, Mossman Gorge)

8029956-tekening-van-de-oude-rode-auto-op-witte-achtergrondSchermafbeelding 2014-01-12 om 20.42.49

25 februari – 27 februari: Magnetic Island (Townsville)

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.43.25

28 februari – 2 maart: Whitsundays (Airlie Beach)

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.43.50

3 maart – 5 maart: Fraser Island (Hervey Bay)

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.44.46

6 maart – 7 maart: Noosa

bus5Schermafbeelding 2014-01-12 om 20.45.06

8 maart – 12 maart: Brisbane

10451685-cartoon-vliegtuigSchermafbeelding 2014-01-12 om 20.51.29

13 maart – 17 maart: Sydney

Sydney

En als afsluitertje, één van de grappigere Aussie reclames van ’t moment:

Duimen dat we onderweg geen dergelijke Aaaaaaa-toestanden tegenkomen… Al zit ik ook bij Allianz 😉

So, how about your weekends (deel 2)

30-09-13

In mijn vorig bericht had ik reeds een tip van de sluier opgelicht wat betreft mijn andere weekends hier in Melbourne: de Dutchies Eva en Laura en ik + wine & cheese = very happy au pairs! Jullie zullen het wel merken of al gemerkt hebben, het is vooral met Eva en Laura dat ik hier mijn weekends doorbreng. Ik schiet dan ook erg goed op met deze twee Hollandse meiden. Het begint al zo erg te worden dat ik ook al woorden gebruik als “nou” (nu/ wel) , “boeie” (maakt niet uit), “joh” (jong), “prima” (goed), “jam” (confituur) en “ham” (hesp). En niet te vergeten dat leuke accentje. Benieuwd hoe ik spreken zal wanneer ik terug kom: Vlaams met een Australisch-Hollandse tongval?

No worries, ook de Nederlandse dames hebben al enkele Vlaamse woorden overgenomen. Ze lagen plat van het lachen toen ik een ‘kleedje’ wou aantrekken.

“Een kleedje hoort op de grond Davina!”

– “Huh? Da’s toch een tapijt? Wat trekken jullie dan aan?”

“Een jurkje!”

En ik zit in de ‘zetel’, terwijl zij het liefst van al op de ‘bank’ kruipen. Maar Laura en Eva vinden de woorden ‘kleedje’ en ‘zetel’ zo leuk dat ze vanaf nu besloten hebben om deze woorden ook te gebruiken.

Tijdens een avondje gezellig samen zijn had Eva onlangs dan ook een leuke playlist samen gesteld met voor elke persoon een liedje dat op ons lijf geschreven is. Drie maal raden wat mijn ‘lijflied’ is?

Eva zorgde ook voor een nickname voor onze groep: de 3 A’tjes. (EvA, LaurA, DavinA). Ook de drie prinsessen van Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima worden de 3 A’tjes genoemd: (Catherina-) Amalia, Alexia, Ariane. Is dus best een leuke touch 😉

Weekend 4 (7 – 8 september):

Eerste stop van de dag: High Tea @ Moomoo. Eva en Laura kenden het al, want in Nederland wordt er blijkbaar ook vaak een High Tea genuttigd. Bij ons wordt er hier en daar ook wel Afternoon Tea gedaan met enkele lekkere koekjes of cupcakes erbij, maar zoals ik het hier in Melbourne gezien heb? Nog niet eerder gezien geloof ik.

In België wordt eigenlijk wel de juiste term gebruikt met de ‘Afternoon Tea’, want High Tea was begin de 19de eeuw de avondmaaltijd. Er werd dan vooral witte bonen in tomatensaus met wat brood, worstjes, kaasjes, eieren, aardappelen en af en toe wat vlees voorgeschoteld. Zoals je merkt simpele kost, dit was dan ook vooral voor de gewone arbeiders. Waarom de term High Tea? ‘High’ omdat de maaltijd aan een gewone tafel werd genuttigd met stoelen met een hoge rugleuning (dit in tegenstelling tot de Afternoon Tea op een lage koffietafel met makkelijke zetels of lage stoelen.) ‘Tea’ door de thee natuurlijk! Gezien de arbeiders de hele dag aan het werk waren en niet zoals de hogere klasse aan thee toe kwamen rond 16u, moesten deze arbeiders dus wachten om thee te drinken en te eten tot ze thuis kwamen (rond 18u ongeveer). Dan werd het avondmaal en ‘thee-tijd’ gemixt. Veel Australiërs gebruiken overigens nog steeds het woord ‘Tea’ voor de avondmaaltijd. Uiteindelijk nam ook de hogere klasse de gewoonte van ‘High Tea’ over waardoor het allemaal wat weelderiger werd.

De High Tea zoals die nu gekend is heeft dus eigenlijk niet veel meer te maken met de oorspronkelijke term. Ten eerste is deze maaltijd véél luxueuzer, ten tweede wordt deze in principe niet meer ’s avonds genuttigd en ten derde bestaat het voornamelijk uit kleine hapjes geserveerd op een etagère van 3 verdiepingen. Bovenaan liggen meestal scones met confituur en crème fraîche. In het midden meestal hartige hapjes (soms warm) zoals sandwiches en dergelijke. Onderaan volgt de zoetigheid met bijvoorbeeld cupcakes, macarons en chocolade. Dit alles natuurlijk geserveerd met ra ra ra: thee!

Hoe dan ook: ik vond het geweldig! Hieronder dan ook een foto van mijn High Tea:

Op aanraden van Eva’s hostmum besloten we in de namiddag richting Fitzroy te trekken. Fitzroy is een hippe, alternatieve buurt in Melbourne waar muziek, kunst en mode tot leven komen. Alleen bleek het voor ons helaas niet zo simpel te zijn om op de juiste plek te raken. Wanneer je gewoon bent om in een land te leven met duizenden kleine straatjes vergeet je soms dat je het in Melbourne moet doen met oneindig lange rechte straten. In je gps ‘het midden van de straat’ opgeven is dan ook totaal geen goed idee. In één straat vind je bij ons wel zo’n 30 andere straten. In de grote steden van Australië is het dan ook aangeraden om ook een huisnummer op te geven, of op z’n minst een kruising tussen 2 straten. Want wat is er ons gebeurd? We stapten van de tram in de juiste straat… Maar helaas helemaal aan de andere kant van waar al het leven was. Wel een uur rond gewandeld tot we eindelijk in de juiste buurt zaten. Supererg vonden we het niet (zo moesten we ons niet meer al te schuldig voelen voor al de zoetigheid tijdens de High Tea.) Tegen dat we echter in de juiste buurt zaten begon het donkerder te worden en begon onze maag alweer te knorren.

Het was uiteindelijk de leuke jazz-muziek van de band Virus die ons binnenlokte in ‘Grumpy’s Green’. (Een band die er overigens – in principe – elke zaterdag te vinden is.) De band betond uit een bizarre groep mannen van verschillende leeftijden. De man op de drums moet al in de zeventig geweest zijn, maar hij speelde alsof hij nog twintig was. De jazz klonk “old school jaren ’50 jazz” en was dan ook erg aangenaam om naar te luisteren. We besloten om er even enkele kleine dips te nuttigen en dan verder op ontdekking te gaan in de buurt. Uiteindelijk was het er echter zo gezellig dat we er de hele avond blijven hangen zijn. Uitkijken naar een andere plek voor een avondmaaltijd was dan ook niet nodig gezien onze ‘kleine dips’ helemaal niet zo klein bleken uit te vallen:

Na Virus kwamen er vanaf 21u ook andere bands met allerlei verschilende stijlen muziek. Enkele nachos, 3 flessen wijn en enkele shots later zijn we met een taxi thuis geraakt. Want om terug naar huis te gaan hadden we niet bepaald veel zin meer om uit te zoeken waar we precies waren en welk openbaar vervoer we het best zouden kunnen gebruiken. Achteraf gezien bleek echt dat we een GIGANTISCHE ommetoer hadden omgelopen en niet zo ver van het centrum van Melbourne waren… Auwch!

De volgende dag besloten we om op zondag weer naar de Royal Botanic Gardens te trekken. Deze keer trokken we dieper het park in en werden we verbaasd door de pracht en praal van dit stukje natuur midden in de stad. Het zonnetje was ons weer goed gezind waardoor we gewoon in het gras konden liggen en konden kijken naar de mooie blauwe lucht.

Op zoek naar enkele leuke (gratis) dingen in de stad, had ik gelezen over het ‘Chinese Food Festival’ in de stad. Na wat gerust te hebben in het park gingen we richting China Town om dit festival te ontdekken. Helaas viel er niet veel te ontdekken. Een misverstand, een fout adres? Wie weet wat er gebeurd was, maar op de plaats waar het normaal door zou gaan was er helemaal niets te vinden! Teleurgesteld trokken we dan maar naar een vertrouwelijke plek: Southbank. Restaurants en leuke zaken zat daar, en we hadden ze heus nog niet allemaal uitgeprobeerd! Deze keer belandden we bij de ‘Ludlow bar’ waar we als hapje chips met Aiolie (veel te lekkere knofloosaus) aten. Nadien zijn we in de buurt in een Food Court gegaan waar we opnieuw de keten ‘Grill’d Healthy Burgers’ een bezoekje brachten. Moe van het drukke weekend keerden we voldaan terug huiswaarts en doken we al vrij vroeg ons bedje in.

Weekend 5 (14 – 15 september):

Op deze zaterdag trokken Laura en ik al vroeg de stad in om te genieten van een ‘Morning Tea’ in dezelfde zaak waar ik ook voor het eerst met Eva iets gegeten had in Melbourne: ‘Espresso’ in Degraves Street. Dat straatje is zo gezellig dat ik er vaak naartoe gezogen wordt. Leuk die ochtend was toen Laura en ik de zaak binnen gingen en we aan het twijfelen waren waar we konden zitten. “Oh, je mag gerust daar plaatsnemen als je wil.”, klonk het plots achter ons. We schrokken ons een bult dat we Nederlands hoorden en werden aangenaam verrast door een leuke Hollandse meid die ons bediende. Nu enkele weken later verbaasd het me eigenlijk niet zoveel meer. Het komt zelden voor dat je in een grote jonge stad als Melbourne mensen tegenkomt die 100% Australisch zijn. Na de veelgehoorde zin “How are you doing?” is “Where are you from?” de volgende zin. Heel wat jonge mensen die hier net zoals ik met een Work and Holiday Visum zijn (ook heel wat jonge mensen die hier zo begonnen zijn en hier jaren later nog steeds zijn.)

Hoe dan ook, daar lekker broodje gegeten, lekker koffietje, lekkere vers geperste fruitsap, … Perfect om de dag goed te beginnen! Eva beloofde om zo snel mogelijk achter te komen zodat we richting Queen Victoria Market konden gaan. Die ochtend moest Eva namelijk babysitten. Helaas werd ze langer opgehouden dan verwacht waardoor ze veel later de stad in kwam, terwijl de markt al om 15u sloot. Helaas pindakaas! Dan maar iets anders doen! Beetje geshopt en wat rondgeslenterd in de stad. Ik was toen nogal verkouden waardoor er eerlijk gezegd niet veel fut meer in mijn lijf zat. En ook Laura en Eva waren best moe van een drukke werkweek. Bleek dat we zowat allemaal met zieke kids thuis hadden gezeten waardoor we natuurlijk een aantal uurtjes extra moesten werken en onze aandacht volledig aan onze kids moesten geven.

Huppakee, weer naar onze vertrouwde plek, richting Southbank om weer eens een nieuw restaurant uit te proberen. Daar kwam ook een andere au pair en vriendin van Laura, de Amerikaanse Shelly, ons tegemoet. Een leuke meid die er in de stad net een barista-training had opzitten. Ze had een hele dag koffie’s staan maken en keek dus ook wel uit naar een lekkere maaltijd. In Australië is het overigens zo dat je zonder een officiële barista-training gewoonweg NIET aan de slag mag in een koffiebar  (en zo zijn er heel wat). Hier in Melbourne nemen ze hun koffie dan ook héél serieus! Ook voor andere horeca-zaken wordt wat training verwacht. (Al vind ik persoonlijk dat de bediening in de meeste plaatsen op niets trekt in Australië.) Hoe dan ook, deze keer besloten we ‘The Breslin’ uit te proberen. Laura, Eva en ik delen bijna praktisch altijd alles op restaurant (want ze weten hier wel van wanten met hun gigantische porties) en waren dan ook blij dat ze speciale ‘shared dishes’ hadden. Hier kregen we dan ook een goede schotel met verschillendende soorten stukken gegrild vlees voorgeschoteld. Jummie!

De vermoeidheid en de verkoudheid sloegen echter hard toe waardoor we het deze zaterdagavond niet te laat maakten. Ook zondag zou voor mij een off-day worden. Lekker in de zetel met het dekentje tv kijken, en wat kon ik als zieke beter doen dat te kijken naar een car race waarin mijn hostdad de commentaar op tv geeft? Trouwens een erg bizarre ervaring! Wel leuk om hem om die manier bezig te horen. In huis wordt er zelden over werk of over racen gepraat. Maar door de tv was het duidelijk dat Mark Skaife nog steeds érg gepassioneerd is door het racen.

De week die op dat weekend volgde was trouwens een erg drukke week. Mijn meisjes kregen namelijk al vakantie! Hierdoor kregen de meisjes van 7 tot 7 (of soms langer) mijn volledige aandacht. Best lastig! Het weekend daarop kwam dan ook als geroepen!

Maar… Je hoort me vast al komen… Das voor de volgende keer 😉

Reacties op mijn oude blog:

Belinda schrijft:30 Sep 2013, 19:06
Zalige weekends! Truus serveerde ons vroeger lekkere thee met hapjes en étagère in de Carlos Quinto (of ben je nooit met ons meegeweest?)
Christa De Vlieghe schrijft:30 Sep 2013, 21:18

Toch Zalig zo ronddwalen in een stad, mega stad natuurlijk.
Tof dat je met andere meisjes de stad kan intrekken.
En smoefelen met zijn drietjes is ook veel leuker natuurlijk.
Groetjes van ons hier allemaal.
Zoen

marianne verheecke schrijft:01 Oct 2013, 08:35

wat een leuke weekends heb je daar ! geniet maar ten volle ! xxxxmarianne

Davina schrijft:01 Oct 2013, 10:34

@ BB: Ik ben wel bij Carlos Quinto geweest in Gent, maar heb de mooie étagères enkele op andere tafels mogen bewonderen. Carlos Quinto is inderdaad één van de weinige plaatsen in Gent waar je een Afternoon Tea kan krijgen of de High Tea zoals ik beschreven heb. Ik geloof dat ook Julie’s House iets dergelijks doet, al schijnen de scones daar op niet veel te trekken.

@ Christa: Gewoon wat rondwandelen in een stad, één van de liefste dingen die ik doe. Ook in Gent deed ik niets liever dan er gewoon verdwalen, al vond ik in Gent mijn weg véél sneller terug 😉

@ Marianneke: Dat doe ik zeker!

So, how about your weekends (deel 1)

20-09-13

Nadat ik in mijn vorige post een normale schoolweek beschreven heb, is het eindelijk tijd voor mijn weekends!

Mijn allereerste weekend heb ik natuurlijk al beschreven in deze (klikkerdeklik!) post.

Weekend 2 (23 – 25 augustus 2013):

Op vrijdagavond werd ik bij Renée thuis uitgenodigd. Renée is een Nederlandse jonge meid die hier ook als au pair werkt. Hoewel we beiden in Melbourne wonen, duurde het een goed uur met de tram vooraleer ik bij haar was. Ook Irene, NOG een Nederlandse au pair was bij Renée op bezoek. Renées hostouders waren het land uit en de kids bij de grootouders. Daardoor kon Renée ons lekker verwennen met een typische pannenkoek (van bij ons, geen pancake) met appels. ‘s Avonds nog naar een filmpje gekeken (Pitch Perfect, leuk!) En dan maar besloten om bij Renée te overnachten. Supergezellig bij Renée! Het was ook duidelijk af te lezen dat Renée’s hostmum een architecte is, het huis was een typisch Victoriaans huis: ziet er klein en schattig uit vanbuiten, maar is héél groot vanbinnen. De inrichting, de kleuren, precies uit een woonmagazine 😉

Op zaterdag besloten we naar Flinders Station te gaan en zoals de Aussies af te spreken ‘under the clocks’. Want ja hoor, we kregen er nog een Hollandse au pair bij: Cyrille. Irene is al het langst hier in Melbourne (en is nu zelfs voor een tweede au pairavontuur vertrokken naar Adelaide.) Het was dan ook vooral Irene die ons door de kleine laantjes en straatjes van Melbourne leidde. Met Eva had ik reeds enkele van die straatjes gezien, maar Melbourne heeft echt heel wat geheime plekjes waar je zo over zou kijken.

Wat geshopt, wat geluncht, wat gedronken, en het zonnetje scheen sterker en sterker. Echt een fijne dag gehad toen! Doordat ik nog wat last had van jetlag besloot ik vrij vroeg terug te keren en wat te rusten.

Ook zondag was het nog een mooie dag, dus dan met de andere Dutchies Eva en Laura (jaja, ik ben hier echt omgeven door de Hollanders) naar St.Kilda getrokken. St.Kilda, met wat kan ik het vergelijken? Het is geen Knokke, noch Blankenberge noch de Haan… Palmbomen, een groot strand, een gigantische boulevard, een Luna Park, gezellige bars, een straat vol met cupcakes en veel ander lekkers:

‘s Avonds ook gesmuld bij de Grill’d Healthy Burgers (onlangs ontdekt dat het eigenlijk een keten is, hooray, nog zo’n lekkere zaken hier!)

Donderdag 29 augustus:

Geen weekend, maar in navolging van andere Australiërs toch maar lekker uit geweest. Het is namelijk opvallend hoeveel er te doen is op donderdag! Bij ons is donderdag ook voor studenten een typische dag om uit te gaan, maar hier gaat ook ‘het werkvolk’ op donderdagavond uit. Opvallend is dan ook dat er bijvoorbeeld op een zondagavond bijna niemand op restaurant te vinden is. Op donderdag smijten ze dan weer met “oesters voor $1” en “happy hour”. Eva, Laura en ik trokken dan maar naar de Eureka Tower. De wolkenkrabber is bijna 300m hoog. “Het gebouw is de hoogste woontoren als men tot de hoogste verdieping meet. Q1 in de Gold Coast is officieel de hoogste woontoren ter wereld, doordat de spits zijn hoogte vergroot.” Aldus Wikipedia.

Laura durfde niet bepaald dichtbij het raam te komen, maar Eva en ik wilden Melbourne by night wel wat dichterbij zien!

De Eureka Tower is gelegen aan één van de gezelligste plaatsen in Melbourne: Southbank. Gelegen aan de Yarra river, vind je een mooie boulevard met de ene zaak naast de andere. We lieten ons in de ‘World’ verleiden door een kaasplank en wat wijn, met op de achtergrond een mooi streepje live muziek. Niet onbelangrijk: daar werden we door de meest enthousiaste en beleefde ober ooit bediend!

Weekend 3 (31 augustus – 1 september):

In dit weekend is de lente officieel gestart! En je kon het meteen voelen! Reeds vroeg in de ochtend kriebelde het dan ook om te gaan joggen in het park. In België moest ik m’n uiterste best doen om mezelf in m’n sportoutfit te heisen en te gaan sporten, maar hier gaat het me zoveel makkelijker af. Ik denk dat het komt omdat je gewoonweg IEDEREEN hier ziet sporten. Je kan écht moeilijk achterblijven hoor. En nu ik me met Eva en Laura heb ingeschreven voor de Color Run, moet ik wel maken dat ik toch iets of wat van conditie heb 😉 En na wakker te worden door enkele krijsende kinderen en blaffende honden doet zo’n rondje lopen écht deugd! Hier in de buurt ga ik vooral in het Oorong Park lopen, zo fijn om daar te zijn op een zaterdag. Andere joggers, spelende kinderen, een rugby wedstrijdje, mensen op wandel met hun look alike honden, … Zalig gewoon 🙂

In de avond voor het eerst uit geweest in Melbourne. Samen met Eva en Laura naar Chapelstreet getrokken. Eerst gegeten in ‘Caffé Sienna’, een Italiaans restaurant. Beetje gemende gevoelens bij dit restaurant. Hoewel ze op onze vraag ons lekkere dips kwamen serveren, terwijl dit niet op de kaart stond, werd dit lekkere dipbordje weer snel weggenomen omdat het plots nodig was om ons hoofdgerecht te serveren. Achteraf gezien was het misschien zo slecht nog niet dat ze ons voorgerechtje zo snel wegnamen, want jeetje was me dat een grote portie! Ik had een lekkere pasta met tomaat, feta en aubergines besteld. Het bord leek echt oneindig diep te zijn. Als dessert een ijskoffie gedronken (omdat ik niet kon kiezen tussen een zoet dessert en iets om wakker te blijven).

Hierna een wijntje gedronken in de hippe zaak ‘Morris Jones’ (was denk ik ook de duurste wijn van de avond, overigens gemiddeld $8 per glas wijn hier!) En uiteindelijk in de ‘Lucky Coq’ beland. (Heel leuk om een dag later aan je hostparents in het Engels te vertellen waar je geweest bent. “The Lucky WAAAAAAAT???” – “Coq, spelled c-o-q.” – “Oooooh, ok…”).

Heel wat danspasjes en flessen wijn later eigenlijk al vrij vroeg thuis aangekomen. Onze avond was dan ook al vroeg begonnen. Ik vond het wel fijn zo, in ‘our line of business’ ben je namelijk zo moe dat je in principe om 21u al in bed zit. Enige nadeel van de zware pasta en de flessen wijn? Dat zowel Eva en ik geleerd hebben wat de Engelse uitdrukking “To drive the porcelain bus” precies wil zeggen…

Niettemin, memorabele zalige eerste avond uit! Australiërs zijn ook op de dansvloer heel sociaal en mengen zich vrij snel in je groepje om te kletsen of om met jou te dansen. Wat een lief volkje is dat toch hier!

Zondag besloten we dan maar wat te bekomen door een mooie ochtendwandeling te maken in de Royal Botanic Gardens. Achteraf bleek dat we nauwelijks IN de Royal Botanic Gardens waren, maar ach, we zagen groen, we zagen een blauwe hemel… We waren blij 🙂

Laura en Eva hadden tickets voor een Footy game in de namiddag en trokken dus terug naar huis. Ik besloot echter een wandeling in het centrum te doen. Op het internet staan er talloze leuke wandelingen die je in Melbourne kan doen, vaak mét plannetje en uitleg. Eerlijk gezegd geen idee meer waar ik het gehaald heb, maar ik besloot dus de thema-wandeling ‘hidden lanes and arcades’ te doen. Zoals ik reeds eerder verteld heb lopen er namelijk heel wat leuke kleine straatjes in Melbourne en nieuwsgierig zoals ik ben vind ik het altijd leuk om ‘geheime’ plekjes te ontdekken. De eerste zonnestraaltjes maakten de wandeling extra leuk, alsook de vele gezellige eetplekjes die ik passeerde. Het was uiteindelijk in Hardware Lane bij ‘Triim’ dat ik halt hield voor een warm broodje met kip, kaas en avocado. Lekker eten op een gezellig terras, en zoals op zoveel plaatsen in Melbourne, een goede straatmuzikant op de hoek van de straat. Ik kon deze straatmuzikant wel bijna kussen! Niet voor zijn goede looks (die had hij helaas niet), maar voor zijn sax en de tonen van ‘Mack the Knife’ die er uit kwamen. Even meende ik dat Satchmo stond te spelen ❤

Intussen ben ik al veel straatjes en gallerijen vergeten, en zal ik ze dus moeten herontdekken. Maar dat is niet erg, het voelde een beetje alsof ik in Disneyland liep!

Nadat ik her en der nog wat leuke plekjes ontdekt heb (en natuurlijk wat geshopt heb), ben ik uiteindelijk terug richting Southbank gelopen. Ik vond het er die ene donderdagavond zo gezellig, dat ik wel eens wou zien hoe het er overdag was. Eenmaal onderweg bleken ook Laura en Eva van plan om dezelfde richting uit te gaan. Dus weer samen met de Dutchies voor een kaasplank gegaan (deze keer zonder wijn gezien onze “drive with the porcelain bus” de vorige nacht.) in ‘Leftbank’. En wat later op de avond ook lekkere sushi gedeeld bij ‘Saké’. Van een voldaan weekend gesproken!

En mijn andere weekends? Dat is voor een volgende keer! Hier zijn jullie tenslotte al even zoet mee, niet?

Alvast een tip van de sluier voor de volgende ‘aflevering’: vooral Eva, Laura en ik kunnen het goed vinden met elkaar. En we houden duidelijk van hetzelfde eten. Vooral onderstaande ‘songtext’ gaat voor ons goed op:

Reacties op mijn oude blog:

marianne.verheecke@telenet.be schrijft:20 Sep 2013, 17:37
leuke pun op de song van annie lennox ! xxx marianne
Christa De Vlieghe schrijft:22 Sep 2013, 20:54

De foto’s zijn mooie…..ik wil dat gewoon aan de lijve ondervinden…Smok you

Davina schrijft:23 Sep 2013, 12:40

@Marianneke: Ja, vond ik ook best goed gevonden! @Christi: en naar mijn gevoel kunnen de foto’s maar 15% vastleggen wat het echt is. De sfeer die je voelt, de geluiden die je hoort, hetgeen je ruikt, … Het is zoveel meer! Smok terug!

Davina schrijft:23 Sep 2013, 12:41

*ChristA natuurlijk! (Stomme gsm)

Met m’n gat in de boter gevallen

20-08-13

Ein-de-lijk ben ik hier weer!

Ik heb al zo vaak zin gehad om te schrijven: zoveel nieuwe indrukken, zoveel gebeurd, … Maar ik was gewoonweg doodop! Jet lag is killing me! Vandaag was de allereerste ochtend dat ik niet om 4u wakker werd. Al had ik deze middag best veel zin in een middagdutje. En hoewel de honden naast me lagen te ronken terwijl ik mijn lunch opat… Heb ik hier toch niet aan toegegeven. Er is hier namelijk zoveel te doen en te zien dat ik alle tijd kan gebruiken en het best wel interessant is om dus zo snel mogelijk op Aussie time te leven 😉

Zoals je ziet, best een lange tekst. Dus vlij je neer, neem iets om te drinken en enjoy! (Hopelijk?)

Mijn allereerste dag in Melbourne heb ik vooral ten volle kunnen beleven op dag 2. Gezien ik dag 1 zowat de hele dag geslapen had :p Op dag 2 had ik een afspraak bij Work ‘N Holiday. Maar wat is er gebeurd? Davina is verloren gelopen in de grote stad! Melbournes stratenplan is een dambordplan. En echt alles lijkt op elkaar. Ik meende in Collins Street te zijn… En liep de straat zo’n 3x op en af op zoek naar het juiste huisnummer. Niet goed opgelet. Ik liep in Collins Street Lt., waarbij Lt. dus voor ‘little’ staat. Is mijn inziens nochtans even groot als Collins Street, maar soit. Gelukkig begon het mij een beetje te dagen dat ik een blok eerder ook 2 parallelle straten met dezelfde naam had gezien (Bourke Street & Bourke Street Lt.). En ja hoor, een straat verder, parallel gelegen vond ik dan uiteindelijk Collins Street. Oef!

Bij Work ‘N Holiday maakten ze er niet zoveel problemen van dat ik te laat was, de Amerikaanse vrouw ging gewoon verder met haar presentatie, waarbij ze vooral stond te zuchten. Enkel wanneer ze het had over backpacken en reizen in Australië, en dit vooral in  The White Sundays Islands… werd ze plots erg enthousiast! Het moet gezegd, het enthousiasme sprong over en ik kreeg meteen zin om mijn verdere reis te plannen na m’n au pairavontuur. Om me voor te bereiden op het au pairschap kreeg ik ook een dvd met First Aid Care te zien. Zo saaaaaaaaaaaaaaaaaaaai. Tijdens m’n lerarenopleiding al verschillende ehbo-workshops gehad en die waren véél interessanter. Daar mochten we elkaar ook echt behandelen voor onze zogenaamde wonden. Alhoewel wij het niet gehad hebben over wat er je te doen staat wanneer je door een slang of een spin gebeten wordt…

Pas later in de namiddag had Work N Holiday een afspraak geregeld bij de bank om een account te openen, dus dat gaf me wat tijd om de stad verder te verkennen. Nuja, verkennen… Na mijn ochtendlijke chaos in de straten van Melbourne durfde ik eerlijk gezegd niet ver meer lopen. Het is niet dat je je kan herkennen aan die ene grote bocht daar, of dat kleine rondpuntje ginds of dat ene gigantisch grote gebouw daar. Alleen maar rechte straten en wolkenkrabbers. Hier en daar uitzonderlijk een kleiner herenhuis/appartement-achtig iets. Interessant zijn hier de food courts. Een grote zaal onder enkele gebouwen waar je dus kan eten. Deze zijn bovendien vaak gezellig ingericht en hebben wifi ^^ Je kan zelf je lunch meebrengen, of… Je kiest eten uit één van de talloze kraampjes die die zich in de food court bevinden. Eén ding waar ik erg blij mee ben in Melbourne: Sushi everywhere! 😀 En dat viel al bij al nog mee van prijs ook 🙂 (Seriously, just Google ‘food court Melbourne’.)

Na m’n sushi had ik nog massa’s tijd over… maar had ik niet veel zin meer om tussen het businessvolkje te zitten in de food court. Al wou ik me wel al iets meer Australiër en vooral Melbourniër (?) voelen. Dus dan kon ‘t niet anders dan dat ik een koffie ging drinken. En gezien ik toch wat koud had en ENORME last had van jetlag, leek dat wel gepast. Al koos de niet-koffiedrinker natuurlijk voor een latte 😉

2013-08-15 13.08.39

Niet veel later zat ik dan eindelijk in de bank. Daar waren er ook 2 Duitse meiden die net als ik via Work ‘N Holiday een account kregen. Grappig was dat ze hele tijd onder elkaar in het Duits aan ‘t kletsen waren en blijkbaar dachten dat ik er geen woord van begreep. Ze waren gelukkig niet over mij aan het roddelen, maar op een bepaald moment ging het er wel grappig aan toe en schoot ik dus keihard in de lach. Verschoten ze natuurlijk wel van: “Kunnen Sie Deutsch?” Bleek uiteindelijk nog goed van pas te komen want hun Engels was niet al te denderend. Af en toe mocht ik dus voor wat vertaling zorgen bij de bank. Best wel handig dus als je een hoop talen kan 🙂 Ik ben trouwens ontzettend blij met m’n Aussie bankaccount: 4% op m’n savings ^^ Alles overplaatsen naar daar?

Ik vraag me eigenlijk echt af hoe die Duitse meisjes het zullen redden. Ze willen hier graag rondreizen en liefst van al wat werken in ‘the fruit picking business’. Uhm, ok, maar het is nu winter? Ze hadden dus eigenlijk geen flauw idee wat ze de komende weken zouden doen, waar ze terecht zouden komen etc…. Niets voor mij hoor! Wat ben ik blij dat al alles geregeld was!

Ik heb uiteindelijk 2 nachten in de hostel geslapen en de derde dag werd ik afgehaald door m’n hostmum Toni. ‘s Morgens nog even de buurt lopen verkennen en met open mond staan kijken toen ik slechts een deeltje van de gigantische versmarkt Queen Victoria Market bezocht had. Deed me beetje denken aan onze oude groothandelsmarkt die nu plaats gemaakt heeft voor het nieuwe voetbalstadion in Gent (met een naam die ik niet eens kan uitspreken). Of de markt in Barcelona langs de Ramblas.

Anyway, voor ik het wist stond er een prachtige witte Porsche Cayenne voor de deur en werd ik opgepikt door Toni. Ze was zo hartelijk dat ik me meteen op m’n gemak voelde. Zo ook wanneer ze enthousiast over de buurt vertelde, dingen van België wou weten, me het huis toonde, … OMG het huis! Mijn slaapkamer… Ik voelde me echt wel een beetje als in een hotel: een gigantisch bed met honderd-en-één kussens erop. Precies zoals ik het graag heb 😀 Nu ik er een paar dagen woon lijkt het huis al kleiner, maar in het begin leek het me zo groot met al die badkamers en woonkamers. Eens je er woont besef je wel dat elke kamer toch zijn eigen functie heeft. Terwijl ik schrijf bevries ik bijna en probeer ik me op te warmen met een thee. Ik kan bijna niet meer wachten tot het hier wat warmer wordt en ik gebruik kan maken van het zwembad. Ik denk dat ik daar toch wel wat tijd in zal spenderen 😉 Leuk zijn ook de 2 superschattige hondjes in huis. Waarvan de oudste hond Senna me al meteen overal rond volgde bij aankomst.

2013-08-16 21.32.44

 

Nadat ik bijna klaar was met uitpakken kwamen de kids met babysit Amy van school. In het begin negeerden ze me een beetje en gingen ze hun gewone gangetje. Maar eens ik met de Belgische cadeautjes kwam (smurfen, Kuifje, …) veranderde hun gedrag gelukkig wel en bleken ze oprecht geïnteresseerd in mij, België en de cadeautjes. Ook dat laatste is niet onbelangrijk gezien de meiden toch vrij verwend zijn en verschillende kamers vol speelgoed hebben. Al kloeg Mia gisteravond nog dat er te veel mensen hun kledij cadeau geven i.p.v. speelgoed.

Op de eerste avond toonde Amy me een beetje hoe alles in z’n werk gaat en hielp ik de meisjes in bad te doen. ‘s Avonds zouden de meisjes, de ouders en ik samen uit eten gaan. Hoewel er een hoop dingen moet gedaan worden (zoals de meiden hun huiswerk) gaat alles er wel gemoedelijk aan toe. De kinderen lijken nooit gerusht te worden om iets te doen. Zelfs niet bij het ontbijt wanneer ze naar school moeten. Ik denk dat dat misschien het voordeel is van een au pair, dat de taken wat meer kunnen verdeeld worden en alles wat trager kan. Ook al is het voor mij dan een beetje een grijze zone (wie doet wat, want iedereen is hier en iedereen heeft 2 paar handen).

Hoe dan ook, toen mijn hostdad Mark thuis kwam ging het er mogelijk nòg gemoedelijker aan toe. Hij bood me meteen een apero aan. Wordt bij ons thuis ook wel op een vrijdagavond gedaan. Alleen is Champagne bij ons eerder voor speciale gelegenheden. Niet zeker of dit dus iets voor alle weekends is, of enkel en alleen door mijn komst. m.a.w., Om mijn komst te vieren 😀 Wat later trokken we naar een restaurant genaamd Barça. De naam doet vermoeden dat dit restaurant Europees getint is. Er werd me verteld dat het – rarara – afgeleid is van Barcelona. Ik zag echter maar 1 Spaans gerecht op de kaart: Paëlla. Al de rest? Frans of Italiaans. Daar zat ik dan in een restaurant met Australiërs die dachten dat ze Spaans aten. Hilarisch! Niettemin werd er heel fijn en lekker eten geserveerd. Als apero vroeg Mark om 12 oesters, die we dan met de 3 volwassenen konden delen. Eens mijn 4 oesters op waren had ik het gevoel dat ik niet eens meer plek had voor een hoofdgerecht. Maar Toni en Mark pushten me om nog 2 oesters op te eten. Ze zeiden sarcastisch “We’re so full Davina, we can’t have anymore.” “So Davina, you HAVE to eat these, or else it ‘ll be a waste.” Ik werd tegen de muur geduwd. Ze verwenden me rot die eerste avond!

Gelukkig was ik de volgende ochtend op zaterdag al wakker om 4u door m’n jetlag, want slechts enkele uren later zou ik ontdekken wat de meisjes het allerleukste vinden om te doen wanneer papa en mama thuis zijn: al schreeuwend bij hen de slaapkamer in gaan om ze te doen verschieten, springen op het bed, en kietelgevecht met de papa houden. Ergens wel vertederend om te horen, maar niet als jouw slaapkamer naast die van mama en papa is… en kindjes dus niet echt beseffen hoe luid ze eigenlijk wel kunnen zijn. Djeezes! Alle weekenden van dit?

Stiekem gewacht tot iedereen uit het huis was, zodat ik eens op ontdekkingstocht kon. Lees: uitzoeken welke badkamer ik mag gebruiken door alle kasten en deuren open te trekken en te zien welke badkamer een lege kast heeft, klaar om te worden opgevuld door mijn spullen.

Later op de dag beleefde ik mijn spannendste avontuur tot nog toe in Australië: autorijden. Eerste verandering was al het feit dat ik met een automaat moest rijden. Tweede was dat ik met een gigantisch grote auto moest rijden. Nee, niet de Porsche, wel een Peugeot. Een Franse auto begod! Wie had dat gedacht bij een ex race car driver. Het scheelt denk ik wel dat – verandering nr.3 – het stuur aan de andere kant staat. Alleen heb ik dus ook al talloze keren mijn ruitenwissers aan gedaan i.p.v. de pinkers (dewelke op zich ook nog eens anders staan: naar boven is naar links, naar onder naar rechts.) En misschien scheelt het ook wel dat ik met een automaat rijd, hoef ik al niet te denken aan omgekeerd schakelen. Niettemin blijft het behoorlijk eng. Er is nog steeds voorrang van rechts, voorrang voor de tram, ontzettend veel flitscamera’s én bemande camera’s, en moet je op een weg met meerdere banen rechts oversteken. Gelukkig deed ik mijn eerste ritje met Mark (de ex race car driver). Voelde ik me alleszins op m’n gemak bij. En hij blijkbaar ook bij mij. Ik deed ‘t best goed 😀 Enige fout dat ik maak is dat ik soms iets te veel naar links afwijk en te dicht bij de geparkeerde auto’s kom. “Always go to the center!”, aldus Mark. Grappig om weten dat ik in het begin dat ik leerde rijden in België exact dezelfde fout maakte, maar dan omgekeerd. In de avond mocht ik weer rijden, maar toen heb ik toch maar vriendelijk gepast. Ik was doodop door de jetlag, leek me echt niet veilig als ik dan zou rijden. Mark zei dat ik gelijk wanneer de auto mocht nemen en gewoon wat rondrijden, wat oefenen. Tot nu toe heb ik daar eerlijk gezegd nog niet veel zin in gehad. Ik zal mezelf toch eens moeten forceren om een rondje te doen denk ik.

Het autorijden doet me trouwens aan een ander opvallend iets denken. Ze laten de sleutel van de auto hier ten allen tijde gewoonweg op de auto zitten 😮 (Alhoewel, ik denk niet dat ze dat met de Porsche doen). Deuren staan hier ook de hele dag open, gigantisch uitziende enge poort vooraan staat eigenlijk ook open. Zelfs wanneer ze de deur uit gaan blijft alles open. Oja, en de lichten blijven natuurlijk ook aan. Ik vroeg me eerst af of het kwam omdat m’n gezin overduidelijk genoeg geld heeft en ‘t hun niet veel uitmaakt, maar na wat verhalen uit te wisselen bleek dat dat dus overal het geval is. Doet me ook denken aan waarop Toni Melbourne (met z’n 4 miljoen inwoners) als een dichte community beschreef. Iedereen kent iedereen en er is dan ook sociale controle zat. Niettemin sluit ik toch de deur af wanneer ik uit huis ga… en ben ik lief voor het milieu en doe ik m’n licht uit.

Verdere hoogtepunten op m’n eerste zaterdag in Melbourne? Not really. Wel Nana ontmoet (de moeder van Toni). Zag er op het eerste zicht een beetje streng uit. En volgens Toni kon de vorige au pair het niet zo goed met haar vinden. Dus ze maakte mij in eerste instantie toch wel een beetje zenuwachtig. Maar tegen de avond had ik haar al meer verteld dan wie dan ook in Australië en had ook zij al haar levensverhaal gedaan. Ik veronderstel dat dat dus best goed zit 😉 Later op de dag ook Marks zoon ontmoet: Mich. Achttien jaar en op een kruispunt in zijn leven. Universiteit, iets anders? Daar heeft iedereen nog het raden naar. Vader en zoon leken vooral één belangrijk gemeenschappelijk punt te hebben: footy! Nuja, blijkbaar heeft praktisch ELKE Australiër dat. Beetje zoals ons voetbal vermoed ik. Hoewel… Ze zijn hier echt serieus sportgek! Footy is trouwens geen gewoon voetbal. Het wordt niet alleen op cricketvelden gespeeld (nog zo’n populaire sport hier), maar het gaat er ook veel harder aan toe. Volgens sommigen nog harder dan rugby! Hopelijk kan ik eens naar een match, schijnt dat dat ook een ervaring op zich is.

Sooooooooooooooooooo… Hoewel het niet mijn bedoeling is om echt elke dag van de week te beschrijven, laat staan elk uur, … Vrees ik dat ik het toch aan ‘t doen ben. Er is dan ook zoveel gebeurd! Ik zal jullie echter niet langer ophouden en enkel nog zondag beschrijven en de rest voor later houden 😉 Zondag afgesproken met Eva, een Nederlandse au pair die slechts vijf (!) minuutjes van mij woont. Lucky us! Eva is hier ongeveer een maand en is hier net zoals ik via Travel Active geraakt. Via hen dan ook Eva gespot 😉 Toni en Mark waren meteen superenthousiast dat ik in m’n eerste weekend weg kon en iemand had om de stad wat mee te verkennen. Eerste halte met Eva (na de tramhalte bij haar thuis natuurlijk) was een kleerwinkel! Zoals ik al eerder zei zijn de Australiërs echt sportgek. Zo ook mijn familie, ze joggen praktisch elke dag. Kon ik moeilijk uitblijven natuurlijk. En als ik door Mark élke ochtend pancakes aangeboden krijg, zal het écht nodig zijn of je kan me over een half jaar terugrollen naar België. Wat heb ik dus gekocht? Een volledige sportoutfit! Eva scoorde intussen een flashy roze handtas waar ik stiekem wel een beetje jaloers op was, vooral wanneer ‘s avonds een stuk van mijn riempje brak van mijn handtas. (Dan neem je maar 2 handtassen mee en is ‘t al miserie.)

Later lekker gegeten (+ here we go, een latte gedronken) in een gezellig laantje à la Rue de Boucher maar dan met wat meer plaats tussen. Heel wat straatjes zoals dat te vinden in Melbourne, beetje weggestoken, maar echt de moeite om uit te zoeken! In de namiddag    ACMI bezocht, oftewel: Australian Centre for the Moving Image. Leuk aan dit museum is dat er steeds een collectie is die je ook gratis kan bezoeken. Eva en ik bezochten Screens World waar je zo’n beetje de geschiedenis van de film zag. En waar ikzelf een stukje Matrix-film ( klikerdeklik om het te zien!) gespeeld heb 😀 Daar in de buurt dan ook een lekker wijntje gedronken (my god wat is alcohol duur hier!) En tegen de avond hadden we zin in sushi. Alleen vonden we vreemd genoeg geen sushi. Overdag kan je er niet naast kijken, maar blijkbaar is het niet bepaald een Australische gewoonte om op een zondagavond uit eten te gaan.

Uiteindelijk zijn we dichterbij onze suburbs getrokken waar Chapel Street dé straat is. Daar vonden we ook een gezellig Japans restaurant waar we uiteindelijk toch nog een superlekkere sushi-schotel kregen. Doodop maar voldaan trokken we rond 21u weer huiswaarts. Want de volgende dag, zou mijn eerste officiële werkdag als au pair zijn…

Maar dat is voor de volgende keer 😉

1237302_176422362541071_680001701_o

 

Met dank aan Eva voor de overheerlijke foto 😉