Ho-li-daaaa-aaaay!

14-10-13

Eind september kregen mijn meisjes 3 weken vakantie. Superleuk voor hen, maar extra hard voor mij. Geen dutjes meer, geen tijd om te joggen… Gewoonweg weinig “me-time”. Anderzijds heb ik ook zalige momenten met m’n meisjes beleefd.

De eerste week vakantie verliep een beetje stroef omdat de meisjes toen zowat elk om beurt ziek werden of gewoonweg letterlijk ‘uitgeschakeld’ werden. De dag dat ik bijvoorbeeld met hen naar het Melbourne Museum wou liet Mia de iPad op haar grote teen vallen. Nu weken later ziet haar teennagel er nog blauw uit en het ziet er naar uit dat hij zelfs gaat uitvallen. Jakkie! Wat rondwandelen in een museum zag Mia dan ook niet zitten. Uiteindelijk vond ik het niet zo erg, in de plaats daarvan kropen we allemaal gezellig samen onder een dekentje en keken we naar Mary Poppins. Ook de volgende dag smeekten de kinderen me om niets te doen, geen activiteiten, geen playdates, gewoon de hele dag in pyjama blijven, met de poppen spelen en naar Annie kijken. Hun jonge leventje is zo volgestampt met allerlei activiteiten dat ze er dubbel en dik van genoten om lekker niets te doen. En hoewel er van mij verwacht werd dat ik de kids zou gaan enternainen wilden ze duidelijk niets liever dan dat ik hen gewoon met rust liet en liet relaxen. Nou, mij niet gelaten hoor! Ik vond dat de meisjes dat dubbel en dik verdiend hadden!

In mijn vorige blog lazen jullie reeds dat ik in de tweede week vakantie van de meisjes naar hun beach house zou trekken. De foto op het einde van vorige blog is GEEN grap zoals sommigen onder jullie blijkbaar denken. Dat ‘kasteeltje’ is wel degelijk de beach house waar ik de eerste dagen van de tweede week vakantie met de meiden zou doorbrengen.

Toen we die avond aankwamen werden we (Laura, Eva en ik) trouwens meteen uitgenodigd om helemaal naar boven in de toren te klauteren. De kinderen en Mark joegen ons zo snel mogelijk naar boven, maar helaas waren we net te laat om de zonsondergang te zien. Hoe dan ook hadden we er nog een mooi zicht en wat de kids en Mark niet wisten was dat we even voordien nog van een gelijkaardig zicht genoten hadden van onze picknick bij de zonsondergang.

’s Avonds mocht ik ook nog een stukje meegenieten van de veel te lekkere maaltijd die Toni bereid had. Een pastasalade met calamaris en monnikvis. Jummie!

Alle kamers waren op de gelijkvloers, behalve één kamertje. Namelijk de mijne. Ik voelde me als Rapunzel in haar toren. En toen ik ging slapen beeldde ik me zelfs even in dat ik Doornroosje was. Zou de prins mij straks komen wakker kussen na een zalige lange slaap?

Ai, nee helaas pindakaas! Rond iets voor 6u in de ochtend stonden de meisjes aan m’n bed: “You have to go the beach with us! Now!”, riep Mia enthousiast. “But if you want to, you can go in your pyjamas, just like us!”, zei Tilly.

In m’n pyjama naar ’t strand ging me even te ver, dus snel snel iets anders aangetrokken en even later stak ik samen met de meisjes, m’n hostparents en de honden de straat over om via een klein wandelpad naar beneden, naar het strand te lopen. Het voelde zo surrealistisch aan. De honden die in de zee renden, de zon die opkwam, de meisjes in hun pyjama en Toni, Mark en ik die er onze thee zaten te drinken. (En neen niet met een thermos en plastic bekertjes, maar gewoon onze mok mee).

Even later trokken Toni en Mark terug naar de stad naar hun werk en hebben de meisjes de hele ochtend spelletjes gespeeld, boeken gelezen, etc.. Ondanks het warme weer trokken we in de namiddag naar de cinema. In een kleine bioscoop keken we naar The Smurfs 2 en de meiden gingen bijna uit hun dak omdat ze een flesje Coca Cola mochten delen met wat Maltesers. Ze waren blijkbaar niet gewoon om cola te drinken. *Woops* Ach, voor een keertje mag het wel zeker? Nadien nog een ijsje en ’s avonds gezellig in de zetel.

Het huis dateert van rond de jaren 1870 en is dus best oud, maar heeft daardoor ook zijn charme. Ik voelde me zo op mijn gemak in dit huis! Al liep ik er in het begin verdwaald door de onlogische ordening van kamers en gangen, algauw had ik m’n favoriete plekje gevonden: de veranda.

Want al was mijn torenkamer nog zo fijn… gewoon naar deze veranda kijken en ik werd instant relaxt! Nadeel van mijn torenkamer en het feit dat het zo’n oud gebouw was, was dat ik de volgende nacht toch een beetje angst had. Het had flink gestormd en het huis kraakte dat het geen naam had! Ook ’s morgens zat ik niet echt op m’n gemak toen ik de meest bizarre geluiden hoorde. Toen ik eenmaal de moed had om mijn gordijn te openen werd ik echter aangenaam verrast: Kaketoe’s!!

Wist je trouwens dat deze ‘grote geelkuifkaketoe’ zoveel voorkomt in Sydney, dat het dier daar praktisch bekeken wordt zoals wij onze stadsduiven bekijken?

Hoe dan ook, ik vond het alvast aangenaam wakker worden die ochtend! Beetje later zouden de meisjes ook gezelschap krijgen van hun beste vriendinnetjes Charlie (Charlotte) en Alice. Zij werden vergezeld door hun grootmoeder Janice (een typische Engelse dame met die leuke Britse humor). Gezien ook Nana hier aanwezig was, was het dus niet alleen voor de kleine meisjes een playdate, maar ook voor de grootmoeders. Meer zelfs, het werd één grote meiden-sleep over! De eerste dag hielden we het bij een wandeling aan het strand en wat spelletjes spelen. De tweede dag bracht ik Mia en Alice naar een paardrijkamp en trokken de grootmoeders, Tilly, Charlie en ik naar een supergroot doolhof. De grootmoeders waren er niet al te gek op, maar de kinderen waren er verzot op! Onderweg in het doolhof liepen we ook in stukken bos, waar er hier en daar een aangename verrassing opdook.

Het deed me zowaar een beetje denken aan de Efteling. Leuk waren ook de gigantische spelletjes zoals een levensgroot schaakbord, vier op een rij, etc.. en dit dan weer afgewisseld met kleinere doolhoven.

Onderweg naar huis vielen de meisjes praktisch meteen in slaap, en we namen dan ook algauw weer afscheid van Janice, Alice en Charlie. ’s Avonds kwam ook Toni terug naar de beach house. Opnieuw was het een hevige stormachtige nacht en de volgende ochtend bleef het dan ook grijs. Daarop besloten we terug te keren naar de stad. Toni was ’s morgens vroeg al vertrokken om te gaan werken, waardoor ik wat later met de meisjes en de grootmoeder weer huiswaarts reed. Grappig was toen we op de snelweg kwamen en het bovendien ook nog eens begon te regenen. Ik zag Nana paniekerig naar mij kijken en ze begon me al snel te waarschuwen voor vanalles en nog wat. Heb ik haar even moeten geruststellen zeg! “Number one: two of the most important higways of Europe cross in Belgium… Which I almost drove daily. Number two: this is only a little bit of rain, this is every day life in Belgium and I actually have seen worse. Even more, I drove in storms, in snow, in thick mist, in busy Paris, … So please, don’t worry!” Dat hielp gelukkig wel een beetje, al bleef ze toch nog vrij nerveus. Al vertelde Toni me achteraf dat ze dat bij haar ook doet…

De rest van de vakantie verliep vrij kalm, behalve op vrijdag dan. Ik voelde me die dag meer taxi-chauffeur dan iets anders. Toni had helaas voor een veel te strakke planning gezorgd. En gezien afspraak nummer 1 al uitliep… Wel, liep de rest van de dag een beetje in het honderd. Het helpt ook niet bepaald dat Melbourne qua verkeer gewoonweg op elk moment van de dag vast zit, het helpt ook niet als je met schreeuwende kinderen achterin zit en het helpt ook niet als allerlei moeders je telefoneren om te vragen waar je blijft om je vervolgens 10 minuten later opnieuw te bellen en je nog wat op te jagen… Om vervolgens door alle commotie verkeerd te rijden. Verder is het ook niet handig als je kind DRINGEND naar de wc moet en ze je niet eens in een simpele pita-zaak met een kleine van 5 naar de wc laten gaan omdat je er niet van plan bent iets te bestellen. Gelukkig mag dat in een kapperszaak wel. Hoe dan ook, op het einde van die dag moest ik wel een goed halfuur bekomen van al dat hectisch gedoe!

Stiekem was ik dan ook wel blij dat deze week erop zat… En ik een weekje vrij kreeg. Voor de meiden hun laatste week vakantie trok het gezin naar Sydney waar ze op bezoek gingen bij andere familieleden (en waar Toni en Mark intussen ook hun werk probeerden te combineren met vakantie..; of was het omgekeerd?) Een weekje rust was heel welkom en eigenlijk wel nodig zodat ik de batterijen weer kon opladen. Nuja, ‘rust’. Ik had ook een paar taakjes gekregen, zoals de kasten van de kinderen uitruimen, winterkledij omwisselen voor zomerkledij, de auto naar zijn groot onderhoud brengen (en intussen 4u in een gigantisch shopping center doorbrengen – “auwch”, zei de portemonnee) en op de hondjes passen natuurlijk!

 

Reacties op mijn oude blog:

verheecke marianne schrijft:14 Oct 2013, 15:17

you have the time of your life , girl!

 

Wicha, schrijft:14 Oct 2013, 16:59

Niet mis !!!!!!!!!!!!!
Doe zo voort ….
Wij kijken uit naar het vervolg van je avontuur !
XXX

 

Belinda schrijft:14 Oct 2013, 18:12

Breng je die veranda mee naar huis 🙂

 

Steven schrijft:14 Oct 2013, 18:51

Geniet van elk moment daar … Super ervaring!!.

 

Davina schrijft:15 Oct 2013, 05:19

Bedankt voor de reacties iedereen 🙂
Ik blijf jullie op de hoogte houden 😉 xXx

Beach House, Sun and Sushi

06-10-13

Laura: “Ik mag volgend weekend de auto gebruiken van mijn hostparents, dus kunnen we wel eens ergens verder weg gaan.”

Eva: “Ik vraag wel even aan mijn hostparents of we misschien naar hun beach house kunnen!”

Davina: “Oh yeah baby!”

En zo kwam het dus dat we in het weekend van 21 en 22 september richting Sorrento trokken. Sorrento ligt net op het puntje van de baai. Dit maakt het stadje best uniek doordat je langs twee kanten water ziet. De kant van de ‘Bass Streat (ja ‘streat’ met ea voor een zeestraat, een straat op de weg is ‘street’) is opvallend ruiger dan de baaikant, dit vooral door het zicht van de gigantische rotsen waar het water tegen klotst. De baai lijkt rustiger met de nette stranden en kleurrijke strandhuisjes, maar wees gerust, bij stormachtig weer kan het water ook daar hevig te keer gaan!

Hoewel er dat weekend slecht weer voorspeld werd konden we bij aankomst meteen tafel en stoelen naar buiten sleuren om te genieten van het zonnetje. De beach house van Eva’s hostparents was een oude houten chalet, maar straalde des te meer charme uit omdat de grootouders in de familie het huisje helemaal van scratch gebouwd hebben. Wie wil er nu niet zo’n vakantiehuisje? En de tuin! Oh de tuin! De eerste weken lente waren hier duidelijk zichtbaar met overal bloeiende bloemen.

Op aanraden van Eva’s hostmum trokken we naar een leuk hotel in de buurt waar je lekker kon eten en genieten van een prachtig uitzicht. Alleen was het een beetje het Fitzroy-verhaal all over-again. We wisten best wel dat het een eindje stappen was, maar eenmaal onderweg…. Met meer en meer zon… Met jammerende magen… We hebben het ons toch even beklaagd! Gelukkig bleek het hotel de moeite waard! Wat een prachtig uitzicht! En zoals gewoonte, hier een lekker flesje wijn gekraakt met véél te lekkere dips en chips!

Plots zaten we echter nog helemaal alleen op het terras, het was beginnen regenen. Nuja, wat de Australiërs als een hevige regenbui aanzagen voelde voor ons als een klein beetje motregen. Dus blijven zitten, terwijl al de Australiërs binnenvluchtten… En voor we het wisten was de bui weer voorbij! Niettemin zagen we het niet echt meer zitten om opnieuw te voet huiswaarts te keren. Toen we in het hotel naar een taxi vroegen zeiden ze echter dat dat niet interessant is: “They don’t come over here.” Jah, dat heb je dan als je in de middle of nowhere zit. De receptioniste raadde ons toen de bus aan. Alleen moesten we nog een dik halfuur op de bus wachten, terwijl we er een klein uurtje over gedaan hadden om tot het hotel te raken. Dan maar terug te voet?

Eén kleine ‘miscalculering’: in het gaan hadden we nog geen wijn op…. Dus het ging iets trager dan verwacht. We probeerden ook om te liften, maar de paar auto’s die ons passeerden negeerden ons gewoon! Ik had het eerder al in een Australisch reisboek gelezen: liften is hier gewoonweg not done! Zelfs 3 jonge meiden willen ze niet eens oppikken.

Maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar, als we niet terug naar huis gewandeld waren, dan had Laura geen leuke ontdekking gedaan! Eerst vond ze een briefje van $5… En enkele meters verder vond ze nog eens $10! We bleven nog hopen dat het zo verder in stijgende lijn zou gaan en dat we zo meteen een briefje van $20 zouden vinden, maar dat was helaas niet het geval. Op een weg zonder huizen, waar er nauwelijks auto’s passeren, … Tja, dan mag je het toch wel zelf houden niet? Onderweg naar huis besloten we dan ook nog even wat zoets te gaan halen: lekkere muffins en Tim-Tams! En ook een ijskoffie ging er nog in! De pas ‘verdiende’ $15 was alweer foetsie!

Eenmaal terug in Eva’s beach house zochten we wat dingen om ons te vermaken. Hoewel ik thuis een doos Scrabble heb liggen, heb ik het nooit gespeeld. Ik ben dan ook glansrijk verloren in mijn eerste spel Scrabble met Laura en Eva. Iets waar ik me een beetje mee kan troosten: we speelden Nederlandstalige scrabble met een Engelstalige doos. Moeilijke combinaties in het Nederlands werden hier dan ook nauwelijks beloond! Na het spel Scrabble zijn we uiteindelijk beginnen puzzelen. En jeetje was dat verslavend! Even met z’n drietjes een puzzel van 500 stukjes in elkaar gestoken. We vergaten bijna ons eten tot onze maag ging knorren natuurlijk!

Op voorhand hadden Laura en Eva al heel wat gekocht zodat we voor de eerste keer zélf sushi konden maken. Wat een belevenis! Zeker een aanrader om eens te doen! Met de doe-het-zelf-kits die je in de winkel kan kopen is het vrij makkelijk, enige wat je zelf nog moet kopen is al hetgeen er tussen moet (behalve de rijst). De sushi’s zagen er dan misschien niet zo professioneel uit, maar we hadden ze helemaal zelf gemaakt en dat smaakte des te beter! En weet je wat? Het is nog eens veel goedkoper ook!

We waren helemaal gebeten door het puzzelen en besloten na de sushi zowaar nog maar een puzzel van 500 stukjes te maken! Wat leuke muziek erbij, beetje wijn en nog wat hapjes… Perfecte avond! Al klinkt puzzelen voor de meeste mensen waarschijnlijk niet zo spannend: I don’t care! It was fun!!

De volgende ochtend was het ZALIG opstaan. Natuurlijk werden we veel te vroeg wakker, dat heb je dan als je bioritme daar op ingesteld is, maar het was zo stil, zo STIL! Geen schreeuwende kinderen, geen blaffende honden, geen lawaaierige bouwvakkers, geen piano of valse viool, geen tv met Disneychannel, gewoonweg NIKS!

Zoals een echte Australiër besloten we dan maar onze zondag te beginnen met een work-out! Hup onze joggingoutfit aan en even een rondje in de buurt lopen. Eva leidde ons naar de rand van een klif waar een prachtig uitzicht hadden over de oceaan.Gewoonweg adembenemend! Via een houten trap konden we naar beneden lopen op een klein strandje bij het water. Ik kon bijna niet geloven dat ik zo’n mooie plek met m’n eigen ogen zag. Het leek wel één of andere scène uit een film. De prachtige rotsformaties, het azuurblauwe water, … Ik werd er stil van. Dit was het weekend waarbij we ons weer als kleine kinderen gedroegen. De avond ervoor puzzelen en die ochtend verbluft worden door de wonderen der natuur. Voor we het wisten gingen we op schattenjacht om enkele van deze wonderen te mogen verzamelen.

Hieronder mijn verworven buit:

Na de run en de wandeling aan het strand besloten we ook een wandeling aan de andere kant te doen: tussen de bossen en de duinen. Hmmm, gewoonweg wat natuurlucht en stilte opsnuiven. Dit zou iedere mens elk weekend moeten doen. Word je vanzelf helemaal relaxt van! De zon stond hoog en gaf meer en meer warmte, een veel langere tocht konden we met zo’n warmte echter niet langer meer volhouden dus trokken we terug naar de beach house. Als lunch aten we hier onze restjes sushi op en besloten we een volgende uitdaging aan te gaan: een puzzel van 500 stukken met als afbeelding enkel 2 konijnen op. Pff! Alleen maar haar en nog eens haar! Raak daar maar eens aan uit! Ik denk dat we de puzzel voor 3/4 voltooid hadden, maar plots werd het ons toch te veel. De puzzel dan maar terug in de doos gegooid, onze spullen gepakt, de beach house opgeruimd… En hupsakee, in de auto voor een tochtje langs wijnvelden en bossen.

Wel een uur, gewoon… Zomaar rondgereden. Nuja, niet helemaal zomaar, we hebben ook enkele bordjes verzameld:

 En daarna zijn we richting Mornington gereden, een ander strandstadje vrij centraal gelegen aan de baai van Melbourne. Het is dan ook in dit stadje dat mijn hostfamilie een beach house heeft en waar mijn familie me zat op te wachten om hen er de rest van de week te vergezellen. Voordat Laura en Eva me dropten besloten we echter een kleine picknick te houden met enkele restjes van de voorbije dagen, dit vanaf een mooi punt boven in Mornington waar we een prachtige zonsondergang in de zee mochten aanschouwen. De lekkerste picknick ooit!

Gezien ik nog niet in de beach house van mijn familie geweest was, was het even zoeken naar het juiste adres.

Eva: “Hé, moet je dat huis daar zien met die toren, net een kasteel!”

Laura: “Eh, Davina, Ik denk dat dat jouw beach house is?!”

Davina: “Say whuuuuuuuut?!”

Next time: Mornington

Reacties op mijn oude blog:

marianne verheecke schrijft:06 Oct 2013, 17:24

heel leuk en spannend , davina ! doe zo voort !

christa.devlieghe@telenet.be schrijft:06 Oct 2013, 19:43

Ochhh, Davina, 
Breng je steentjes mee?
Dat vind ik het mooiste van onze aarde, zand stenen…
Love You 
Liefs
Christa

Belinda schrijft:07 Oct 2013, 15:31

Oh, zo mooie steentjes en schelpen! Lieve Christa, ik zal er ook voor je meebrengen